ตอนที่1/3 ความน่าสะพรึงแรกพบ (3)

ยามค่ำคืนบนท้องถนน แสงไฟอาบไล้ไปแทบทุกย่อมหญ้า ได้ยินมาว่ามหานครแห่งนี้ไม่เคยหลับใหลท่าจะจริง

ยิ่งดึกยิ่งคึกคัก โดยเฉพาะร้านค้าขายอาหารและผับบาร์ เธอเดินทางไปเกือบทุกประเทศในยุโรป เคยเห็นมาก็มากสำหรับเด็กสาวอายุสิบเก้าปี

บอกได้เลยในส่วนของขนมนมเนยประเทศไทยนั้นไม่น้อยหน้าชาติไหน มาทั้งทีไม่เสียเที่ยว สืบเรื่องครอบครัว ยังลิ้มรสของอร่อยไปในตัวด้วย

เด็กสาวเดินเข้าคลับจากทางด้านหลัง เปลี่ยนชุดมัดรวบเส้นผมเสร็จก็ออกไปประจำตำแหน่งบาร์

สุดสัปดาห์ลูกค้าค่อนข้างเยอะ พวกน่ารำคาญเช่นรุ่นพี่จึงไม่มาวอแว หากเปลี่ยนเป็นปกติคงได้ชกใครตาย

ขณะที่กำลังเตรียมแก้วเช็ดทำความสะอาดของ เสียงทักทายกระตือรือร้นพลันดังขึ้น ไม่ปล่อยให้รอเลยแม้แต่นิดเดียว

“ยังมีตรงไหนไม่คุ้นมืออีกไหมครับ”

รุ่นพี่ผู้ชายทักทาย ดวงตาเจ้าชู้แวววาวหยุดชื่นชมที่แก้มนวลเนียนและริมฝีปากอิ่มอมชมพู

เด็กสาวน้องใหม่ อายุน้อยแต่ได้ทำงานประจำบาร์แล้ว ต้องมีความพิเศษแอบแฝงอยู่แน่นอน ดวงตากลมโตเชิดรั้นของเธอ จมูกเข้ารูปและหุ่นอ้อนแอ้นอรชร แค่เห็นก็ชวนให้น้ำลายไหล

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้ แน่นจนน่าจับตี ปล่อยไปเฉยๆ ไม่ไหวจริงๆ

“ไม่มีค่ะ”

“เฮ้อ! เสียใจจัง อย่างนี้อาริก็ไม่ต้องให้พี่แนะนำแล้วสิ”

“ค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้รุ่นพี่หนุ่มหน้าบึ้ง แม่สาวสวย จีบมาสองวันต่อเนื่องไม่มีท่าทีเล่นด้วย เขาถือว่าตัวเองหน้าตาหล่อเหลาที่สุดจึงลดความทะนงทอดสะพานให้หล่อนข้ามมา

ไม่คิดว่าคนจะเล่นตัวหมางเมิน

ก็อย่างว่า ของดีไม่ได้มาเชยชมง่ายๆ ต้องเหนื่อยหน่อยถึงจะคุ้ม

“อาริอารมณ์ขันจริงๆ ไว้พี่มาหาใหม่นะ”

คนน่ารำคาญฝากไว้ก่อน พอบาร์ว่าง กลิ่นอายหนาวสะท้านรูขุมขนก็แผ่ขยายเข้ามาแทนที่

วินาทีนั้น คล้ายกับว่าผู้คนอันตรธานหายไปหมดสิ้น สรรพเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเงียบงัน อึดอัดอันตราย ดั่งโลกทั้งใบถูกบีบให้หดเล็กลง

อาริไม่เคยรู้สึกถึงความอำมหิตที่น่าสะพรึงขนาดนี้มาก่อน เพียงแค่จดจ้องก็ขาดอากาศหายใจได้แล้ว

ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่บาร์ ช้อนสายตาเลือดเย็นราวกับงูพิษขึ้นมองเล็กน้อยแล้วนั่งลง

รูปลักษณ์โดดเด่นน่าลุ่มหลงนั่นทำให้เจ้าตัวตกเป็นเป้า ทุกครั้งที่เคลื่อนไหวยังได้ปล่อยพลังดึงดูดมหาศาล ทำลายล้างราบคาบ ไม่เผื่อทางรอดเอาไว้เลย

ศัตรูน่ากลัวกว่าที่คิดเสียแล้ว

เธอเป็นแค่เด็กสาว เป็นเด็กสาวที่ไม่เคยต้องมนตร์สะกดใดๆ

พออยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนี้ ร่างกายไม่รักดีก็สั่นขึ้นมา กลัวเหลือเกิน หากขยับเพียงนิดเดียว ชีวิตจะปลิดปลิว

อาริเอาแต่เหม่อมองลำแสงแห่งความชั่วร้ายไม่กะพริบตา เนิ่นนานผ่านไปเกือบหนึ่งนาทีกระทั่งเห็นรอยยิ้มมุมปากของเขา สติที่กระเจิดกระเจิงจึงหวนคืน

“รับอะไรดีคะ?”

คำถามของเธอใช่จะมีจุดไหนผิดปกติ ทว่าพอน้ำเสียงหวานแหบพร่าลอยไปเข้าหูเขา บรรยากาศพลันคลุมเครือทันที โดยเฉพาะการแสดงออกผ่านดวงตากลม ล่อกแล่กไปมา ประหม่าเสียจนอยากกลั่นแกล้ง

นิ้วมือแข็งแกร่งยกมาวางบนบาร์น้ำ เคาะเป็นจังหวะเนิบนาบ ไม่ต่างอะไรกับนาฬิกานับเวลาถอยหลัง

“เดาสิ”