LOGIN“เชฟคือมันสมองของห้องครัว เรียนบริหารก็สามารถเป็นเชฟได้ เรียนวิศวกรก็สามารถเป็นเชฟได้ เรียนสายจัดการแบบไหนก็สามารถเป็นเชฟได้ ไม่จำเป็นต้องมุ่งตรงมาเรียนปรุงอาหารเพียงอย่างเดียว ส่วนสำคัญของอาชีพนี้คือรู้จักวางแผน คิดค้นสิ่งใหม่ เข้าใจวัตถุดิบ เชฟกับกุ๊กไม่เหมือนกัน เชฟคุมห้องครัวใส่ใจทุกรายละเอียดปลีกย่อย กุ๊กรับผิดชอบงานตามที่เชฟมอบหมายอีกที ห้องครัวเปรียบเสมือนบริษัทแห่งหนึ่ง เชฟคุมไม่อยู่ ธุรกิจก็ไม่ประสบความสำเร็จ”
“เธอว่ายังไงนะ เรียนอะไรก็เป็นเชฟได้ แล้วเธอมาเรียนสายตรงทำไม ไม่ไปเรียนวิศวะตามที่พูดล่ะ”
อาจารย์เข้าใจคำพูดของอาริ แต่เพราะท่าทางไม้แข็งดัดยาก ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ของเธอ คำตอบที่กล่าวมาจึงมีอคติบดบัง
สอนพื้นฐานมากว่าสิบห้าปี เคยโดนนักศึกษากระด้างกระเดื่องใส่ที่ไหน ปกติเด็กเหล่านั้นโดนจี้ถามก็คอตกหน้าหงอกันหมด
“เหมือนหนูจะยังไม่อธิบายให้ชัดเจนสินะคะ จบวิศวะก็ดี จบบริหารก็ดี หากอยากเป็นเชฟ ใฝ่เรียนการครัวตามหลักสูตรสถาบันระยะสั้นก็สามารถฝึกฝีมือได้แล้ว ขอย้ำอีกครั้งว่าส่วนสำคัญของอาชีพนี้ นอกจากการปรุงก็คือบริหารครัวเป็น เรียนมหาวิทยาลัยสี่ปีใช่จะได้เปรียบเสมอไป การแข่งขันมีทุกรูปแบบ อย่าชะล่าใจเด็ดขาด”
“เธอดูถูกเพื่อนร่วมรุ่น ตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ ไม่เชื่อใจเพื่อนเลยหรือไง”
“เกี่ยวกับความเชื่อใจยังไงคะ เจตนาของหนูไม่ได้สื่อไปทิศทางนั้นเลย หนูแค่ตอบคำถามของอาจารย์ เชฟคืออะไร”
ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้อาจารย์วัยกลางคนอารมณ์ไม่ดี นอกจากจะต้อนเด็กสาวให้จนมุมอับอายไม่สำเร็จแล้ว ยังถูกยอกย้อนไม่เห็นแก่วัยวุฒิด้วย
นักศึกษาคนนี้ลูกเต้าเหล่าใครกัน หากร่ำรวยถึงขั้นที่ว่าแตะต้องไม่ได้ ไม่เกรงกลัวอะไรเลย แล้วจะมาเรียนเชฟที่นี่ทำไม
อาจารย์ชื่อว่ากุ้งนางเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รวบรวมสติแล้วบอกให้อารินั่งลง ทว่าเธอไม่ปฏิบัติตาม คว้ากระเป๋าแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องเรียนไป
ไม่มีประโยชน์ที่จะเสียเวลา ไปถามห้องวิชาการดีกว่า ทำยังไงจะได้เข้าร่วมแข่งขันทำอาหารกับพวกปีสี่
