ตอนที่ 5 ลูกต้องเกิดจากความรัก

ช่วงอาทิตย์นี้ ราเชนยังคงวุ่นวายกับการประสานงานธุรกิจบริษัทใหม่ ในใจนึกเพียงอย่างเดียวว่าต้องตกลงกันให้เรียบร้อยก่อนถึงวันนัดหมายกับมาริน ลูกสาวของซีอีโอบริษัทเคทีสตีลที่เขาจะต้องแต่งงานด้วยตามคำสั่งของพ่อ

เขาตั้งใจเลื่อนนัดหมายไปเรื่อย ๆ จนถูกพ่อกดดันไม่น้อย แต่เจ้าตัวรู้ดีว่าพ่อไม่เคยรับฟังเหตุผลเรื่องใดอยู่แล้วจึงไม่คิดบอกสิ่งที่กำลังจะทำแต่ให้อีกฝ่ายรอผลลัพธ์ในคราวเดียว

วันนี้จึงจำใจยอมมารับประทานอาหารกับมารินเป็นครั้งแรก เขามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

เมื่อเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว เขาจึงขยับเก้าอี้ให้เธอนั่งราวกับทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษ

“สั่งรายการอาหารที่คุณชอบได้เลยนะครับ” เขาเอ่ยกับคนตรงหน้าที่ทำตัวไม่ถูก 

หญิงสาวรับเมนูมาเปิดดูทีละหน้าแล้วสั่งตามที่ต้องการก่อนจะเอ่ยปากชวนเขาพูดคุยเพื่อทำความสนิทสนมตามประสาหนุ่มสาวนัดดูตัว

มือข้างหนึ่งของราเชนเอื้อมแตะหลังมือของมารินพลันได้เห็นปฏิกิริยาที่น่าสนใจ ชายหนุ่มนึกอยากแสยะยิ้มเต็มทีกับสิ่งที่เธอทำ

สีหน้าและท่าทางของหญิงสาวเหมือนสาวบริสุทธิ์แต่คนอย่างราเชนกลับดูออกว่าเธอกำลังเล่นละครตบตาเขา นึกเวทนาคนตรงหน้าในใจว่าเธอไม่รู้หรือว่ากำลังนั่งอยู่ต่อหน้าใคร

หากแต่ราเชนก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน เขาเปลี่ยนท่าทีจากนักล่ากลายเป็นคนที่ยอมตามน้ำไปโดยปริยายเหมือนตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบจนหญิงสาวคิดว่าเสือตัวนี้กำลังถูกเธอทำให้เชื่อง

การพบกันในวันนี้ทำให้มารินมั่นใจว่างานแต่งงานของคนทั้งสองต้องเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอน หากแต่เธอไม่รู้เลยว่าหลังส่งเธอกลับไปแล้ว เสือที่แกล้งมอบก็ตรงดิ่งไปเที่ยวที่คลับวีไอพีที่เพื่อน ๆ กำลังจัดปาร์ตี้อย่างเมามัน

กัปตัน เพื่อนสนิทของเขาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้เห็นหน้าอีกฝ่าย แต่วันนี้กลับโผล่มาที่ประจำได้

“นายมาที่นี่ทำไม”

“ตีกอล์ฟมั้ง” เขากวนประสาทเพื่อนสนิทจนถูกอีกฝ่ายยกมือขึ้นนึกอยากทุบให้รู้แล้วรู้รอด

“เฮ้อ” เอิร์ธได้แต่ถอนหายใจแล้วสั่งเครื่องดื่มที่คนตรงหน้าชอบมาให้อย่างเคยชิน แล้วถามว่า “ทำไมทำหน้าอย่างนั้น ท้องผูกหรือไง”

แววตาไม่สบอารมณ์มองตรงไปยังคนถามกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างแต่อีกฝ่ายชิงโพล่งออกมาก่อน “ล้อเล่นน่า เอ้านี่ เครื่องดื่มของโปรดนาย วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”

เขารับแก้วมาแล้วกระดกเข้าปากรวดเดียวไม่เหมือนอย่างเคย ดื่ม ๆ ไปอย่างนั้นไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก ทุกสิ่งรอบตัวดูน่าเบื่อหน่ายไปหมด

แม้ว่าตอนนี้จะมีสาว ๆ มานั่งขนาบสองข้าง หน้าตา รูปร่างตรงตามที่ชอบเพราะเพื่อนสนิทคัดสรรมาให้เป็นอย่างดีแต่ไม่อาจทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาได้เลย

