100,000

1 เดือนผ่านไป...

          “ฮัลโล สวัสดีครับนิด”

          “สวัสดีค่ะนาย” เสียงใสใสดังมาตามสายเหมือนเช่นทุกครั้ง

          กิตติยิ้มให้โทรศัพท์หนึ่งครั้ง ก่อนจะเปล่งคำพูดออกมา “พรุ่งนี้ผมจะไปสิบโมงเช้านะ อาจเลทบ้างนิดหน่อยเตรียมตัวไว้เลยนะครับ”

          “ได้ค่ะนาย พรุ่งนี้สิบโมงเช้าเจอกันค่ะ”

          “เจอกันครับ สวัสดีครับ”

          “สวัสดีค่ะ”

          กิตติเป็นคนรักษาคำพูด ทุกครั้งเมื่อมาตีกอล์ฟที่สนามนี้เมื่อไหร่ ก็จะเรียกใช้บริการแค้ดดี้สาวสวยชื่อนิดคนนี้คนเดียวทุกครั้ง ไม่เคยเปลี่ยนใจไปเรียกใคร แถมให้ทิปแต่ละทีจัดหนักจัดเต็มให้นิดทุกครั้ง จนแค้ดดี้คนอื่นๆ ต่างพากันอิจฉานิด ที่ได้คุณกิตติตีตราจองให้เป็นแค้ดดี้ประจำ ต่างพากันลือหนาหูว่าทั้งคู่อาจจะไปไกลเกินกว่าแค่มาตีกอล์ฟธรรมดา แต่มาตีอย่างอื่นด้วย เหมือนที่แค้ดดี้คนอื่นเขาทำกัน ถึงแม้จะได้ยินอย่างนั้นนิดก็ไม่เคยสนใจ เพราะรู้ดีว่าเรื่องจริงเป็นเช่นไร คุณกิตติเป็นคนดีมีน้ำใจและเป็นสุภาพชน ชายหนุ่มไม่เคยลวนลามหรือทำรุ่มร่ามกับตนแม้สักครั้งเดียว กิตติเป็นสุภาพบุรุษมาก รู้จักรักษาระยะห่างเป็นอย่างดี ชายหนุ่มเป็นคนดีในความคิดของเธอ

          5 วันถัดมา...

          เบรค..โครม..!!

          เสียงรถมอเตอร์ไซค์กลางเก่ากลางใหม่ชนท้ายกัน นิดเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนเธอขี่รถจักรยานยนต์ชนท้ายรถคันข้างหน้าเข้าอย่างจัง เนื่องจากมีสุนัขวิ่งตัดหน้ารถ นิดที่ขี่มาด้วยความเร็วรถ 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถึงจะเร็วไม่มากแต่ด้วยความตกใจ เธอจึงขาดสติควบคุมรถไว้ไม่ทัน รถคันที่นิดขับจึงพุ่งไปชนเข้ากับรถมอเตอร์ไซค์อีกคันที่อยู่ด้านหน้า มีผู้ได้รับบาดเจ็บสองคน รถมอเตอร์ไซค์ของคู่กรณีก็พังเสียหาย

          เหตุการณ์โกลาหลอยู่พักใหญ่ๆ รถของมูลนิธิร่วมใจก็มาถึง เจ้าหน้าที่นำผู้ได้รับบาดเจ็บทั้งหมดส่งโรงพยาบาล นิดได้รับบาดเจ็บไม่มาก แค่ฟกช้ำตามตัวและแขนขาถลอกเท่านั้น แต่คู่กรณีเจ็บมากกว่าเพราะคนซ้อนไม่ปฏิบัติตามกฏจราจร คือไม่สวมหมวกกันน็อค เมื่อพลัดตกลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์ศีรษะจึงกระแทกกับพื้นได้รับความกระทบกระเทือน หัวแตกเลือดนองเต็มพื้นต้องรีบส่งตัวไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษาอาการโดยการทำซีทีแสกน

         นิดถูกนำตัวไปปฐมพยาบาลที่โรงพยาบาล มีตำรวจหนึ่งนายเดินทางมาสอบปากคำและไกล่เกลี่ยเรื่องค่าใช้จ่ายตามที่ผู้เสียหายได้แจ้งเจตจำนงเอาไว้ หล่อนรับสารภาพทั้งหมดว่าตัวเองเป็นคนทำเพราะเธอเป็นคนขับถึงแม้จะไม่เกินเกณฑ์มาตราฐานในการขับขี่ แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคน ทำให้เกิดอุบัติเหตุอยู่ดี มีสุนัขวิ่งตัดหน้ารถ เบรคไม่ทันจึงชนเข้ากับรถคันข้างหน้า ตำรวจหนุ่มนายนั้นพยักหน้าพร้อมจดคำให้การไว้เป็นหลักฐาน

          “แล้วดิฉันต้องจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดเท่าไหร่เหรอคะคุณตำรวจ”

          “คุณต้องจ่ายทั้งหมดหนึ่งแสนบาทถ้วนครับ”

