ตอนที่ 6 รุ่นน้องคนพิเศษ

มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

วันเปิดเรียนที่ราเชนรอคอยได้มาถึงเพราะวันนี้เขาจะได้เจอกับรุ่นน้องคนพิเศษของเขาสักทีจึงเริ่มต้นวันด้วยการโผล่มาต้อนรับน้องใหม่ตั้งแต่หน้าห้องสาขาทั้ง ๆ ที่ปกติไม่เคยก้าวเท้าเข้ามาวุ่นวายเลยสักครั้ง

สายตาเจ้าเล่ห์มองเห็นเป้าหมายในระยะสองร้อยเมตร เจ้าตัวเลิกคิ้วแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะดูรายชื่อรุ่นพี่รุ่นน้องในมือของหัวหน้าสาขาพร้อมล็อกสายรหัสเรียบร้อย

ใครจะจับสลากได้ใครก็ทำไปเถอะแต่ราเชนผู้เป็นรุ่นพี่ปีสามคณะวิศวกรรมศาสตร์เลือกแล้วว่าเฌอริลิณญ์คือคนที่จะต้องเป็นหลานรหัสของเขาเท่านั้น

“เอ่อ คุณราเชน” หญิงสาวเอ่ยปากทักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการครับ น้องเฌอ” เขายิ้มกว้าง สีหน้าระรื่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมึนงงกับคำเรียกขานที่เปลี่ยนไปพลางนึกขึ้นได้ว่าคงถึงเวลาแล้วสินะที่จะเรียกราเชนแบบห่างเหินไม่ได้อีกต่อไปเพราะตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขากลายเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมคณะไปเสียแล้ว

“เฌอ ทางนี้!” เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนสนิทเฌอริลิณญ์ดังขึ้น ชมพูสาวน้อยสวมแว่นกลมผมหน้าม้ามัดจุกดังโงะโบกมือให้ด้วยความตื่นเต้น เธอเรียกเฌอริลิณญ์ให้รีบมานั่งตรงเก้าอี้ที่จองเอาไว้

ราเชนมองตามไม่วางตาก่อนจะเดินตามไปอย่างใกล้ชิดแล้วนั่งลงข้าง ๆ เธอโดยไม่เอ่ยคำพูดใด

“…” หญิงสาวหันไปหาเขาด้วยความสงสัยเพราะรุ่นพี่ต้องไปนั่งอีกทางฝั่งหนึ่ง

“พี่บอกแล้วไงว่าจะดูแลเฌอเป็นอย่างดี” เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงน่าฟัง เป็นมิตรจนกัปตันและเอิร์ธขนลุกซู่สะกิดแขนกันไปมาอย่างรู้ทัน

ทุกคนต่างจ้องมองมาทางกลุ่มของเฌอริลิณญ์เพราะปีนี้มีรุ่นน้องที่เป็นผู้หญิงเข้ามาในสาขาไม่กี่คนเท่านั้น พวกเธอจึงแทบกลายเป็นเจ้าหญิงไปโดยปริยาย

“นึกยังไงถึงเลือกเรียนคณะนี้เหรอ ดูสิ มีแต่พวกเถื่อน ๆ ทั้งนั้น” ราเชนถามด้วยความสงสัย ตอนแรกเขาแปลกใจไม่น้อยที่เห็นหญิงสาวบอบบางอย่างเธอตัดสินใจสอบเข้าที่นี่ นิสัยไร้เดียงสาของลูกกวางจะเอาตัวรอดในป่าที่มีแต่สัตว์ดุร้ายได้อย่างไร

“รวมถึงคุณราเชนด้วยใช่ไหมคะ” เธอถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่เพื่อนสนิทของเขาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเต็มสองหูพากันกลั้นยิ้มจนหน้าแดง

“ไม่รวมสิ แค่มองด้วยตาเปล่าก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าพี่สูงส่งกว่านั้น อืม… แค่หน้าตาก็เหมือนอยู่คนละโลกแล้ว” เขาพูดอย่างไม่แยแสกลัวว่าใครจะได้ยินแล้วโกรธเคืองเพราะทุกคนต่างรู้ว่าไม่มีทางที่จะเถียงได้ชนะ “เฌอยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าทำไมถึงเลือกเรียนคณะนี้ ถ้าพี่ไม่อยู่ ใครจะเป็นคนดูแลเฌอล่ะครับ”

หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อยพลางคิดว่าถ้าไม่บอกให้เขาคลายสงสัยคงได้ตามมาถามเธอทั้งวันแน่ ๆ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าใสซื่อ “เพราะว่าคุณพ่อกับคุณแม่เจอกันตอนเข้าเรียนที่นี่”