จนกระทั่งเห็นข้อความแจ้งเตือนจึงปรายตามองแวบหนึ่งก่อนจะรีบหยิบมือถือมาดูรายละเอียดพึมพำว่า “ไปเที่ยวกับมันอีกแล้วเหรอ”

ชายหนุ่มเลื่อนดูรูปถ่ายของใครบางคน คิ้วขมวดมุ่น หน้ามุ่ยปรากฏชัด คำพูดแผ่วเบาลอยแว่วจากปาก “จะกดอีโมจิไม่ชอบมันกดตรงไหนนะ”

“มันพึมพำอะไรอยู่คนเดียววะ” กัปตันถามเอิร์ธด้วยความอยากรู้เพราะปกติเสือไม่สิ้นลายมักต้องนัวเนียสาว ๆ สร้างบรรยากาศไปแล้วแต่นี่อะไรนั่งจ้องมือถือตาร้อนเป็นไฟแทบแผดเผาทุกอย่างรอบตัว

เอิร์ธจึงยักคิ้วบอกหญิงสาวข้างกายเขาให้จัดการคลายความเครียดให้เพื่อนซี้

“ราเชน ดื่มอีกหน่อยสิคะ” เธอยกแก้วเหล้าขึ้นมา อีกมือหนึ่งจับโทรศัพท์ของราเชนคิดอยากเก็บเอาไว้เพื่อให้เขาสนใจแต่เธอ

แต่มือหนากลับจับโทรศัพท์ไว้แน่นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไปให้พ้นหน้าฉัน”

กัปตันได้ยินเต็มสองหูมองหน้าเพื่อนอีกคนเพราะไม่เคยเห็นราเชนออกปากไล่หญิงสาวที่ตรงสเปกมาก่อน

“ปล่อย!” เขาพูดคำเดียวสั้น ๆ เพราะหญิงสาวยังคงจับไว้แน่นแต่นั่นก็เป็นเพราะเธอช็อกกับคำพูดของเขาไปแล้ว เอิร์ธจึงเข้ามากู้สถานการณ์ไม่ให้มาคุแล้วบอกราเชนว่า “นายอยากทำอะไรก็ตามสบายเลย”

เมื่อได้สิ่งของตัวเองกลับมาจึงเลื่อนดูภาพที่ยังเหลือต่อ ทันใดนั้นก็ยกแขนข้างที่สวมสร้อยข้อมือขึ้นมา ถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงในโซเชียล เพิ่มคำกำกับใต้ภาพว่า ของขวัญที่ชอบที่สุด 

เขานึกอยากเห็นสีหน้าหญิงสาวจริง ๆ ว่าเธอจะทำอย่างไรพลางคิดว่าจะแท็กบัญชีโซเชียลของเธอไปเลยดีไหม

“ของขวัญเหรอ ใครให้มา” กัปตันเอ่ยถามเพราะเมื่อครู่ราเชนยังทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่เลยแต่ตอนนี้กลับดูผ่อนคลายเหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นมาง่าย ๆ 

“…” สายตาเขาเหมือนตั้งคำถามประมาณว่า ฉันต้องบอกด้วยเหรอ

กระนั้น เพื่อนสนิทสามารถคาดเดาได้ว่าราเชนคงกำลังหย่อนเบ็ดล่อเหยื่อสักคนจึงยักไหล่แล้วพูดว่า “นายคิดว่าจะใช้เวลานานไหม หนึ่งเดือนหรือสองเดือน”

เฮอะ เขาแสยะยิ้มไม่ตอบอะไรแล้วนึกถึงคำพูดของเธอที่ว่า ถ้าสร้อยเส้นนี้ขาดเมื่อไหร่ ความปรารถนาจะเป็นจริง จนเผลออยากเอากรรไกรมาตัดทิ้งเพราะไม่รู้ว่าสร้อยที่ทำขึ้นมาเป็นอย่างดีจะขาดเมื่อใดและอยากให้ความปรารถนานั้นกลายเป็นจริงเสียเดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ

จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นแล้วบอกเพื่อนสนิทที่กำลังงุนงงกับอารมณ์เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของเขาว่า “น่าเบื่อชะมัด ไปละ”

“เดี๋ยวนะ นายบอกว่าน่าเบื่อเหรอ กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง” เอิร์ธถามเพราะคนตรงหน้าทำตัวผิดแปลกไปจริง ๆ พลางนึกเป็นห่วง