ภายในห้องภาควิชาศิลปะการปรุงอาหารมีนักศึกษารอพี่ธุรการอยู่จำนวนหนึ่ง แต่ละคนสนทนาเกี่ยวกับการแข่งขันพิเศษที่กำลังจะเกิดขึ้น ตื่นเต้นกับโจทย์ที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรและตระหนกกังขาในฝีมือของตนเอง
“ได้ยินว่าถ้าใครได้เข้าร่วมการบรรยายครั้งนี้ทางภาควิชาจะออกเกียรติบัตรให้ เชฟจริยามารดาอาหารหวานเลยนะ ถ้ามีชื่อของเชฟอยู่ในเรซูเม่ ใครบ้างไม่อยากรับเข้าทำงาน”
“น่าโมโหจัง เชฟจริยาว่างมามหาวิทยาลัยของเรา สาขาเชฟควรได้เข้าฟังบรรยายทั้งหมด คณะอื่นเกี่ยวอะไรด้วย พวกนิเทศนั่นอีกน่ารำคาญ อาจารย์บ้างแหละ ไม่เห็นหัวคนจ่ายค่าเทอมเลย”
“เอาเถอะแก สาขาเราสิบคน แกมีโอกาสมากกว่าฉันอีกไม่ต้องกลัวหรอก ทั้งทฤษฏีและปฏิบัติ อ่านมากหน่อย ฝึกฝนหน่อยก็ได้แล้ว”
“ว่าไงเด็กๆ มาลงชื่อแข่งทำอาหารกันใช่ไหม” พนักงานธุรการยิ้มแฉ่งพร้อมกับยื่นกระดาษให้สาวๆ ปีสี่ห้าสิบคน มีมาลงชื่อแค่นิดเดียว แล้วที่เหลือไม่อยากเข้าฟังการบรรยายหรือไง
“เพื่อนๆ ยังไม่มาลงชื่อเยอะเลย พี่ฝากตามให้ด้วยนะ”
“เพื่อนเห็นกชกรกับเอมอรก็ไม่กล้ามาลงแล้วค่ะ”
“อ้าว!ทำไมล่ะ ไม่ต้องรีบถอดใจ กชกรกับเอมอรสองคนเอง”
เด็กที่กล่าวถึงเป็นอันดับต้นๆ ของชั้นปี หากพวกเธอลงสมัคร คนอื่นก็รู้ตัวว่าความพยายามสูญเปล่า เทพก็คือเทพ มนุษย์สามัญเทียบได้ที่ไหน
“จะพยายามกล่อมมาให้นะคะ”
ระหว่างรอใบรายชื่อพนักงานก็หันไปหาเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ไม่เคยเห็นมาก่อน ดูท่าจะเป็นนักศึกษาใหม่
“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมจ๊ะ”
“หนูมาสมัครแข่งทำอาหารค่ะ”
“หื้ม?อยู่ปีไหนเนี่ย”
“ปีหนึ่งค่ะ”
พนักงานธุรการชะงัก รุ่นพี่สาวสวยที่กำลังออกันลงชื่ออยู่ก็มีอาการไม่ต่างกัน น้องใหม่ปีหนึ่งอยากลงแข่งกับปีสี่หรือ นี่เรียกว่ากล้าเกินไปหรือเปล่า
“แน่ใจใช่ไหม ค่าวัตถุดิบสามพันบาท ถ้าไม่พร้อมพี่ไม่แนะนำให้ลง”
อาริควักเงินสดออกมาวาง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ค่ะ”
เธอใช้ปากกาส่วนตัวเขียนชื่อว่าอาริ ไม่มีนามสกุล ไม่อ้อยอิ่งรำไร รีบตวัดแล้วจากไปเลย การกระทำที่เด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล ตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทา
“เด็กสมัยนี้ รุ่นพี่ไม่อยู่ในสายตาแล้ว เป็นปีหนึ่งแต่ทำเก่ง น่าหมั่นไส้จัง”
