บทที่ 2 ทำงานวันแรก 4

            ราวห้านาทีต่อมา จิรัญญายืนมองตัวเองในกระจกใจเจ้ากรรมยังเต้นรัวไม่หาย ถ้าไม่มีการแต่งเติมด้วยเมจิกหลากสี ชายหนุ่มคงรู้เลยว่าเธอต้องหวั่นไหวกับเสน่ห์ของเขาแน่นอน จิรัญญารีบล้างหน้าถ้ากลับออกไปสภาพนี้มีหวังเธอต้องกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะแน่เลย

            พอจัดแจงผมเผ้าเรียบร้อย  เหลียวมองนาฬิกาข้อมือของตน นี่มันก็หกโมงเย็นเป็นช่วงเวลารถติดพอดี กว่าจะกลับถึงคอนโดก็คงจะทุ่ม พออกจากห้องจิรัญญาต้อองต้องใจเมื่อเจ้านายจอมเผด็จการมายืนรอหน้าห้องน้ำ

            “มีอะไรเหรอคะบอส”

            “เธอกลับยังไง ฉันจะไปส่ง” สิงห์ไม่พูดอะไรมากกว่านั้น คว้าข้อมือบางให้ตามตนเองไปที่รถ ถ้าปล่อยให้กลับคนเดียวมีหวังต้องถูกฉุดเป็นแน่

            หญิงสาวไม่มีสิทธิ์คัดค้านใดๆ เมื่อมาถึงสิงห์ผลักให้นั่งเบาะข้างคนขับเสียแล้ว ไม่ว่าจิรัญญาขัดขืนยังไงดูเหมือนคนร่างแกร่งจะไม่สะทกสะท้าน

            “นี่คุณ ฉันกลับเองได้คุณไม่ต้องไปส่งฉันหรอก”

            “แบบนี้สิ ค่อยพูดจาเข้าหูหน่อย คนแบบเธอก็พูดเพราะเหมือนคนอื่นเขาก็ได้นี่” สิงห์ชม ยิ้มกับท่าทางน่ารักน่าชังของหญิงสาว

            จิรัญญาหน้าบึ้ง เมื่อโดนชายหนุ่มล้อแบบนั้น อากัปกิริยาของหญิงสาวแบบนั้นทำให้ชายหนุ่มอยากแกล้งเธอขึ้นมาทันที 

            “นี่คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง” หญิงสาวหันขวับมาหาชายหนุ่มด้านข้างเพื่อเค้นคำตอบ ดูเหมือนสิงห์ไม่เดือนร้อนกับคนด้านข้างเสียเลย

            “ก็หมายความที่พูดนั้นแหละ เวลาพูดแบบนี้ดูน่ารักขึ้นเป็นไหนๆ ” เมื่อได้รับคำตอบหญิงสาวแทบจะยิ้มแก้มปริ  “เขินล่ะซิ” สิงห์ไม่วายเย้าจิรัญญาไม่เลิก จนหญิงสาวอายม้วนไม่กล้าแม้กระทั่งหันไปมองเขา

            “บ้า ใครเขินย่ะ ฉันไม่ได้เขินเสียหน่อย” ขณะพูดไม่กล้าสบตาสิงห์แม้แต่น้อย

            “แล้วทำไมต้องก้มหน้าด้วยล่ะ” สิงห์เย้าแหย่หญิงสาวไม่เลิก  จิรัญญาก็ได้แต่เขินอายตลอดทางถึงจะเป็นคู่กัดกับเขา แต่ต้องยอมรับเลยว่าความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้กับเขาก็ห้วนมาในห้วงความคิด เธอยังจำได้ดีเรียกได้ว่าไม่เคยลืมเชียวล่ะ เขานั้นมีแว่วหล่อ เท่ มาตั้งแต่เด็ก สาวๆในโรงเรียนล้วนต้องหลงในความน่ารักของสิงห์ ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ รวมถึงตัวเธอด้วยในวัยห้าขวบเด็กหญิงจิรัญญาเฝ้าแอบมองเด็กชายสิงห์แตะบอลทุกวัน  จนวันหนึ่งเธอตัดสินใจสารภาพรักให้เขาได้รับรู้ แต่กลับต้องผิดหวังกับความรัก สิงห์ทั้งปฏิเสธแถมเยาะเย้ยเธอต่างๆนาๆโดยเธอหารู้ไม่ว่าครอบครัวของเธอสองคนนั้นไม่ถูกกันถึงบ้านจะอยู่ติดกันก็ตาม สาวน้อยร้องไห้กลับบ้านพ่อกับพี่ชายพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้นเธอแต่กลับไม่ได้รับคำตอบใดๆทั้งสิ้นจากเด็กน้อยวัยห้าขวบ หลังจากนั้นเธอก็ไม่ถูกกับสิงห์หลังจากนั้นเป็นต้นมา เจอหน้าก็ไม่วายหาเรื่องทะเลาะ จนเกิดเรื่องวิวาทกันหลายครั้งหลายครา จนคุณครูต้องเรียกผู้ปกครองมาหลายครั้งหน นึกมาถึงต้องจิรัญญายังหัวเราะตัวเองไม่หายว่าทำไมตัวเองถึงริอ่านมีความรักตั้งแต่อายุห้าขวบ

            “ถึงแล้ว” เสียงเข้มดังขึ้น จิรัญญาซึ่งกำลังอยู่ในห้วงความคิดถึงกับตื่นมาทันที

            “ขอบคุณนะที่มาส่ง” จิรัญญากล่าวพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนที่จะเปิดประตู ทันใดนั้นชายหนุ่มดึงร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ามา สิงห์ก้มจุมพิตที่แก้มนวลอย่างรวดเร็วทำให้หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้าง

            “ฝันดีนะ” จบคำพูดของสิงห์ สมองของจิรัญญาถึงหยุดทำงานรับรู้เพียงเสียงของหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลอง จิรัญญาลงจากรถไม่กล้าหันกลับไปมองชายหนุ่มในรถคันหรู

            ถึงจะผ่านไปหลายชั่วโมงจิตใจของจิรัญญากลับคิดถึงแต่เรื่องเมื่อตอนเย็น ว่าทำไมชายหนุ่มถึงทำแบบนั้นกับเธอหรือเขาต้องการที่จะหว่านเสน่ห์มองว่าเธอเป็นแค่ของเล่นเท่านั้นแต่ใจเจ้ากรรมนี่สิมันกลับคิดไปไกลเสียแล้ว ถ้าต้องทำงานใกล้ชิดกับชายทรงเสน่ห์อย่างสิงห์มีหวังเธอคงต้องใจละลายแน่เลย ไม่ได้เธอต้องไม่หวั่นไหวครอบครัวกับครอบครัวของเขาไม่ถูกกัน ต้องใจแข้งไว้นะจิรัญญา

            ตัดสินใจได้ดังนั้นจิรัญญาก็อาบน้ำเพื่อให้จิตใจเตรียมรับศึกวันพรุ่งนี้ไม่รู้ว่าเจ้านายตัวแสบจะมาในรูปแบบไหนเธอก็ต้องพร้อมรับและไม่หวั่นไหว