“ประวัติศาสตร์คงกำลังซ้ำรอยแน่ ๆ เลย เพราะว่าเราสองคนก็เจอกันแล้วก็เรียนที่นี่เหมือนกัน” เขาแกล้งขยับเข้ามาใกล้ ท่าทีเปลี่ยนไปจากตอนที่พบเจอกันข้างนอก คิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะได้ใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากกว่าเดิม

ครั้นได้ยินคำพูดนั้นยิ่งทำให้เฌอริลิณญ์มึนงงมากกว่าเดิมว่ามันเกี่ยวอะไรกันตรงไหน จังหวะนั้นเสียงประกาศของหัวหน้าสาขาดังขึ้นเพราะเด็กใหม่เข้ามาในห้องประชุมกันครบแล้ว พวกเขาจึงเริ่มจับสลากเลือกสายรหัสกันตามธรรมเนียม 

ต่างคนต่างลุ้นว่าใครจะมีสายรหัสเป็นผู้หญิงจนกระทั่งหญิงสาวออกไปจับสลากตอนท้าย ๆ 

เธอหยิบไมค์มาเพื่อเตรียมอ่านข้อความสลากที่จับได้ สีหน้ากังวล คิ้วขมวดมุ่นเขินอายล่วงหน้าที่จะต้องอ่านข้อความนี้ แต่เพราะถูกเร่งเร้าและใครหลายคนก็อยากรู้ว่าเธอจะได้เป็นน้องรหัสใคร หญิงสาวจึงหายใจเข้าแล้วพูดว่า “กะ… เฮ้อ… ก่อนจะได้พบกับคุณ ฉันไม่เคยตกหลุมรักใคร ยิ่งได้รู้จักคุณแล้ว ฉันยิ่งมั่นใจว่าต่อจากนี้ไปฉันไม่อาจรักใครได้อีกถ้าไม่ใช่คุณ”

เสียงกรีดร้องดังลั่นทั่วทั้งห้องนึกอยากเห็นหน้าว่าใครเป็นคนต้นคิดประโยคนี้ มันน้ำเน่า เลี่ยนจนอยากจะอ้วก ก่อนที่หัวหน้าสาขาจะประกาศให้พี่รหัสออกมารับน้องตัวเอง

ราเชนลุกขึ้นยืนท่ามกลางความตกใจของทุกคน สีหน้าพวกเขากำลังถามว่าทำไม “น้องรหัสฉันไม่สบายน่ะ ในฐานะที่เป็นลุงรหัสก็ต้องทำหน้าที่แทนใช่ไหมล่ะ”

เฌอริลิณญ์เหมือนสติหลุดลอยไปแล้ว คำเตือนของอชิตพลคงไม่อาจทำได้จริง ๆ เพราะไม่ว่าจะหนีไปทางไหนก็เจอเขาตามติดยิ่งกว่าวิญญาณ

“เอาล่ะ น้องเฌออ่านข้อความอีกทีนะครับ ถ้าพี่เขาไม่ชอบอาจจะไม่รับน้องเป็นสายรหัสนะครับ” หัวหน้าสาขาปีสองเอ่ยเตือนล่วงหน้า 

การแกล้งกันตั้งแต่วันแรกถือเป็นเรื่องปกติของรุ่นพี่ที่นี่ พี่รหัสบางคนทำหน้าตาโหดเหี้ยมออกมารับรุ่นน้องบ้าง สั่งให้วิดพื้นทดสอบความแกร่งบ้าง หรือไม่ก็ยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ ถ้าเห็นว่ารุ่นน้องเป็นสาวสวย

เมื่อได้รับการยอมรับแล้ว พวกเขาจะให้ของขวัญต้อนรับที่เตรียมเอาไว้ถือว่าเป็นอันเสร็จสิ้น 

ทว่า เฌอริลิณญ์กลับคิดว่าเธอคงไม่อาจผ่านพ้นวันนี้ไปได้แน่ ๆ เพราะดูจากสายตาและรอยยิ้มมีเลศนัยของราเชนแล้ว อีกฝ่ายคงจะแกล้งเธอจนกว่าจะพอใจแน่นอน

“ถ้าตั้งใจพูดดี ๆ พี่จะไม่แกล้ง” เขาบอกตามตรงพลางขยับเข้ามาใกล้ จ้องมองเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเข้มอมเขียว เอ่ยกระซิบ “พี่รออยู่นะ”

“กะ…” แค่อ่านเมื่อครู่ก็อึกอักทำตัวไม่ถูก ยิ่งต้องพูดให้คนตรงหน้าฟัง เฌอริลิณญ์ก็ยิ่งไม่กล้ามากกว่าเดิม

“แกล้งพูดไม่ออกเพราะอยากยืนอยู่ตรงนี้กับพี่ทั้งวันเหรอ”