“นางชื่ออะไรดูดิ บอกปีสองไปตักเตือนหน่อย”
“อาริ แค่อาริ ไม่มีนามสกุล”
“เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม อวดดีคิดจะแข่งกับปีสี่ก็ต้อนรับน้องมันหน่อย แพ้แล้วร้องไห้งอแงจะได้เข็ด”
อาริโมโหอกจะระเบิด เขาทำให้เธอผิดเต็มประตุทุกบาน ส่วนตนนั้นความผิดเท่าเส้นขนเส้นเดียวไม่ติดว่าเพราะภารกิจกำลังดำเนินไปด้วยดี เธอไม่มีทางง้อหรอกวันต่อมาอาริทำข้าวกล้องนำไปให้เดม่อนที่คุกเอกชนแต่เช้า เขาไม่อยู่ประจำเป็นหลักแหล่ง อาจจะเข้ามาตรวจความเรียบร้อยก็ออกไป หากเธออยากเจอจะต้องดักรอไม่นานก็มีรถยนต์หรูขับเข้ามาจอด อารินั่งที่ร้านกาแฟข้างตึก พอเห็นเส้นผมสีเงินก็พุ่งทะยานเข้าไปหา“เด็ปคะ” เธอยังไม่บอกว่ามาทำอะไร ยังไม่ยื่นข้าวกล่องให้ก็โดนบอดี้การ์ดตัวใหญ่ขวาง “เด็ปคะอาริทำข้าวกล่องมาให้” เสียงของเด็กสาวสั่นเครือ ดวงตากลมโตขอความเห็นใจ“อาริสำนึกผิดแล้วค่ะ อาริจะไม่ทำอีก เด็ปอย่าโกรธเลยนะคะ”เดม่อนหันมามอง โบกมือให้บอดี้การ์ดปล่อยเธอเดินเข้ามา เขารับข้าวกล่องไว้ เปิดออกดูก็รู้ว่าตั้งใจทำมาก“ฮึ” ปีศาจร้ายแค่นเสียงเยาะก่อนจะเทของกินลงพื้น“อย่ามาใกล้ฉันอีก” “ฟังอาริก่อนได้ไหมคะ”เห็นชายหนุ่มเดินเข้าตึกไป อาริก็ยิ่งร้อนรน หากเดม่อนเด็ดขาด สิ่งที่เผชิญมาตลอดหนึ่งเดือนพังไม่เป็นท่าแน่ ใจกล้ามาถึงที่นี่ย่อมถอยไม่ได้“โอ๊ย! เจ็บนะ”บอดี้การ์ดผลักอาริจนหงายหลังล้ม ไม่ปรานีต่อให้เธอ
ช่วงสายของวันใหม่ อาริกลอกกลิ้งลูกตามองไปรอบๆโดยสัญชาตญาณ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้อยู่ห้องที่คอนโดไม่ได้อยู่เหรอ หมายความว่ายังไง? เธอลุกพรวดขึ้น กุมศีรษะที่ปวดหนึบแล้วขยี้ผมจนยุ่ง “ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย! ทำไมฉันไม่กลับห้อง โอ๊ย! ปวดหัวจัง”เมื่อคืนภาพตัดไป โดนลากมาปู้ยี้ปู้ยำก็ไม่มีทางรู้แล้ว อาริกวาดสายตาหาโทรศัพท์ ไม่มีอยู่ในห้องก็ล้มลุกคลลุกคลานลงจากเตียงเปิดประตูออกไปข้างนอก“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงอ่อนโยนทุ้มลึกกล่าวทักทาย เหมือนกับดนตรีอันไพเราะกล่อมเกลาให้อยากกลับไปล้มตัวนอนอาริสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง คิดว่ายังฝันแต่ไม่ใช่ “เมื่อคืนพี่พาอาริมาที่นี่เหรอคะ”“อืม”เธอไม่ได้ถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองหรือเปล่า