chapter 8

ชายหนุ่มโน้มหน้าไปแนบจุมพิตบนเรียวปากนุ่ม ปลายลิ้นเกาะเกี่ยวกวาดไล้หาความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเชื่องช้า

“เธอทำใจให้ชินกับสัมผัสของฉันดีกว่าตะวัน”

เกเบรียลลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่ม แต่เพราะว่าหญิงสาวยังคงมีเสื้อผ้าปกปิดเรือนกายอยู่ เขาจึงค่อยๆ ม้วนเสื้อตัวเล็กที่ตัวเองนั่นแหละเป็นคนเลือกให้ออกและโยนทิ้งไป

“ฉันอยากได้ยินเสียงหวานๆ ของเธอ”

ใบหน้าคร้ามแกร่งคลอเคลีย ปากหนาบดเบียดเคล้าคลึงควานหาความหวานจากโพรงปากนุ่ม มือก็ลูบไล้ไล่ลงไปหาทรวงอกคู่งามที่เคยได้ยลโฉมและกลืนกินมันมาแล้วครั้งหนึ่ง ความหวานที่ได้รับยังทำให้เขาติดใจจนลืมไม่ลง

แม้ว่าสิ่งที่เขาสัมผัสอยู่มันจะมีปราการขวางกั้น แต่ก็ขัดความต้องการของเขาไม่ได้ ปากอุ่นขบเม้มลากไล้ไปบนผิวเนื้อใยไหมสร้างความปั่นป่วนราวให้กับภูตะวันจนร้อนราวกับถูกไฟเผา

ใบหน้านวลแหงนหายไปด้านหลัง ผมยาวสลวยหลุดลุ่ยออกจากเชือกที่มัดไว้ แต่แทนที่จะน่ารำคาญ มันกลับกระตุ้นเกเบรียลให้ร้อน เพราะผู้หญิงที่ตอนนี้หาใช่สาวน้อยแล้วไม่ แต่ได้กลายเป็นแม่สาวสุดเซ็กซี่ ที่ทำให้เขาอยากกระโจนลงไปในกองเพลิงพิศวาสอย่างเร็วที่สุด

“ดีมากเลยภูตะวัน...ผิวเธอทั้งนุ่มและหอม” แต่เขายังต้องอดทนเล้าโลมหญิงสาวไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ เพราะรู้ว่าเธอยังไม่เคยมือชาย ถ้ารีบเร่งไปนอกจากภูตะวันจะไม่มีความสุขแล้ว อาจจะทำให้หญิงสาวเข็ดขยาดและขลาดกลัวผู้ชายไปเสียได้

“ตรงนี้...” เขาก้มหน้าลงจุมพิตบนกลางทรวงเต่งตึง เกเบรียลขบริมฝีปากไปตามขอบเสื้อชั้นในสีหวานและบางเบา ที่แทบจะปกปิดผิวเนื้อเนียนนุ่มจากปากและสายตาเขาไม่ได้เลย

“ช่างให้ความรู้สึกดีที่ได้จับมากๆ ”

ภูตะวันวางมือเรียวบนบ่ากว้าง จิกลงไปเต็มแรงด้วยความเสียวซ่านและรัญจวน เธอยิ่งปั่นป่วนมากยิ่งเพราะสัมผัสอย่างแนบชิดของชายหนุ่ม ท้องน้อยแบนเรียบขมวดเป็นเกลียวคลื่น ร่างบางเอนตัวทอดยาวไปตามความยาวของผนังโซฟา โดยมีปากหนาตามติดไปอย่างไม่ลดละ

เกเบรียลขบกับริมฝีปากไปบนผิวเนื้อเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าหนา ปากหนาอ้าและงับทับทิมผลเล็กที่ดุนดันเนื้อผ้าออกมา

“คุณ...คุณ...” ภูตะวันเรียกชื่อชายหนุ่มไม่ออก

“เรียกฉันว่าเกลซิตะวัน” เกเบรียลบอกเสียแหบพร่า เพราะปากยังแนบชิดอยู่สองเต้าเต่งตึง ชายหนุ่มเคลื่อนใบหน้าไปมาระหว่างสองปทุมถันงามเด่น ฟันขาวขบเม้มปลายลิ้นตวัดทับทิมผลงามเข้าปากทั้งที่มันยังอยู่ในกรวยสีหวาน

“คุณ...เกล...” ภูตะวันเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงแหบพร่า

เกเบรียลรีบกลืนกินทับทิมผลงามเข้าปากอีกระลอก ก่อนจะปล่อยให้มันเป็นอิสระ ชายหนุ่มไล้มือไปบนผิวเนื้อเนียนนุ่ม หยุดพักอยู่ที่กลางท้องน้อยเนียนเรียบไร้ไขมันส่วนเกิน ก่อนเคลื่อนใบหน้าไปสมทบ พร้อมกับสัมผัสไล้วนเวียนหยอกเย้า สร้างความเสียวกระสันให้หญิงสาวจนกายนุ่มบิดเป็นเกลียว

“ได้โปรด...หยุดเถอะ” แต่เธอกลับลากไล้มือไปตามลำตัวใหญ่อย่างสะเปะสะปะ ก่อนสะดุดกับเสื้อที่ยังปกคลุมกายแกร่ง เธอเร่งรุดปลดกระดุมออกจากรังดุมด้วยความขัดใจ

เกเบรียลหัวเราะกลั้วคอ จัดการช่วยเหลือหญิงสาวในการกำจัดเสื้อออกจากกายเพื่อให้เธอจะได้สัมผัสกับแผ่นอกกว้างและไรขนเส้นเล็กๆ ที่ความไม่ประสาของเธอทำให้เขาเสียวซ่าน