          “หนึ่งแสนบาทถ้วนเหรอคะ” นิดทวนคำนั้น เธอแทบจะเป็นลมขึ้นมาในทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น หญิงสาวก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่นนึกโทษตัวเองที่ประมาท (แล้วเราจะเอาเงินมาจากไหนตั้งหนึ่งแสนบาทกันล่ะนิดเอ๊ย ไม่น่าประมาทเลย) หญิงสาวคร่ำครวญอยู่ในใจ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เธอก็ต้องรับผิดชอบค่าเสียหาย

          “เอ่อ..ดิฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะคุณตำรวจ”

          “ได้สิครับ จะถามว่าอะไร”

          “ดิฉันขอผ่อนจ่ายเป็นงวดๆ ได้ไหมคะ หนึ่งแสนบาทเงินมากขนาดนั้นดิฉันไม่มีเงินจ่ายหรอกค่ะ”

          “อันนี้แล้วแต่คุณจะตกลงกับคู่กรณีนะครับ ถ้าคู่กรณียินยอมคุณก็แบ่งจ่ายเป็นงวดได้ ตกลงกันเอาเองได้เลยนะครับ ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะ เจอกันที่โรงพักเพื่อสรุปสำนวนว่าคุณจะจ่ายทีเดียวหนึ่งแสน หรือแบ่งจ่ายเป็นงวดๆ ขอให้แผลหายไวไว” ตำรวจนายนั้นส่งยิ้มสวยให้เธอหนึ่งครั้ง

          “ขอบคุณมากค่ะคุณตำรวจ สวัสดีค่ะ”

          “สวัสดีครับ”

          เมื่อตำรวจที่มาสอบปากคำเดินจากไป เธอจึงถอนหายใจออกมาหนักๆ เธอเครียดมากเพราะไม่มีเงินจำนวนนั้นที่ต้องจ่าย เธอได้แต่ทอดถอนใจ

          “เอาไงดีวะนิด คิดสิคิด จะหาเงินแสนมาจากไหนทั้งเนื้อทั้งตัวตอนนี้มีอยู่แค่พันสี่ร้อยบาท เงินแสนเคยเห็นเสียที่ไหนกันล่ะ”

          หญิงสาวนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่นาน จึงตัดสินใจโทรหาศิกับแก้วเพื่อนสาวคนสนิทเผื่อสองคนนี้จะช่วยอะไรเธอได้บ้าง แต่ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มากยังไงก็ได้ระบาย นิดกดโทรศัพท์หาศิสักพักศิจึงรับสาย

          “ฮัลโล..ศิ ช่วยนิดด้วยตอนนี้นิดอยู่โรงพยาบาล ฮื้อ..ฮือ” เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายทันทีที่เพื่อนกดรับสาย เพราะอัดอั้นตันใจจนปลายสายถึงกับงง

          “ฮัลโล..นิด เดี๋ยวใจเย็นๆ ก่อนเงียบก่อน หยุดร้อง ศิฟังไม่รู้เรื่องอยู่โรงพยาบาลทำไมเป็นอะไรนิด!” เพื่อนสาวคนสนิทสอบถามกลับมา เธอตกใจมากที่จู่ๆ นิดก็โทรหาแล้วร้องไห้เป็นวักเป็นเวร

          “รถชน”

          “อะไรนะ! รถชน! แล้วเจ็บหนักรึเปล่า”

          “เปล่า..แค่ถลอก”

          “แค่ถลอก! แล้วร้องไห้ทำไมยังกะจะเป็นจะตาย” ศิถึงกับถอนหายใจ เมื่อกี้หล่อนตกใจจนแทบช็อก แต่พอได้ยินเพื่อนบอกว่าแค่ถลอกเธอก็โล่งใจ เลยขอวีนเพื่อนสักหน่อยที่ร้องไห้เหมือนจะเป็นจะตาย

          “ตายแน่ศิ นิดต้องตายแน่ๆ”

          “แหน่..จะตายยังไงแค่ถลอกใส่ยาไม่กี่วันแผลก็หาย” เธอเผลอค้อนใส่โทรศัพท์ไปวงใหญ่

          “ก็นิดต้องชดใช้ให้คู่กรณีหนึ่งแสนบาท”

          “ห๊ะ! หนึ่งแสนบาท” คราวนี้ศิตกใจเป็นอย่างมาก

          “ใช่..หนึ่งแสนบาท ศิคิดว่านิดจะเอาเงินมาจากไหน นิดต้องติดคุกหัวโตแน่เลย”

          “ใจเย็นๆ ก่อนนะนิด ทุกอย่างมันต้องมีทางแก้ เอาอย่างงี้แล้วกันวันอาทิตย์เจอกันที่บ้านศินะ อย่าเพิ่งเครียดไปมากนะ ทุกอย่างย่อมมีทางออกเสมอเชื่อศิสิ

          “จ้ะนิดเชื่อศิ วันอาทิตย์เจอกัน ขอบใจมากนะ”

          “พักผ่อนเยอะๆ นะ แผลจะได้หายไวไว งั้นศิวางสายก่อนนะบายจ้ะ”

          “บายจ้ะ”