บทที่ 3 เลขา 2

“ทำท่าทางอย่างกับรังเกียจฉันมากเลยหรือไง เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้รับอ้อมกอดอุ่นๆจากหนุ่มหล่ออย่างฉัน”

            “คนหน้าไม่อาย” จิรัญญาเค้นคำต่างๆมาเพื่อให้สิงห์เจ็บใจแต่เจ้านายสุดแสบยังทำหน้าทำตาล้อเลียนคำพูดของเธอซึ่งดูขัดกับบุคลิกของประธานบริษัทโดยสิ้นเชิง “หยุดทำหน้าตาแบบนั้นสักที หยุดเดี๋ยวนี้!” จิรัญญาทุบอกคนตัวโตไปสองทีเท่านั้น เพราะคนร่างใหญ่รวบมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั่น

            “แกล้งเธอนี่สนุกจริงๆเลยนะ” จิรัญญาหน้างอง้ำทันที เมื่อเขาสารภาพความจริงว่าอยากแกล้งเธอเล่นๆ ทำไมเธอต้องตกเป็นเครื่องมือระบายความเครียดเท่านั้น

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ คุณเห็นฉันเป็นอะไรนึกอยากจะแกล้งก็แกล้งอยากจะทำดีด้วยก็ทำ อยากให้ฉันมาเป็นเลขาฉันก็มาเป็นให้แล้วต้องการอะไรอีก” จิรัญญาเริ่มตัวสั่นสะอื้นไห้  ทำให้ถึงกลับสิงห์ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันยอมปล่อยข้อมือบางโดยพลัน “สนุกพอหรือยัง”

            “คือ...ฉัน” โลกทั้งโลกเหมือนจะหยุดหมุน  สิงห์แทบจะยอมจำนนเมื่อได้เห็นน้ำตาของคนร่างบาง ทำไมผู้หญิงถึงชอบร้องไห้ด้วย “โอเค ฉันยอมแพ้ฉันจะไม่แกล้งเธออีกแล้ว สัญญา”สิงห์ยกมือยอมแพ้ พร้อมกับชูนิ้วก้อยเสริมคำพูดตัวเองเขาเหมือนเด็กโข่งที่แกล้งเด็กเล็กกว่ายังไงไม่รู้

            จิรัญญามองการกระทำนั้นทั้งน้ำตา คนอย่างเขาต้องได้รับบทเรียนเสียบ้าง จิรัญญารีบเช็ดน้ำตาแทนที่จะยกมือสัญญากับชายหนุ่ม แต่เปล่าเลยเธอทำท่าทางแลบลิ้นปลิ้นตาล้อเลียนเขาเช่นกัน

            “คิดว่าฉันจะร้องไห้กับเรื่องแค่นี้เหรอไม่มีทาง แบร่!” สิงห์ตกใจไม่น้อยเขาคิดว่าเธอจะร้องไห้จริงๆที่โดนเขาแกล้ง จนเขาต้องรู้สึกผิดจริง แถมเจ้าหล่อนก็ยังมีหน้ามาล้อเลียนเขาอีก

            “เธอกล้าดียังไงที่ทำแบบนี้กับฉัน หึ” เสียงเข้มที่เค้นถามออกมาอย่างโมโห

            “คุณชอบแกล้งฉันทำไมล่ะ พอโดนซะเองกับทำเป็นขู่” จิรัญญาพูดพรางกอดอกตัวเองไปด้วย

            “ รู้จักพัฒนาขึ้นนี่”

            “แน่นอนก็ฉันได้ครูดี อย่างคุณ” จิรัญญายิ้มขบขันเมื่อเห็นสีหน้าของคนร่างยักษ์อย่างเขาโมโห สมน้ำหน้า คิดยังไงถึงมาแกล้งคนอย่างจิ๊บ “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะบอส บายๆ”ไม่พูดเปล่าหญิงสาวพร้อมโปกมือลา

            แม้ว่าจิรัญญาจะออกไปจากห้องแล้ว สิงห์กำลังใคร่ครวญสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น เขาอุตส่าห์เห็นใจเธอ ดูเธอทำสิมันช่างน่าโมโหยิ่งนัก เธอทำเขาได้เจ็บแสบมากนะ  อย่าให้ถึงทีเขาบ้างแล้วกันจะเอาให้ไม่กล้าเล่นลิ้นกับเขาอีกเลย

            ขณะที่อารมณ์ของสิงห์กำลังประทุดั่งภูเขาไฟลูกย่อมๆ ยิ่งนึกก็ยิ่งโมโห เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเรียกสติเขากับมาได้บ้าง

            “ฮัลโหลครับ คุณตามีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าถึงโทรมาหาผมเองแบบนี้”