เธอทำหน้ามุ่ยทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะถูกอีกฝ่ายขัดขึ้นมาว่า “ถ้าพูดแบบขอไปที พี่ไม่ให้ผ่าน”

เวลานั้น สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่พวกเขาทั้งสองคน รู้สึกเหมือนได้เป็นพยานรักโดยไม่รู้ตัว

เธอมองตาเขาแล้วค่อย ๆ พูด “ก่อนจะได้พบกับคุณ ฉันไม่เคยตกหลุมรักใคร ยิ่งได้รู้จักคุณแล้ว ฉันยิ่งมั่นใจว่าต่อจากนี้ไปฉันไม่อาจรักใครได้อีกถ้าไม่ใช่คุณ”

ชายหนุ่มทำหน้านิ่งแล้วบอกกลับไปว่า “ดูฝืนใจจะพูดเกินไป ไม่ผ่าน”

“…” เฌอริลิณญ์มองค้อน รู้ตัวว่าโดนแกล้งแน่ ๆ พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชีวิตเด็กใหม่ไม่ง่ายเลย คราวนี้คำพูดของเธอจึงนุ่มนวลราวกับกำลังบอกรักเขาอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยพูดกับใครแบบนี้มาก่อน ได้แต่หวังว่าราเชนจะพอใจและยอมปล่อยผ่าน

เขายิ้มกว้างแล้วบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แบมือสิ พี่จะให้ของขวัญ” ก่อนจะหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อวางบนฝ่ามือของเธอ

ทุกคนจ้องของขวัญที่ราเชนพูดถึงเมื่อครู่แล้วมองหน้าเขาราวกับถามหาความหมายของการให้เกียร์เป็นของขวัญน้องปีหนึ่งเพราะคิดว่าราเชนคงจะเคยเอาไปให้สาวที่ไหนหรือไม่ก็ทำหายไปตั้งแต่วันแรกที่ได้แล้ว คนอย่างเขานี่นะเก็บเกียร์ไว้จนป่านนี้

“เอ่อ…” เฌอริลิณญ์รู้ความหมายของการให้เกียร์ “คุณ…”

“ของขวัญชิ้นแรก เก็บไว้ดี ๆ ล่ะ” เขากระซิบบอกเธอแล้วยกข้อมือข้างซ้ายขึ้นมาให้เธอได้เห็นว่าเขาเองก็สวมของขวัญที่เธอให้ไว้เช่นเดียวกัน 

จู่ ๆ เสียงของหัวหน้าสาขาปีสองก็ดังขึ้น “ว่าแต่ทำไมน้องเฌอเรียกรุ่นพี่ห่างเหินจังเลยครับ ตอนนี้เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันแล้วนะ”

“…” ชายหนุ่มที่ถูกกล่าวถึงไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปตามธรรมชาติราวกับเตี๊ยมเอาไว้แล้ว

“แต่ว่า…” เธอนึกอยากแย้งขึ้นมาว่าแต่ไหนแต่ไรก็เรียกเขาด้วยคำสุภาพมาโดยตลอด หากแต่ว่าตอนนี้คงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้วจึงถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่ร้อยของวัน “เฌอจะเก็บของขวัญที่พี่ราเชนไว้ให้ดี ๆ ค่ะ”

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เฌอริลิณญ์ได้พบหน้าราเชนบ่อยขึ้น ทั้งในห้องเรียนที่เขาตามเข้ามานั่งเรียนอยู่ข้าง ๆ กันราวกับว่างตลอดทั้งวัน ห้องสมุดที่เธอตั้งใจนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ กับชมพูและเพื่อนใหม่อย่างแอนนี่ก็ถูกเขาจับจองที่นั่งโต๊ะฝั่งตรงข้าม แม้ชายหนุ่มจะหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมาเปิดอ่านแต่สายตากลับหลุดโฟกัสมองเธอเหมือนจะจับกิน 

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วันไหนที่มีซ้อมเชียร์ เขาจะแสดงตัวว่าเป็นพี่ว๊ากคอยมาแกล้งเธออยู่บ่อย ๆ แต่จะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เธออย่างเด็ดขาด

เย็นวันนี้ วิชาเรียนของราเชนเลิกช้ากว่าปกติเพราะมีสอบเล็กน้อย เฌอริลิณญ์จึงคิดว่าเธอจะได้เข้าเชียร์อย่างสบายใจเสียที

เสียงทุ้มของพี่ว๊ากปีสามตะโกนลั่นเพื่อทำให้รุ่นน้องสั่นสะท้านตามแผนที่วางเอาไว้ “แค่นี้ยังทนไม่ได้ ตอนทำงานโหดกว่านี้อีกจะทนได้ไง!!!” เสียงสะท้อนก้องไปมา สีหน้าโหดเหี้ยมของพี่ว๊ากทำเอาขนลุกซู่