“เธอนี่...” เพราะต้องการให้หญิงสาวหยุดห้าม เขาจึงฉกจุมพิตลบปากอิ่มแรงๆ ขบกัดกดคลึงพลางเกี่ยวกวัดหาความหวานปานน้ำผึ้ง มือก็เคลื่อนไปด้านหลัง ปลดตะขอเสื้อชั้นในโยนทิ้งไป ก่อนเคลื่อนใบหน้าลงไปตามลำคอระหง หยุดพักระหว่างสองทรวงที่ปราศจากสิ่งปกปิด

ปากหนาขบเม้มกัดเชอร์รี่สีชมพูหวานทั้งสองผลสลับไปมา มือเขาเคลื่อนไหวลงไปด้านล่างที่ยังมีกระโปรงตัวสั้นปกปิดอยู่ ก่อนจับเอวเล็กคอดและดันหญิงสาวขึ้นไปนั่งบนขอบโซฟา แทรกแกร่งระหว่างสองขาเรียว

ภูตะวันยังมีสติเหลืออยู่บ้าง เธออายจนใบหน้าแดง กระโปรงที่ชายหนุ่มเลือกมาให้เธอใส่ ถอยร่นขึ้นไปเผยให้เห็นลำขาเรียวยาวเสลา จะดึงกระโปรงมาปิดก็ไม่ได้

หัวใจดวงน้อยก็ต้องสั่นสะทานอีกครา เมื่อเกเบรียลฝังใบหน้าระหว่างลำตัวนุ่ม ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวเนื้อผ้าเสื้อตัวสวยบางเบา จนเห็นผิวสีน้ำผึ้งด้านใน

“อือ...คุณ...เกล...”

เสียงร้องและอาการขัดขืนของภูตะวัน เป็นการปลุกเร้าความต้องการของเกเบรียลให้ค่อยๆ ร้อนเป็นเพลิงไฟ กายใหญ่ปวดร้าวด้วยอารมณ์กฤษณาอันดำมืด

“ฉันว่าเอาเจ้านี่ออกดีกว่านะ”

ชายหนุ่มปลดตะขอกระโปรงและดึงรั้งมันออกไปจากเรือนกายกลมกลึง ริมฝีปากร้อนแนบบนลำขาเสลา จากฝั่งหนึ่งข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง แต่ยังไม่ประทับบนดอกทานตะวันที่กำลังชูช่อรอพระอาทิตย์

ภูตะวันขบกัดริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงร้อง เธอสัมผัสผิวเนื้อที่ให้ทั้งความอบอุ่นและเร่าร้อน ขณะปล่อยให้กายบอบบางตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเกเบรียลอย่างยินยอมและพร้อมใจ

ริมฝีปากหนาเคลื่อนไปประทับบนดอกไม้อ่อนเยาว์ ลิ้นสากร้อนค่อยๆ ทำความรู้จักกับเกสรนุ่มผ่านชั้นในตัวเล็กและบางเบา ที่ไม่ได้ปกปิดเรือนกายหญิงสาวจากสายตาเขาได้เลย

“...” ภูตะวันครางเสียงแผ่ว เล็บยาวจิกลงไปบนบ่ากว้าง ด้วยความเสียวซ่านและรัญจวนใจ ขาเรียวสั่นระริก ลมหายใจเริ่มติดขัด ขณะมือเขาเคลื่อนไปจับศีรษะทุยหวังจะดึงมันออกจากกาย

แต่สิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำอยู่ หยุดการเคลื่อนไหวของเธอได้อย่างชะงัก ลมหายใจหญิงสาวหอบแรง เรือนกายสั่นจนนั่งไม่ติด

มือใหญ่ดันสะโพกเต่งตึงขึ้นเล็กน้อย ดึงเอาชั้นในบางเบาและเปียกชื้นออกจากกายสาว ปลายลิ้นสากระคายตวัดไล้ปุ่มสีแดงสดรัวเร็วและถี่ยิบ ขาเรียวยาวข้างหนึ่งถูกจับขึ้นไปวางบนบ่ากว้าง เพื่อให้ใบหน้าคมได้แนบชิดกับกายหวานและนุ่มหอม

“ไม่! หยุดนะคุณเกล...”

ภูตะวันพยายามห้ามเสียงสั่นพร่า มันไม่ควรเป็นแบบนี้ หากเธอกลับตอบรับกับวัตถุร้อนผ่าวที่นาบอยู่กึ่งกลางลำตัว เธอจิกมือบนแผ่นหลังกว้างและลากแรงๆ ระบายความเสียวซ่าน

“แน่ใจหรือว่าให้ฉันหยุดจริงๆ ตะวัน” ชายหนุ่มถาม ยิ่งเจ็บตัวมากเท่าไหร่เกเบรียลก็ยิ่งตวัดปลายลิ้นแรงและเร็วมากยิ่งขึ้น และเพียงแค่ไม่นานเขาก็ลิ้มรสน้ำหวานดอกไม้หยดแรงที่ทั้งหวานและหอม

“อืม...” เกเบรียลคำรามลั่น ลิ้นสากร้อนลากไล้ไปตามกลีบของปุบผาสวยสด เส้นทางอบอุ่นและฉ่ำร้อนบีบรัดรอบลิ้นสากที่กำลังกระเซ้าเย้าแหย่กวาดไล้ควานหาน้ำค้าง น้ำหวานนุ่มเอ่อล้นออกมามากขึ้น แต่ว่าเส้นทางแห่งความสุขยังคงคับแน่น เขาจึงละมือจากสองปทุมงามเด่นมาช่วยเปิดเส้นทางให้กับกายใหญ่ที่กำลังปวดร้าวจนแทบจะทนไม่ไหว