Masukเพียงเพราะอยากช่วยแมว ชีวิตแสนเรียบง่ายของเธอเลยถึงคราวพลิกผัน ต้องพานพบกับคุณหมอเทวา นายสัตวแพทย์หนุ่มมาดเถื่อน ที่ชอบทำตัวเหมือนยาจก ทั้งที่รวยไม่เป็นสองรองใคร วันๆ เอาแต่มาขอข้าวบ้านเธอกิน หลงตัวเองนี่ยืนหนึ่ง เรื่องชอบมโนไปเองนี่สุดๆ ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน แต่ความดีและความอบอุ่นที่เขามีให้ ก็ทำให้เธอค่อยๆ เผลอใจรักคนหน้าเถื่อนแต่(พยายาม)น่ารักเข้าจนได้ และช้ำใจแทบตาย กับความจริงที่ว่าเทวาซ่อนผู้หญิงไว้อีกคน เธอเป็นแค่คนคั่นเวลา ที่เขาแอบมาหาเวลาเหงาใจ!
Lihat lebih banyakในยุคสมัยนี้ เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงาน หลายคนมักจะมีวงจรชีวิตที่ค่อนข้างตายตัว
เหล่ามนุษย์ออฟฟิศนี่รีบกันตั้งแต่ตื่น เพราะต้องนั่งรถฝ่าการจราจรอันหนาแน่นในช่วงเช้า เพื่อให้ไปถึงที่ทำงานทันเวลาตอกบัตรเข้างาน แล้วทำงานยุ่งตัวเป็นเกลียวทั้งวัน มีไม่กี่วันเท่านั้นที่ได้นั่งทำงานสบายๆ เมื่อได้เวลาเลิกงานก็รีบเก็บกระเป๋าแจ้นออกจากออฟฟิศ บ้างตรงกลับบ้าน บ้างนัดทานข้าวสังสรรค์ละลายความเหนื่อยกับเพื่อนๆ หรือแวะท่องราตรีต่อ วันศุกร์นี่เป็นเหมือนวันปล่อยผีของมนุษย์เงินเดือนเลยทีเดียว
ขณะเดียวกันก็มีคนอีกกลุ่มที่ทำงานเป็นฟรีแลนซ์ ทำในสิ่งที่ตนเองสนใจ รับงานอย่างอิสระ ไม่มีเจ้านาย ไม่มีเวลาเข้าออกงานตายตัว แต่มีกำหนดเวลาส่งงาน
พุดแก้ว สาวหน้าหวานวัย 26 ปี เลือกที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ เบื่อๆ ก็ไปทำงานพาร์ทไทม์บ้าง รับจ้างสืบให้สำนักงานสืบของพี่ชายบ้าง
เหมือนดั่งคืนนี้...
เวลาเกือบห้าทุ่ม ภายในผับชั้นใต้ดินของโรงแรมใหญ่ มีนักเที่ยวราตรีมานั่งดื่มด่ำโยกตัวเบาๆ ไปกับทำนองเพลงอยู่เกือบเต็มทุกโต๊ะ หนึ่งในโต๊ะเหล่านั้นมีเด็กหนุ่มหน้าอ่อน สวมชุดทะมัดทะแมงนั่งจ้องไปทางมุมหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ทว่าจริงๆ แล้วเป็นพุดแก้วที่แฝงตัวมารอถ่ายรูปหนุ่มใหญ่นัวเนียกับสาวสวยเซ็กซี่อยู่นั่นเอง
คืนนี้หญิงสาวฉายเดี่ยว ไม่ได้มากับทีมสืบของพี่ชายเหมือนเคย เพราะเหลือแค่เก็บภาพใกล้ๆ ไปประกอบสำนวนการสืบที่รวบรวมไว้ได้เกือบสมบูรณ์แล้วเท่านั้น
แต่นานสองนานแล้วก็ยังไม่ได้ภาพที่ต้องการ เพราะฝ่ายนั้นมีบอดี้การ์ดตามมาเฝ้าอยู่หลายคน บังคนเป็นเจ้านายเสียมิด พุดแก้วนั่งรอหาจังหวะแอบถ่ายมาเป็นชั่วโมงแล้ว จะเอากล้องดีๆ ออกมาซูมถ่ายก็กลัวเตะตาพวกเขา บอดี้การ์ดหลายคนขนาดนั้น พลาดแค่นิดเดียว คืนนี้เธอก็อาจจะไม่ได้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ ได้แต่ใช้สมาร์ทโฟนสุดล้ำแอบถ่ายเอาแบบนี้...