            “ไอ้หลานตัวแสบ บ้านช่องไม่รู้จักกลับ ฉันจะทำยังไงกับแกดีนะ” เปิดบทสนทนาชาร์ลอดว่าหลานชายของตนจนได้ ก็ดูเจ้าตัวแสบทำวันๆมีแต่เที่ยวกลางคืนจนตาอย่างเขาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ แต่กระนั้นบุตรหลานตนก็ยังทำหน้าที่ประธานบริษัทได้ดี ทำให้เขาสบายใจไปเปาะหนึ่ง

            “ตาครับ จะพูดดีกับหลานชายสุดที่รักแบบเพราะๆสักครั้งไม่ได้เหรอครับ” สิงห์ทำน้ำเสียงออดอ้อนผู้เป็นตา

            “หยุดเลยนะ ว่าแต่พรุ่งนี้แกว่างหรือเปล่า”

            “มีอะไรเหรอครับ พรุ่งนี้มีประชุมเกือบทั่งวันเลยครับตา” สิงห์พูดสัตย์จริง เพราะไม่มีเหตุผลจะไรที่เข้าจะโกหกผู้ที่เป็นตาของตน

            “แกจำหนูจีจี้ได้ไหมสิงห์ ลูกสาวคุณพิภพน่ะ ตอนนี้หนูจีจี้ก็เรียนจบแล้ว” สิงห์รับรู้ได้ทันทีว่าตาของเขาพยายามจับคู่เขากับจีจี้ พอนึกถึงสิงห์ถึงกลับส่ายหน้าทันที

            “ตาจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ”

            “ยังจะถามได้ตาก็อยากให้แกไปรับหนูจีจี้ที่สนามบิน น้องไม่ได้อยู่เมืองไทยมานานอาจไม่รู้ทิศรู้ทางอาจจะหลงทาง” ชาร์ลยกเหตุผลต่างๆมาเพื่อไม่ให้สิงห์ได้มีโอกาสปฏิเสธ

            “แต่พรุ่งนี้ผมมีประชุมทั้งวัน แล้วอีกอย่างพ่อของจีจี้ก็มีลูกน้องตั้งหลายคน ผมไม่จำเป็นต้องไปรับก็ได้” สิงห์พยายามแบ่งรับแบ่งสู้

            “ไหนแกบอกว่าสามารถปลีกตัวได้ไม่ใช่เหรอ”

            “โธ่ ตาครับผมก็นึกว่าตาจะให้ผมไปทำธุระที่มันสำคัญกว่านี้ซะอีก”

            “นี่แกมองว่าการไปรับหนูจีจี้คือเรื่องไร้สาระงั้นรึ” สิงห์คร้านจะเถียงตาเสียเหลือเกิน

            “ตาครับ ผมต้องประชุมจริงๆไว้คราวหน้าได้ไหมครับ” สิงห์คร้านจะเถียงตาเสียเหลือเกิน

            “ก็ได้ นี่ฉันเห็นว่าแกทำเพื่อบริษัทหรอกนะถึงได้ยอม แต่คราวหน้าอย่าพลาดก็แล้วกัน” ชาร์ลยอมอ่อนข้อให้สิงห์ เพราะถึงจะบังคับยังไง ถ้าเจ้าตัวดีไม่ไปใครก็ไม่อาจค้านได้

            “ครับผม” สิงห์รับคำด้วยความโล่งใจในที่สุดตาก็ยอมจำนนแก่เขาจนได้ ถ้าไม่อ้างเหตุผลเรื่องงานขึ้นตาเขาคงไม่เห็นด้วยแน่ๆ

            สิงห์ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่วันนี้วันอะไรกัน เจอยัยจิ๊บตัวแสบเอาคืนแล้ว ยังมาถูกผู้เป็นตาจะจับคลุมถุงชนอีก คิดแล้วก็เครียด วันนี้ไม่มีประชุมต่อที่ไหนคิดพลางต่อสายไปถึงใครบ้างคน

            “ว่าไง ไอ้เสือนึกยังไงถึงโทรมาได้” ยังไม่ได้ทันจะกล่าวทักทายปลายสายกับพูดดักทางเข้าเสียแล้ว

            “ไม่มีอะไรเครียดนิดหน่อย อยากหาอะไรแก้เครียดน่ะว่าแต่นายว่างหรือเปล่า เคลวิน” 

            “มีอะไรหรือเปล่าน้ำเสียงนายดูแย่มากเลยว่ะ” คำถามนี้ถึงกลับจี้ใจดำสิงห์เลยทีเดียว

            “งั้นเจอกันที่เดิมนะเว้ย” สิงห์เลือกตัดบทพูดแค่นั้น โดยปลายสายยังไม่แม้กระทั้งตอบตกลงด้วยซ้ำ

            “เฮ้ย...เดี๋ยวสิว่ะ” เสียงของเคลวินหลุดมาให้สิงห์ได้ยิน เขาไม่อยากจะให้ไอ้เพื่อนตัวแสบต้องซักไซ้ มีหวังต้องหัวเราะเขาอีกตามเคย