ตอนที่ 13/2 เก็บอาการไม่ไหว

เมื่อก่อนฉันจะไปไหนมาไหนด้วยรถญี่ปุ่นคันเล็กๆ สภาพเก่าโทรมซึ่งเป็นรถมือสองที่ซื้อต่อมาจากคนรู้จักอีกที ใช้งานได้ไม่ถึงเดือนมีปัญหาเข้าออกอู่บ่อยจนคิดว่าตัวเองคงจะโดนย้อมแมวขาย แต่ก็ยังทนใช้เรื่อยมาจนตอนที่ต้องย้ายมาอยู่คอนโด ฉันก็ตัดสินใจขายรถทิ้งให้อู่ในราคาถูกๆ จะถอดอะไหล่หรือเอาไปขายเป็นเศษเหล็กก็แล้วแต่เลย

ปัจจุบันฉันมีรถใหม่ขับไปไหนมาไหนเพราะคุณแม่สามีนำมาประเคนให้ถึงที่ ท่านไม่ยอมให้ฉันแตะต้องความลำบากอีกต่อไป ฉะนั้นรวมไปถึงเรื่องงานที่เคยไลฟ์สดขายเสื้อผ้า คุณหญิงขอให้เลิกทำอย่างเด็ดขาด

ท่านให้เหตุผลหากมีคนในแวดวงธุรกิจของมาร์ตินรวมไปถึงพวกไฮโซไฮซ้อเห็นฉันทำงานแบบนี้จะคิดไปต่างๆ นาๆ ทำไมสะใภ้อนันตวรากุลถึงยังต้องไลฟ์ขายเสื้อผ้าก๊อกๆ แก๊กๆ เหมือนผัวไม่ให้เงินใช้

ก็ไม่เคยให้ใช้จริงๆ ถึงต้องหาเอง หรือหากจะยื่นให้ไม่ว่าเงินสด บัตรเครดิต อะไรก็ตามแต่ที่มีมูลค่าจากเขา ฉันไม่ขอรับสักอย่างเดียว

คิดอะไรเพลินๆ วนไปจนเกือบครบชั่วโมง รถแล่นมาหยุดจอดสนิทหน้าตึกสีขาวขนาดใหญ่ ป้ายที่เด่นหราด้านบนเขียนบอกชัด ‘โรงพยาบาลสัตว์ Pet BR’ ฉันยิ้มแย้มอารมณ์ดี

พนักงานด้านในคงจะพอรู้จักฉันบ้างแ