บทที่ 3 เลขา 1

            วันนี้แล้วสินะเธอต้องเตรียมตัวสำหรับการเป็นเลขาของเขา จิรัญญาเดินเข้าบริษัทมีสายตาหลายคู่ที่แอบมองเธอด้วยสายตาแปลกจนอดที่จะกลัวไม่ได้

            “พี่เพกาคะ จิ๊บไม่เป็นเลขาให้คุณสิงห์ไม่ได้เหรอคะ พี่เพกาหาคนอื่นได้ไหม จิ๊บว่าตัวเองเองคงไม่เหมาะกับงานนี้หรอกค่ะ” จิรัญญาพยายามหาเหตุผลต่างๆเพื่อไม่ให้ตัวเองได้ใกล้ชิดชายหนุ่ม

            “น้องจิ๊บคะ พี่ก็ไม่ได้จบสายนี้มาโดยตรงเหมือนกันแต่ลองมาทำดูเราก็ทำได้นี่ จิ๊บไม่ต้องกังวลเดี๋ยวพี่จะสอนงานให้ พี่เชื่อนะว่าจิ๊บต้องทำได้อยู่แล้ว”

            เพกาก็สอนทุกอย่างตามคำสั่งของท่านประธานอย่างสิงห์โดยไม่ขาดตกบกพร่อง ฝ่ายจิรัญญาก็ได้รับรู้เรื่องราวที่ตัวเองไม่ได้รู้มากมายของชายหนุ่ม เธอรับทุกอย่างที่เพกาถ่ายทอดออกมาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานต่างๆ โดยเฉพาะความเจ้าเล่ห์ของท่านประธานหนุ่ม

            “นี่คือข้อมูลเพิ่มเติมพี่อยากให้จิ๊บไปศึกษาเองมากกว่า ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็โทรถามพี่ได้” เพกาส่งแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งให้จิรัญญา

            “โห่ เยอะเหมือนกันนะเนี่ย” จิรัญญาเปิดแฟ้มคร่าวๆ เป็นข้อมูลเบื้องต้นของบริษัททั้งนั้น

            “งั้น พี่กลับไปโรงพยาบาลก่อนนะ”

            “เดินทางโดยปลอดภัยนะคะ”

            ไม่นานเสียงข้อความก็ดังขึ้น จิรัญญาเปิดดูแทบจะร้องกรี๊ดทันที นี่เจ้านายจอมแสบจะไม่มีเวลาให้เธอพักหายใจเลยหรือไง

            ‘นี่เธออย่าคิดจะอู้เชียวนะ แล้วก็ขึ้นมาหาฉันเดี๋ยวนี้ด้วย’

            จิรัญญาสักสีหน้าไม่พอใจจะไม่ให้เธอได้มีเวลาพักผ่อนเลยไง แต่ต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

            “มีอะไรเหรอคะ บอส”พอมาถึงห้องของคนชอบออกคำสั่ง จิรัญญายิ่งคำถามใส่สิงห์ทันที

            “ไม่มีอะไรแค่อยากรู้ว่าทำงานเป็นเลขาวันแรกเธอจะแอบไปอู้ที่ไหนบ้างหรือเปล่า” เสียงทุ้งที่เอ่ยสั่งพร้อมกับกระดิกนิ้วเป็นสัญญาณให้หญิงสาวก้าวเข้าไปหา

            ตอนนี้หญิงสาวก็มายืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มด้วยไม่สีหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก  ชายหนุ่มเห็นนึกสนุกอยากแกล้งหญิงสาว  คนมือไวคว้าร่างบางมานั่งอยู่บนตักซึ่งเจ้าตัวพยายาม ดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเจ้านายเจ้าเล่ห์คนนี้

            “ปล่อย...นะ” จิรัญญาพยายามสู้แรงของคนร่างแกร่งทว่ายิ่งสู้ก็เป็นเธอเสียมากกว่าที่เป็นฝ่ายหมดแรง “คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี่นะ จะทำอะไร”

            “หยุดดิ้นได้แล้ว ถ้าเธอไม่หยุดฉันทำแน่” จบคำพูดของชายหนุ่มก็เป็นผลทันที หญิงสาวยอมสงบนิ่งในอ้อมกอดของสิงห์

            “คุณจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” จิรัญญาเริ่มประท้วง เมื่อเห็นว่าคนร่างโตจะไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระสักที

            “เฉยๆน่า วันนี้ฉันเหนื่อยมากแค่ต้องการพักผ่อน” สิงห์หลับตาลงทันทีที่เอ่ย จิรัญญาได้ยินแม้กระเสียงลมหายใจที่หายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเข้าสู่ห้วงนินทา

            “คุณถ้าอยากพักผ่อนคลาย ก็ไปหาอีหนูสักคนมาซิ” จิรัญญานึกสงสัยที่เขารียกเธอมาเพื่อมาทำไรอะไรก็ไม่รู้ หัวใจดวงน้อยของเธอยิ่งหวั่นกับคารมของชายหนุ่มยิ่งเป็นคนที่เคยมีความรู้สึกดีๆมอบให้ ยิ่งหวั่นไหวเข้าไปอีก

            “ก็ไม่อยากได้อีหนูนี่ อยากได้เธอ” สิงห์พูดทั้งตายังหลับสนิท คนในวงแขนเริ่มขยับอีกครั้ง แต่วงแขนแกร่งดูท่าจะไม่ขยับเลย

            “นี่คุณจะแกล้งฉันใช่ไหม” สาบานได้เลยว่าเธอเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

            “รู้ด้วยเหรอ” อ้อมแขนแกร่งยิ่งรักเธอแน่นเข้าไปอีก หญิงสาวเงยมองหน้าชายตรงหน้าอย่างหาเรื่องซึ่งบัดนี้กับมีสีหน้าทะเล้น จิรัญญาเจ็บใจอีกยิ่งต้องเสียรู้ให้ชายหนุ่มหลายครั้งหลายครา

            “ปล่อยฉันเถอะนะ” เมื่อใช้ไม้แข็งไม่สำเร็จจิรัญญาเริ่มใช้ไม้อ่อนดูบ้าง เผื่อจะสำเร็จขึ้นมาบ้าง

            สิงห์รับรู้ได้ทันทีว่าคนตัวเล็กในอ้อมแขนของตนกำลังเริ่มมีทีท่าอ่อนลง นึกว่าใจแข็งกว่านี้ซะอีกอย่างว่าแหละใครจะต้านทานชายที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างเขาได้ ทว่ากลิ่นกายหอมๆปนกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆก็เรียกความกระสันของเขาไม่น้อยอยู่เหมือนกัน นี่เขาคงไม่ได้ตกหลุมรักเจ้าหล่อนเสียเองนะ

            สิงห์คลายวงแขนเมื่อเห็นว่าคนร่างบางเริ่มประทุร้ายร่างกายเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ พอได้รับอิสระจิรัญญาดีดตัวออกจากชายหนุ่มทันทีทันใด แถมเธอยังทำท่าทางเหมือนรังเกียจเขาอีกต่างหาก ควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้สัมผัสอ้อมกอดเขา สาวๆต่างก็หาทางใกล้ชิดเขาทั้งนั้นแต่เธอกลับไม่

            “ทำท่าทางอย่างกับรังเกียจฉันมากเลยหรือไง เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้รับอ้อมกอดอุ่นๆจากหนุ่มหล่ออย่างฉัน”