หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน

ในยุคสมัยนี้ เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงาน หลายคนมักจะมีวงจรชีวิตที่ค่อนข้างตายตัว

เหล่ามนุษย์ออฟฟิศนี่รีบกันตั้งแต่ตื่น เพราะต้องนั่งรถฝ่าการจราจรอันหนาแน่นในช่วงเช้า เพื่อให้ไปถึงที่ทำงานทันเวลาตอกบัตรเข้างาน แล้วทำงานยุ่งตัวเป็นเกลียวทั้งวัน มีไม่กี่วันเท่านั้นที่ได้นั่งทำงานสบายๆ เมื่อได้เวลาเลิกงานก็รีบเก็บกระเป๋าแจ้นออกจากออฟฟิศ บ้างตรงกลับบ้าน บ้างนัดทานข้าวสังสรรค์ละลายความเหนื่อยกับเพื่อนๆ หรือแวะท่องราตรีต่อ วันศุกร์นี่เป็นเหมือนวันปล่อยผีของมนุษย์เงินเดือนเลยทีเดียว

ขณะเดียวกันก็มีคนอีกกลุ่มที่ทำงานเป็นฟรีแลนซ์ ทำในสิ่งที่ตนเองสนใจ รับงานอย่างอิสระ ไม่มีเจ้านาย ไม่มีเวลาเข้าออกงานตายตัว แต่มีกำหนดเวลาส่งงาน

พุดแก้ว สาวหน้าหวานวัย 26 ปี เลือกที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ เบื่อๆ ก็ไปทำงานพาร์ทไทม์บ้าง รับจ้างสืบให้สำนักงานสืบของพี่ชายบ้าง

เหมือนดั่งคืนนี้...

เวลาเกือบห้าทุ่ม ภายในผับชั้นใต้ดินของโรงแรมใหญ่ มีนักเที่ยวราตรีมานั่งดื่มด่ำโยกตัวเบาๆ ไปกับทำนองเพลงอยู่เกือบเต็มทุกโต๊ะ หนึ่งในโต๊ะเหล่านั้นมีเด็กหนุ่มหน้าอ่อน สวมชุดทะมัดทะแมงนั่งจ้องไปทางมุมหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ทว่าจริงๆ แล้วเป็นพุดแก้วที่แฝงตัวมารอถ่ายรูปหนุ่มใหญ่นัวเนียกับสาวสวยเซ็กซี่อยู่นั่นเอง

คืนนี้หญิงสาวฉายเดี่ยว ไม่ได้มากับทีมสืบของพี่ชายเหมือนเคย เพราะเหลือแค่เก็บภาพใกล้ๆ ไปประกอบสำนวนการสืบที่รวบรวมไว้ได้เกือบสมบูรณ์แล้วเท่านั้น

แต่นานสองนานแล้วก็ยังไม่ได้ภาพที่ต้องการ เพราะฝ่ายนั้นมีบอดี้การ์ดตามมาเฝ้าอยู่หลายคน บังคนเป็นเจ้านายเสียมิด พุดแก้วนั่งรอหาจังหวะแอบถ่ายมาเป็นชั่วโมงแล้ว จะเอากล้องดีๆ ออกมาซูมถ่ายก็กลัวเตะตาพวกเขา บอดี้การ์ดหลายคนขนาดนั้น พลาดแค่นิดเดียว คืนนี้เธอก็อาจจะไม่ได้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ ได้แต่ใช้สมาร์ทโฟนสุดล้ำแอบถ่ายเอาแบบนี้...

อ้ะ!

พุดแก้วรีบเก็บภาพการนัวเนียกันของเป้าหมายไว้ เมื่อบอดี้การ์ดสองคนที่นั่งบังอยู่ลุกเดินออกไปอีกทาง เธอรัวนิ้วจนคิดว่าน่าจะเก็บภาพที่ต้องการได้แล้วถึงลุกขึ้นเดินหนีออกมาด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม

ไม่คิดว่าหันหลังปุ๊บจะต้องชะงักปั๊บ

บอดี้การ์ดสองคนนั้นกำลังเดินสวนมาทางนี้!

ไม่ได้การแล้ว!

เท้าเล็กในรองเท้าผ้าใบสีตุ่นรีบเดินเลี้ยวไปห้องน้ำ เพื่อเปลี่ยนชุดตามแผนหลบหนี แต่ห้องน้ำดันอยู่ไกลไป แผนใหม่ถูกคิดค้นออกมาทันที และก็เห็นว่าโต๊ะถัดไปมีผู้ชายผมยาวนั่งจิบเหล้าพลางก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือเล่นอยู่ ดูแล้วน่าจะมาคนเดียว แม้แผนนี้จะดูไม่เข้าท่าเท่าไร แต่พุดแก้วไม่มีเวลาคิดแผนอื่นแล้ว เธอรีบถอดเสื้อแจ็คเก็ต เหลือไว้แค่เสื้อกล้ามสีดำ เดินไปนั่งลงข้างผู้ชายคนนั้นทันที

“โต๊ะอื่นยังว่างครับ”

“ขอโทษฮะ ขอนั่งด้วยครู่เดียว”

เจ้าของโต๊ะส่งเสียงบอกโดยไม่เงยหน้า พุดแก้วที่กำลังก้มหน้าหลบบอดี้การ์ดพวกนั้นกดเสียงต่ำบอกเขา ไม่รู้เลยว่าการขยับตัวเล็กน้อยของตนจะทำให้กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยไปกระทบจมูกคนกำลังเล่นเกมยุ่งอยู่

ชายหนุ่มผมยาวหน้าหล่อปานนายแบบเงยหน้าขึ้นมองแขกไม่ได้รับเชิญช้าๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มตัวเล็กท่าทางอ้อนแอ้นมาขอนั่งด้วย ดวงตาสีน้ำตาลดำดูเจ้าเล่ห์คู่นั้นพลันหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจ

โต๊ะอื่นว่างตั้งเยอะตั้งแยะ มันยังเลือกมาขอนั่งโต๊ะเขา ไอ้เด็กนี่คิดจะมาอ่อยเขางั้นเหรอ

มันวอนอยากโดนดีใช่ไหม?