“ทำอย่างกับเคยไปทำงาน” แอนนี่ สาวห้าวผมหางม้ากระซิบกับเพื่อน

“อย่าเสียงดัง เดี๋ยวก็โดนดุหรอก” เฌอริลิณญ์ห้ามเพื่อนใหม่เพราะไม่อยากถูกลงโทษหลังเลิกเชียร์จนต้องกลับบ้านช้า แต่ไม่ทันการเสียแล้วเพราะจู่ ๆ พี่ว๊ากอีกคนแสยะยิ้ม “เข้ามาเรียนได้ไม่กี่วันก็กล้านินทารุ่นพี่แล้วหรือไง พวกเธอทั้งสามคนออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้”

หญิงสาวทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เฌอริลิณญ์เองก็ทำตัวไม่ถูกเพราะปกติมีใครบางคนอยู่ข้างกายตลอดพลันหันซ้ายหันขวา ก่อนที่คนคนนั้นจะยิ้มให้เธอ “มองหาพี่อยู่เหรอ”

ราเชนเดินมาถึงลานกว้างของคณะพอดิบพอดี สายตาจ้องกลับไปยังเพื่อนร่วมรุ่นที่เป็นพี่ว๊ากคนนั้น แล้วแสยะยิ้มให้กลุ่มรุ่นน้อง เสียงดังใส่เฌอริลิณญ์เป็นครั้งแรก “กล้าพูดว่ารุ่นพี่ซึ่งหน้า ทำตัวไม่เคารพ เมื่อกี้เธอบอกว่าไงนะ ไม่เคยทำงานไม่สิทธิ์พูดแบบนี้เหรอ ถ้าเป็นฉันล่ะ ฉันพูดได้ไหม”

ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าราเชนไม่เพียงเป็นนักศึกษาแต่ยังเป็นว่าที่ประธานบริษัทคนต่อไปอีกด้วย ตั้งแต่จำความได้ พ่อของเขาได้ส่งเข้ามาเรียนรู้งานตั้งแต่ตำแหน่งเล็ก ๆ กว่าจะเลื่อนขั้นมาอยู่ตรงจุดนี้ได้ลำบากยากเย็น และแม้ว่าจะอยู่สูงกว่าใครแล้ว ตำแหน่งก็อาจสั่นคลอนได้ทุกเวลา

เสียงดังลั่นทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็คิดอยากแย้งว่า “พวกเราไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”

“ต่อปากต่อคำ ไม่รู้สึกผิด” เขาสวนกลับทันควันไม่ยอมรับฟัง นึกอยากเห็นน้ำตาของคนตรงหน้าสักครั้งหรือคำอ้อนวอนขอให้ช่วยปล่อยผ่าน

กระนั้น เฌอริลิณญ์ยังคงกล้าเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว พลันได้ยินเสียงแว่วมาจากเพื่อนร่วมรุ่น

“เท่สุด ๆ”

“ฉันอยากให้พี่เขาดุฉันบ้าง”

“กร้าวใจชะมัด”

“ดุฉันแทนได้ไหมคะ”

“รักเขา...”

ทว่า เสียงที่เปล่งออกมาจากหญิงสาวตรงหน้าราเชนกลับเป็น “ไม่ได้เถียงสักหน่อย” ท่าทางเอาเรื่องพร้อมตีกับอีกฝ่ายจนชมพูกับแอนนี่ต้องห้าม

“เฮอะ” เขาแสยะยิ้มแล้วสั่งเสียงเข้ม “วิ่งรอบคณะยี่สิบรอบ”

“หา!” แอนนี่หลุดปากสบถแต่ราเชนบอกว่า “เธอสองคนกลับไปนั่งที่ส่วนเฌอริลิณญ์ วิ่งยี่สิบรอบ ปฏิบัติ!!!”

สิ้นเสียงของเขา เฌอริลิณญ์ทำหน้ามุ่ยใส่ราเชนอย่างตั้งใจแล้วก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้แน่นก่อนจะวิ่งรอบคณะอย่างที่เขาสั่งโดยไม่รีรอ

ดวงตาราเชนเบิกโพลงไม่คิดว่าเธอจะเอาจริง เผลอแวบเดียวก็เห็นแค่แผ่นหลังแบบบางค่อย ๆ วิ่งห่างไกลออกไปข้างหน้าจนต้องบอกเพื่อนร่วมรุ่นว่า “เดี๋ยวฉันไปนับรอบเอง” แล้วใส่เกียร์วิ่งตามเฌอริลิณญ์ทันที