อ้ะ!
พุดแก้วรีบเก็บภาพการนัวเนียกันของเป้าหมายไว้ เมื่อบอดี้การ์ดสองคนที่นั่งบังอยู่ลุกเดินออกไปอีกทาง เธอรัวนิ้วจนคิดว่าน่าจะเก็บภาพที่ต้องการได้แล้วถึงลุกขึ้นเดินหนีออกมาด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม
ไม่คิดว่าหันหลังปุ๊บจะต้องชะงักปั๊บ
บอดี้การ์ดสองคนนั้นกำลังเดินสวนมาทางนี้!
ไม่ได้การแล้ว!
เท้าเล็กในรองเท้าผ้าใบสีตุ่นรีบเดินเลี้ยวไปห้องน้ำ เพื่อเปลี่ยนชุดตามแผนหลบหนี แต่ห้องน้ำดันอยู่ไกลไป แผนใหม่ถูกคิดค้นออกมาทันที และก็เห็นว่าโต๊ะถัดไปมีผู้ชายผมยาวนั่งจิบเหล้าพลางก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือเล่นอยู่ ดูแล้วน่าจะมาคนเดียว แม้แผนนี้จะดูไม่เข้าท่าเท่าไร แต่พุดแก้วไม่มีเวลาคิดแผนอื่นแล้ว เธอรีบถอดเสื้อแจ็คเก็ต เหลือไว้แค่เสื้อกล้ามสีดำ เดินไปนั่งลงข้างผู้ชายคนนั้นทันที
“โต๊ะอื่นยังว่างครับ”
“ขอโทษฮะ ขอนั่งด้วยครู่เดียว”
เจ้าของโต๊ะส่งเสียงบอกโดยไม่เงยหน้า พุดแก้วที่กำลังก้มหน้าหลบบอดี้การ์ดพวกนั้นกดเสียงต่ำบอกเขา ไม่รู้เลยว่าการขยับตัวเล็กน้อยของตนจะทำให้กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยไปกระทบจมูกคนกำลังเล่นเกมยุ่งอยู่
ชายหนุ่มผมยาวหน้าหล่อปานนายแบบเงยหน้าขึ้นมองแขกไม่ได้รับเชิญช้าๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มตัวเล็กท่าทางอ้อนแอ้นมาขอนั่งด้วย ดวงตาสีน้ำตาลดำดูเจ้าเล่ห์คู่นั้นพลันหรี่ลงอย่างไม่ชอบใจ
โต๊ะอื่นว่างตั้งเยอะตั้งแยะ มันยังเลือกมาขอนั่งโต๊ะเขา ไอ้เด็กนี่คิดจะมาอ่อยเขางั้นเหรอ
มันวอนอยากโดนดีใช่ไหม?