เพราะสำรวจแล้วเบื้องล่างไม่เจ็บ ไร้ซึ่งร่องรอยของการบุกรุกก็แปลว่าเวย์นิชไม่ฉวยโอกาสระหว่างนั้นก็มีเสียงคนเดินมาจากทางห้องครัว“อาริดื่มน้ำอัดลมหน่อยจะได้สดชื่น”ก็คือเบสซี่ เขาตื่นขึ้นมาก็ขลุกอยู่ในครัวเพื่อหาวิธีแก้เมาค้าง เมื่อคืนสนุกมาก แต่เช้ามาทำไมรู้สึกอยากจะอ้วกอาริโล่งใจ เดินไปรับน้ำอัดลมนั่งลงร่วมวง “ที่นี่คอนโดพี่เวย์เหรอคะ”เขาเป็นคนที่ค่อนข้างใช้ได้ เธอจึ
ที่ร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัย เบสซี่กับเวย์นิชมารออยู่ก่อนแล้ว พอได้เห็นสาวสวยสวมมินิเดรสสีเงินรัดรูปเดินเข้ามาก็มองไปอย่างตกตะลึงไม่ใช่แค่พวกเขา กลุ่มผู้ชายผู้หญิงแต่ละโต๊ะล้วนจับจ้องอาริตาเป็นประกายเธอไม่ได้แต่งตัววาบหวิวขนาดนั้น ก็แค่เห็นรูปร่างชัดหน่อย ท่อนบนเป็นเสื้อแขนยาวปิดมิดถึงลำคอ ท่อนล่างโชว์เรียวขายาวสะท้านใจ ยิ่งรวบผมขึ้นก็ยิ่งขับให้ดูเซ็กซี่เป็นความงามชนิดที่ว่าทำให้คนลุ่มหลงมัวเมาเอามากๆเวย์นิชขมวดคิ้วมุ่น ถึงแม้เขาจะชอบแต่ไม่อยากให้คนอื่นออกอาการว่าชอบด้วย “มาสาย”อารินั่งลงข้างเบสซี่ อารมณ์ไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น เธอนัดพวกเขาออกมาเลี้ยง ต้องทำตัวเป็นเจ้าภาพที่ดี“อาริขอโทษค่ะ มัวแต่แต่งตัวก็เลยมาสาย”“ที่จริงไม่ต้องแต่งตัวก็ได้ครับ อาริสวยอยู่แล้ว พี่ไม่ชอบให้คนมอง”เบสซี่สะกิดขาอาริ รู้สึกว่าอากาศมีกลิ่นอายของความรักลอยคลุ้ง ทำไมนะ ทำไมแฟนของเพื่อนไม่ใช่เวย์นิช“อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะคะ อาริเลี้ยง”“เลี้ยงไหว”“ไหวค่ะ อาริมีเงิน”เธอทำงานเล็กๆน้อยๆในเว็บบอร์ดอัพไซด์โซไซตี้ แฮ็กนั่นนี่ไปเรื่อยก็เก็บสะสมเงินได้แล้ว ไม่ได้อับจนเหมือนตอนโดนปล้นช่วงแรกๆ
“แม่ผ่านมาทำงานแถวนี้ พึ่งแวะไปเยี่ยมเคย์เดน แกก็รู้แม่มีลูกชายลูกสาวอย่างละคน แม่แก่แล้ว แกดูรอยเหี่ยวบนหน้าสิ เมื่อไหร่จะมีหลานให้แม่อวดเหมือนแอนโทนี่สักที เจ้าเด็กสามคนของบ้านซันวาทอเรย์อวบอ้วนน่ารักมาก มีให้แม่สักสามสี่คนเร็วๆ”“ไม่เอา ผมไม่ชอบเด็ก ถ้าไม่มีธุระผมจะกลับไปนอน”มาเรียเบ้ปาก “แกจะรีบกลับไปกกสาวล่ะสิ เห็นเตวินบอกว่าคนนี้อยู่ด้วยมาเป็นเดือนแล้ว ถ้าสาวน้อยพลาดท้องห้ามให้เอาออก แกไม่รับผิดชอบก็ส่งมาให้แม่ เด็กสาวกับหลานสองคน