หวั่นไหว

ระหว่างขับรถเพื่อไปยังทีออฟหลุมแรก กิตติก็ทำลายความเงียบด้วยการชวนหญิงสาวคุย

          “น้องชื่ออะไรครับ”

          “ชื่อนิดค่ะ” พูดแต่ไม่ได้หันมองหน้าเพราะประหม่าในความหล่อ

          “อายุเท่าไหร่ครับเนี่ย ดูหน้าตายังเด็กอยู่เลยทำไมไม่ไปโรงเรียนล่ะครับ”

          “อายุสิบแปดค่ะ ไม่เรียนแล้ว หนูไม่มีเงินเรียนค่ะนาย”

          กิตติเหวอไปเล็กน้อยที่ได้ยินอย่างนั้น “เหรอครับ..แล้วพ่อแม่ล่ะครับ ไม่ส่งให้เรียนต่อเหรอ”

          “พ่อแม่หนูเสียหมดแล้ว หนูตัวคนเดียวค่ะนาย”

          กิตติคิดในใจ (มามุขนี้อีกแล้ว พ่อแม่ตายไม่มีเงิน อีกเดี๋ยวคงบีบน้ำตา)

          “ผมเสียใจด้วยนะครับ แล้วถ้ามีโอกาสอยากเรียนต่อมั้ย”

          “คงไม่แล้วล่ะค่ะ ทำงานเก็บเงินดีกว่า”

          “อ๋อ..งั้นเหรอครับ”

          ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วก็เงียบไปอีกครั้ง เพราะเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังจากปากหญิงสาว เขาเจอเรื่องราวทำนองนี้มานักต่อนัก ผู้หญิงบางคนโกหกสารพัดเพื่อให้ได้เงินมา บางครั้งถึงขั้นบีบน้ำตาเรียกคะแนนความสงสาร แต่กลับยิ้มหน้าบานเมื่อได้เงิน เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกเชื่อครึ่ง ไม่เชื่อครึ่ง เมื่อมาถึงทีออฟหลุมที่1 ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามขึ้นมา

           “หลุมนี้พาร์อะไร?”

          “พาร์ห้าค่ะนาย” นิดตอบเสียงสดใสนัยน์ตาเป็นประกายวาววับ

          “พาร์ห้า..งั้นเอาหัวไม้หนึ่ง”

          หญิงสาวเดินไปหยิบหัวไม้หนึ่งส่งให้เจ้านาย ชายหนุ่มตีออกไปไม่ดีเท่าไหร่เพราะมีเรื่องรบกวนจิตใจ ทั้งที่เขามั่นใจว่าไม่คิดอะไรแล้วนะ แต่กลับเสียสมาธิจนได้

          ทั้งก๊วนดวนวงสวิงกันอย่างสนุกสนาน ใครแพ้งานนี้มีหนาว เพราะต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเลี้ยงอาหารและเครื่องดื่มชุดใหญ่

          “ไหนดูซิริน หลุมที่แล้วของแกออกเท่าไหร่” เจชายหนุ่มหน้าใสหันไปถามริน

           “หลุมที่แล้วพาร์ห้า ฉันตีได้สี่กินเบอร์ดี้ไปเลยสิครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” รินหัวเราะชอบใจออกมาที่ตัวเองตีได้คะแนนดี พาร์ห้าตีได้สี่ ภาษากอล์ฟเขาเรียกว่าเบอร์ดี้ “แล้วของแกล่ะเจตีได้เท่าไหร่”

          “โถ่..ไอ้เพื่อนเฮงซวย ได้เบอร์ดี้เข้าหน่อยทำเป็นคุย นายเป็นต่อแค่แต้มเดียว ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันได้พาร์ แล้วแกล่ะกิต เงียบเชียวตีได้เท่าไหร่”

          “วันนี้ฉันตีไม่ดีเท่าไหร่ หลุมแรกก็ออกโอเว่อร์พาร์ซะแล้ว พาร์ห้าตีได้หก กินโบกี้ตั้งแต่หลุมแรกเลย”

          ฮ่า ฮ่า ฮ่า… รินและเจหัวเราะประสานเสียงกัน ก่อนจะหันมามองหน้ากัน

          “มื้อนี้เราได้คนเลี้ยงแล้วว่ะ ข้าจะกินให้พุงกางไปเลย”

         “เออ..ได้เลยเพื่อน ตามนั้น”

          กิตติหันมาบอกเพื่อนรักอย่างเจ ผู้แพ้อย่างกิตติยอมรับสภาพแต่โดยดีที่ตัวเองตีได้ไม่ดี แพ้ให้เพื่อนตั้งแต่เริ่มออกตีเลยทีเดียว เมื่อตีครบทั้งสิบแปดหลุมผลก็ออกมาตามคาด รินทำคะแนนได้ดีสุด เจได้ที่สอง ส่วนกิตติกินบ๊วยเพราะดันตีไม่ดีตั้งแต่หลุมแรก

         ระหว่างเดินขึ้นคลับเฮาส์ พวกเขาก็พูดเรื่องร้านอาหารกันไปด้วย

          “ตกลงนี่เราจะไปกินอาหารร้านไหนกันดี แต่ขอเป็นร้านใกล้ๆ แถวนี้นะ ขี้เกียจขับรถเข้าไปในเมือง” คนเลี้ยงบอกเพื่อน

          “งั้นเอาร้านตาชั่งที่ควนลังดีมั้ย อาหารอร่อยแถมอยู่ใกล้ๆ แถวนี้ด้วย” เจเสนอชื่อร้านขึ้นมา

          “เออเห็นด้วยว่ะ ฉันว่าร้านนี้ก็ดีเหมือนกัน อยากกินส้มตำแซ่บแซ่บอยู่พอดี คอหมูย่าง ปลาเผาเขาก็อร่อยนะ วันนี้ฉันจะสั่งไม่อั้น เพราะคุณกิตติเป็นเจ้ามือแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงอยู่แล้ว จริงมั้ยวะเพื่อน” รินหันมองหน้าเพื่อนพลางยิ้ม

          “ตามนั้นไอ้ริน”

          เมื่อตกลงเรื่องร้านอาหารกันเสร็จ สามหนุ่มก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยทั้งสามหนุ่มจึงเดินออกมาเรียกหาแค้ดดี้ทั้งสามคนที่ยืนคอยอยู่หน้าคลับเฮาส์เพื่อให้สินน้ำใจ กิตติยื่นเงินให้นิดเป็นเงินค่าเหนื่อยหนึ่งพันบาท ทิปหนึ่งพันบาทถือว่าเยอะมากสำหรับแค้ดดี้ที่ไม่ได้เป็นแค้ดดี้ประจำ

          “ขอบใจมากนะสำหรับวันนี้ที่เป็นแค้ดดี้ให้ผม แล้วครั้งหน้าถ้าผมมา ผมจะเรียกให้มาถืออีกนะครับ ขอเบอร์โทรด้วย”

          “ได้ค่ะนาย” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ รีบจดเบอร์โทรศัพท์ในเศษกระดาษยื่นให้ชายหนุ่มทันที “นี่ค่ะนาย อย่าลืมเรียกหนูนะคะ ขอบคุณมากค่ะสำหรับทิป หนูไม่เคยได้เยอะขนาดนี้เลยค่ะ คุณกิตติหล่อ แถมใจดีอีกด้วยนะคะ”

          คราวนี้ถึงทีกิตติฉีกยิ้มกว้างบ้างละ เมื่อโดนชมระยะเผาขน “แหม..เล่นชมต่อหน้าแบบนี้ผมก็เขินแย่สิครับ ผมไปก่อนนะถ้าวันไหนมา ผมจะโทรมาก่อน แล้วเจอกันครับ”

          “ค่ะนาย สวัสดีค่ะ”

          “สวัสดีครับ”

          หลังจากให้ทิปแค้ดดี้เรียบร้อย สามหนุ่มก็เดินทางมารับประทานอาหารที่ร้านตาชั่ง เป็นร้านที่มีอาหารอีสานรสชาติแซ่บจี๊ดจ๊าดและอร่อย มื้อนี้เจ้ามือต้องจ่ายไปหลายพันสำหรับค่าเครื่องดื่มและอาหาร พวกเขาจะทำแบบนี้ทุกครั้งเมื่อมาตีกอล์ฟ ใครแพ้คนนั้นต้องจ่าย ได้มาออกกำลังกายแถมได้อิ่มอร่อยกลับไปทุกครั้ง

          เมื่อกินอาหารสังสรรค์กับเพื่อนเสร็จกิตติก็เดินทางกลับบ้าน ระหว่างรถจอดติดไฟแดงอยู่นั้นสายตาเหลือบไปเห็นเศษกระดาษที่หญิงสาวจดเบอร์โทรศัพท์เอาไว้หยิบขึ้นมาดูพลางยิ้มคิดถึงใบหน้าเด็กสาวน่ารักสดใส ที่ส่งยิ้มละไมตอนเขาส่งเงินค่าทิปให้หนึ่งพัน

          "น่ารัก..น่ารักมาก น่ารักขนาดนี้มีแฟนรึยังนะ” พูดแล้วก็ยิ้มกับเศษกระดาษอีกครั้ง คล้ายสติหลุดลอยไปไกล แต่เมื่อดึงสติกลับมาได้ ก็อยากเขกกะโหลกตัวเองแรงๆ สักสิบครั้งที่ดันคิดกับเด็กสาวที่เป็นแค้ดดี้แบบนั้น

        “บ้าชิบ! นี่เราคิดอะไรกับเด็กคนนั้นวะ สิบแปดนะเว้ย แถมเป็นแค้ดดี้ด้วย มึงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยไอ้กิตติ” พูดพลางส่ายหน้าไปมาแล้วยิ้มกับพวงมาลัย "นี่เราหวั่นไหวเหรอวะ บ้าชะมัด"