"คะ?"“งงอะไร ค่าทำขวัญไม่จ่ายได้นะ แต่ค่าหัวปูดนี่เธอต้องรับผิดชอบสิ”สายตาคนพูดเอาเรื่องจนพุดแก้วที่งงๆ ต้องรับมือถือเขามากดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างจำใจ“เอาเบอร์เธอนะ ไม่เอาเบอร์คนอื่น”คนกำลังจะกดเบอร์พี่ชายเม้มปากเบาๆ เปลี่ยนไปกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเลย “พอใจยังคะ”เทวาส่ายหน้า “ขอดูบัตรประชาชนด้วย อย่าคิดว่าฉันโง่ นี่เห็นว่ายังเด็กอยู่หรอกนะ ถึงยอมให้เรื่องจบง่ายแบบนี้ เธอไม่ต้องกลัวเสียเปรียบ ฉันไม่ขอดูฝ่ายเดียวหรอก เราแลกกันดูทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ เวลาติดต่อจะได้ไม่ต้องนึกนาน ได้ยินชื่อก็รู้เลย อ๋อ คนที่ทำให้โดนตีหัวนั่นเอง!”พุดแก้วมุมปากกระตุก ได้แต่ค้นเอาบัตรประชาชนมาให้เขาดูพลางบอกเสียงเข้ม “ปีนี้ฉันอายุยี่สิบหกแล้วค่ะ ไม่เด็กแล้ว กรุณาเข้าใจใหม่ด้วย”“อ้าว! เห็นตัวเล็กนิดเดียวก็นึกว่ายังเด็กอยู่ ที่แท้เธอเตี้ยไปสินะ”เตี้ยบ้านคุณสิ!คนมีส่วนสูงเกินมาตรฐานสาวไทยมาไม่กี่เซนติเมตรตะโกนด่าในใจที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนรับมือยากทิ้งนั่นเธอขอลบทิ้ง!หลังแยกจากพุดแก้ว แทนที่เทวาจะตรงกลับบ้าน เขาดันโทรหาใครบางคนที่บอกว่าไปงานแต่งอาจารย์หมอไม่ได้เพราะติดเวรดึกก่อนเมื่อรู้พิกัดแล้ว ร่างสูงโ
ณ ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ในเวลาต่อมาคนเจ็บที่ถูกนำตัวมาส่งด้วยอาการหน้าผากถูกของแข็งกระแทกเมื่อชั่วโมงก่อน ได้รับการรักษาเบื้องต้นแล้ว กำลังรอผลเอกซเรย์อยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงหลังโดนฟาดสลบเหมือด ฟื้นมาอีกทีก็เจอหมอในห้องฉุกเฉินแบบนี้ เทวากลับไม่ได้ตระหนกตกใจอะไร สมัยก่อนพฤติกรรมชอบยุ่งกับสาวสวยหุ่นเอ็กซ์ แต่ไม่เช็กเจ้าของ ทำให้เขาเจอเรื่องทำนองนี้มาไม่น้อยถ้ายังเป็นเทวาคนเดิม แผลนี้คงได้มาเรื่องชู้สาวแน่ๆ แต่เทวาคนนี้ไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงสักคนมาเป็นปีๆ แล้วน่ะสิฉะนั้นต้นเหตุของเรื่องคืนนี้มันไม่ได้เกิดจากเขา!“ฮึก!”ดวงตาคมกริบตวัดมองคนนั่งร้องไห้สะอื้นอยู่เก้าอี้ข้างๆ ตอนฟื้นขึ้นมาบนเตียงคนไข้เขาก็เห็นคนคนนี้ร้องไห้น้ำตาท่วมอยู่ ทั้งร้องไห้ ทั้งขอโทษเขา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องเลย ใบหน้าเล็กๆ มอมแมมด้วยน้ำตา ดูอ่อนแอน่าสงสารและน่าโมโหพอกันเมื่อมาอยู่ในโรงพยาบาลที่เปิดไฟสว่างจ้า เทวาจึงพบว่าไอ้หนุ่มที่มาจูบปากเขาแล้วฟาดหัวด้วยเงินร้อยเดียวเป็นผู้หญิงจริงๆ ผมยาวสลวยกับน้ำเสียงหวานใสนั่นเป็นของจริงเธอเป็นนางสาว ไม่ใช่นาย!“ฮืออ...ฮึก..ฮือออ”“โว้ย! หยุดร้องสักท