ตระกูลของเราเลี้ยงได้สบาย”เดม่อนปวดหัวไม่หยุด แม่ของเขาพูดไม่รู้เรื่องจริงๆ “ผมจะมีเมียมีลูกตอนไหนก็แล้วแต่ผม แม่รีบก็ไปบอกลูกสาวแม่นู้น”“ดาเนียลอายุยังไม่ถึงสิบแปดเลย แกนี่มันพี่ชายประสาอะไร แกอายุยี่สิบหกแล้วนะเด็ป ถ้าแม่รอหลานจากน้องแม่ตายก่อนแน่”“เฮอะ! หนังเหนียวขนาดนี้ไม่ตายหรอก แม่เลิกเข้าไปวุ่นวายกับอันตรายเมื่อไหร่ ผมอาจจะคิดใหม่อีกที”มาเรียทำงานเป็นสายลับให้กับอินเตอร์โซน องค์กรตำรวจสากลระหว่างประเทศเธอมีลูกชายเป็นอาชญากรจารกรรมข้อมูล มีสามีเป็นเจ้าพ่อค้ายาที่โดนยิงตาย โลกไม่รู้ว่าหน่ออ่อนของเขาอยากเจริญรอยตาม เมื่อเดม่อนถูกจับเข้าคุกมาเ
เด็กสาวอ้อนวอนเสียงกระท่อนกระแท่น หากแต่เรี่ยวแรงที่ใช้ดิ้นลดน้อยลงเรื่อยๆเดม่อนช้อนมือไปอุ้มเธอขึ้นคาบเอว เดินไปพลาง กระแทกกระทั้นไปพลางจนถึงเตียงนอน เขาวางแม่ตัวดีลงแต่ไม่ได้ถอนกายเพื่อสวมถุงยางอนามัย ยังคงเคลื่อนไหวเสียดสีช่องทางรัก ซุกไซ้จมูกคมสูดดมกลิ่นนมผงอันน่าหลงใหลต่อ“เด็ป อย่าพึ่งค่ะ อือ~ ฟังอาริก่อน”เดม่อนหยัดกายลุกขึ้น แววตาเหนือกว่ามองไปยังคนใต้ร่าง เขาถอดเสื้อของตัวเองโยนออกไปไม่ไยดี ท่วงท่านั้นเย้ายวนชวนให้มัวเมาอาริตาพร่าเบลอ ลูบมือไปบนกล้ามท้องแข็งแกร่งเป็นลอน อยู่ๆเธอก็หวงความงดงามตรงหน้า ไม่อยากแบ่งให้ใครทั้งสิ้น“เด็ปเป็นของอารินะคะ อ๊า~” ร่างที่รองรับสั่นกระตุก กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านกระดูกสันหลังทำเอาแขนขอหดงอ ความรู้สึกนี้อาริชอบมากๆ อืม เดม่อนผ่อนจังหวะสอบสะโพกลง เกือบจะเสร็จสมเพราะการโอบรัดของเธอ เขาพลิกไปนอนข้างล่าง กอดเด็กสาวไว้บนแผ่นอก จูบเธอไปพร้อมกับประสานเสียดสีใหม่ลมหายใจหอมหวานยิ่งดื่มด่ำก็ยิ่งพาให้คลั่ง โดยไม่รู้ตัวชายร่างใหญ่ก็กระแทกกายรัวเร็ว จวนจะถึงที่หมายเกือบถอนน้ำอุ่นเหนียวออกมาพ่นไม่ทัน ยังดีที่เธอดิ้นจนหลุดเอง“เด็ป อาริบอกแล้ว คุณอยากให้อาร
อารมณ์ของเดม่อนในช่วงนี้แปรปรวนยิ่งกว่าผู้หญิงท้อง เช้ามาถ้าไม่มีเรื่องก็จะพูดจาภาษาคน แต่หากไม่ชอบใจเขามักจะหลุบตาต่ำ ใช้ความเงียบกดดันให้ค้นหาสาเหตุเอาเอง นับวันยิ่งเหมือนเด็กเข้าไปทุกที อาริจากคนที่โดนตามใจจนเคยตัว พอมาเจอปีศาจร้ายตนนี้ บอกได้คำเดียวว่าพวกพี่ๆของเธอโชคดีมากเด็กสาวไม่ยอมลงจากหน้าท้องแกร่ง ดื้อดึงจะอยู่บนนั้นจนกว่าจะคุยกันให้รู้เรื่อง“อาริผิดเหรอคะ เพื่อนของเด็ปมาดักเจออาริเอง อาริบอกว่าเป็นของเด็ปคนเดียว คำก็ไล่ สองคำก็ไล่ อาริไปจริงๆ คุณจะไม่คิดถึงหรือไง”“คิดถึงเหรอ ไร้สาระ”“แบบนี้ยังไร้สาระอยู่ไหมคะ” นิ้วมือเรียวสวยปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาทีละเม็ด กวาดลงให้เห็นลาดไหล่เนียน ต่ำลงมาคือบราสีขาวลายวัวไม่ผิด เป็นบราสีขาวลายวัวจริงๆ เดม่อนยังไม่เคยเห็นลายนี้จึงมองแวบหนึ่งแล้วเบือนสายตาหลบไม่เร้าใจสักนิด โตจนป่านนี้ยังใช้ของราวกับเด็กน้อย แครอทบ้างแหละ กระต่ายบ้างแหละ แต่ละอย่างขัดหูขัดตาเขาที่สุด“ไม่มีอารมณ์” เดม่อนยื่นมือหวังผลักไหล่คน แต่เมื่อเขาแตะโดนผิวที่นุ่มเนียนก็ค้างนิ่งอยู่เป็นนานสองนาน“อืม อย่าทำให้ฉันรำคาญ”ปากก็ขับไล่ไสส่งแต่ปฏิกิริยาตอบสนองไหลไปรวมอ
เด็กสาวสูงกำลังดี อยู่ในวัยสวยสะพรั่งงดงาม ยลโฉมระยะไกลบาดใจขนาดนั้น พอมาพิจารณาใกล้ๆ ความปรารถนามากมายของชายหนุ่มก็ลุกโชติช่วง อยากจะกลืนกินเธอทั้งตัวเสียแล้วอารินั่งลง ฉับพลันหางตาเหลือบไปเห็นเงาสูงชะลูดอันคุ้นเคย วันนี้ไม่มีจองไว้ ทำไมเขาถึงมา ริคสันกับไมเคิลก็ตามหลังติดๆ ด้วย“ทำงานเหนื่อยแย่เ
เขาไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงแขนขาของตระกูลทรงอิทธิพล หากไม่ถอยสักก้าวฉิบหายบรรลัยแน่นอนไม่เคยคลุกคลีกับเดม่อน แต่ความรุ่งโรจน์ขององค์กรย่อมมาจากชิ้นส่วนภายใน อำนาจซันวาทอเรย์ยิ่งใหญ่แค่ไหน พวกที่อยู่เบื้องหลังยิ่งกว่านั้นหญิงสาวที่นัวเนียอยู่ข้างกายสังเกตได้ถึงความผิดปกติ หล่อ
เช้าวันใหม่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง บนทางเดินระหว่างห้องเรียน เด็กสาวในชุดนักศึกษาเรียบร้อยกำลังยืนดูใบประกาศขนาดใหญ่ของคณะศิลปะการประกอบอาหารด้วยความสนอกสนใจอยู่ผมยาวถูกมัดรวบตกลงมาปรกหลัง กระโปรงจีบพลีทครึ่งเข่าและรองเท้าผ้าใบสะอาด เรียบร้อยน่าเอ็นดู ทำเอาชายหนุ่มที่เร่งรีบผ่านไปผ่านมาลอบชำเลืองม
พูดจบก็กระแทกรองเท้าส้นสูงพร้อมสะบัดช่อผมเดินจากไป สร้างความงุนงงให้กับอาริเป็นอย่างมาก หญิงสาวคนนี้ดูท่าอาการจะหนักเอาเรื่องไม่รอให้ปวดหัวเพิ่ม เด็กสาวรีบสะสางงานแล้วตรงกลับห้อง เมื่ออยู่ตามลำพังก็เริ่มไขข้อสงสัยเกี่ยวกับเครื่องมือทันทีกล้องจิ๋วขนาดเท่าแมลงวันห้าตัวซ่อนอยู่มุมอับทั้งหมด ต่อให้ตร