พุดแก้วเดินออกจากโรงแรมอย่างระมัดระวัง สายตาคอยมองดูรอบตัวว่าเป้าหมายยังอยู่หรือเปล่า พอเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่แถวประตูหน้าโรงแรม ซึ่งต้องเดินผ่านออกไปเรียกรถกลับบ้าน เธอก็รีบถอยหลังกลับทันทีนั่นเป็นพวกบอดี้การ์ดที่เกือบเดินมาเจอเธอ!“ทำไมยังอยู่อีกเนี่ย หรือว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้ว”สมองน้อยๆ รีบคิดหาทางรอด ไม่นานก็ดึกวิกผมสั้นบนหัวออก ปล่อยผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนคลื่นลงมาแทน“ถึงจะเป็นชุดเดิม แต่เปลี่ยนมาผมยาวเป็นผู้หญิงแล้วพวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก”หญิงสาวปลุกใจตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยัดวิกผมสั้นใส่เป้สะพายที่หลัง เดินผ่านประตูใหญ่ออกไปตามทางเท้าอย่างมั่นใจ ในผับมืดจะตาย พวกเขาจะรู้ได้ไงว่ามีคนแอบถ่าย เธอคิดมากไปแล้ว“นี่หยุดเลยนะ!”พวกเขารู้จริงๆ ด้วย!พุดแก้วคิดพลางสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ทางเท้าตรงนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว แถมยังไม่มีคนอื่นเลย เหมาะจะทำการไม่ดีสุด เธอต้องรีบเดินให้พ้นจากตรงนี้...“กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงหวานกรีดร้องออกมาทันทีที่มีมือใหญ่เอื้อมมารั้งแขนเรียวเอาไว้“คิดจะหนีไปไหน ร้ายนะมึง!”เอ๊ะ?!ดวงตากลมโตเบิกค้าง เมื่อเห็นหน้าคนมารั้งตนไว้ “คุณ!”
คืนนี้เทวาโกนหนวด แต่งหล่อ สวมสูทหรู มาร่วมงานเลี้ยงฉลองวิวาห์ของอาจารย์หมอที่สนิทกันในโรงแรมใหญ่กลางกรุง ด้วยความที่เจ้าบ่าวอยู่ในวัยโคแก่แล้ว ภายในงานเลี้ยงจึงมีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในสายอาชีพเป็นส่วนใหญ่ หมอตัวเล็กๆ อย่างเขากับเพื่อนอีกสองสามคนทนนั่งปั้นหน้าอยู่จนพิธีสำคัญเสร็จสิ้น ก็พากันหลบออกจากงาน ลงมานั่งดื่มกันในผับชั้นใต้ดินนี่นั่งไปนั่งมาเพื่อนก็เริ่มหายไปกับสาวทีละคน เหลือเขานั่งจิบเหล้าดื่มด่ำบรรยากาศเย้ายวนในนี้คนเดียว ในหลายปีที่ผ่านมา เขาทำงานยุ่งทุกวัน เวลาที่เหลือว่างน้อยนิดถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่า โดยไม่รู้ตัวก็ลด ละ เลิก ไม่ยุ่งกับปาร์ตี้เฮฮาในคืนสิ้นเดือน ห่างหายจากสาวสวยในคืนหลอกลวงเช่นนี้ไปแล้ว มีเหงาบ้าง แต่เขาไม่ได้ยี่หระอะไร ไม่ดีดดิ้นอยากออกมาเที่ยวเหมือนเมื่อก่อน วันนี้เขาก็ตามเพื่อนมานั่งเล่นแก้เบื่อเฉยๆ รอดึกหน่อย รถไม่ติดแล้วค่อยกลับบ้านจู่ๆ เด็กนี่ก็โผล่มาพร้อมกลิ่นหอมของแป้งเด็ก...“เฮ้ย!” เทวาร้องออกมา เมื่อคนนั่งข้างๆ โถมตัวเข้ามากอดแขนเขาแล้วยื่นหน้ามากระซิบบอกข้างหู“อย่าขยับนะฮะ!”ชายหนุ่มนิ่วหน้ายุ่ง รู้แหละว่าความหล่อมันโดนใจ แต่ไม่ต้องเอานมปลอมมาแนบแ