“นั่นดิ มาที่นี่ทั้งทีก็ต้องควงใครสักคนกลับไปไม่ใช่หรือไง” กัปตันเองก็อยากรู้ว่าอะไรทำให้เขาเปลี่ยนใจ

“…” ชายหนุ่มไม่ตอบให้มากความเดินกลับไปที่รถยนต์สีดำคันใหญ่ที่มีบอดี้การ์ดรออยู่แล้วสั่งให้ตรงดิ่งกลับบ้านในทันที

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

สีหน้าของเขาดูดีขึ้นมากเพราะทุกอย่างเป็นไปตามแผน คู่ค้าตกลงร่วมมือกับเขาด้วยส่วนแบ่งที่ลงตัวจนไม่ต้องกังวลกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตอีกต่อไป

มารินนัดเจอกับชายหนุ่มที่ร้านอาหารข้างล่างโรงแรมที่เธอชอบไปเป็นประจำ บรรยากาศใต้แสงเทียนดูโรแมนติกจนราเชนคิดว่าคืนนี้คงจะมีอะไรดี ๆ 

ใบหน้าของราเชนยิ้มแย้มจนเธอวางใจว่าการเกี่ยวดองระหว่างสองตระกูลจะไม่เกิดปัญหาใด ๆ จนกระทั่งได้ยินคำถามของเขา

“คุณมารินมีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่าครับ” เขาถามราวกับให้โอกาสเธอได้สารภาพเรื่องในใจ แต่หญิงสาวยังคงยืนกรานคำเดิมว่า “ไม่มีนี่คะ คุณราเชนอยากรู้อะไรจากมารินเหรอ”

“เปล่าครับ” เขาส่ายหน้าแล้วเอ่ยอีกครั้งว่า “ผมแค่รู้สึกว่าหากจะเป็นคนรักกันก็ไม่ควรมีเรื่องอะไรที่ต้องปิดบังกันนะครับ เพราะเวลาจับโกหกได้มันเจ็บปวด”

รอยยิ้มของเธอดูฝืนเล็กน้อย มือสองข้างสั่นจนต้องหลบไว้ใต้โต๊ะ เสียงหัวใจเต้นตึกตัก ไม่กล้าสบตาราเชนตรง ๆ เหมือนมีเรื่องที่ปิดบังเขาเอาไว้

ครั้นทานอาหารไปได้ไม่เท่าไหร่ ราเชนก้มหน้าลงในทันทีพลางแสยะยิ้มก่อนจะเงยหน้ามองมารินด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม แก้มแดงระเรื่อ ลมหายใจดูเร่าร้อนจนเธอเผลอยิ้มให้เขาเห็น

มือเล็กของหญิงสาวจับแขนของเขา ไล้นิ้วเกลี่ยเบา ๆ ในขณะที่ปลายเท้าเลื่อนแตะตรงกลางหว่างขาของราเชน

“อา…” เสียงครางแผ่วเบาของราเชนทำให้เธอพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ชายหนุ่มแสดงสีหน้าอ้อนวอนเธอให้ช่วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แต่เพราะก่อนหน้านี้ราเชนทำตัวกวนประสาทเอาไว้มากเธอจึงคิดหยอกล้อเขาเล่นให้พอใจก่อน

กดปลายเท้าลูบคลำกับสิ่งนั้นของเขาอย่างตั้งใจ ยั่วยวนให้เขาต้องการเธอมากกว่านี้จนชายหนุ่มกำมือแน่นพยายามอดทนความต้องการเอาไว้

ทันใดนั้น ราเชนลุกขึ้นพรวดจนบอดี้การ์ดประจำตัวของเขาอย่างนทีรีบวิ่งเข้ามาดูเพราะรู้สึกแปลก ๆ จังหวะนั้นเจ้านายของเขาก็คว่ำหน้าล้มตึงกับพื้นเสียงดังสนั่น

“ผู้จัดการ!!!” นทีตะโกนเรียกสติของเจ้านายก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบและรอยยิ้มของราเชน “ยาปลุกเซ็กส์”

บอดี้การ์ดหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่รู้ว่าต้องทำอย่างไรในสถานการณ์นี้เพราะเขาและเจ้านายคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าอาจมีเรื่องราวไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ราเชนจึงถูกนำตัวไปที่โรงพยาบาลแสร้งว่าล้มหมดสติแต่จริง ๆ แล้วถูกวางยาโดยคนของหญิงสาวตรงหน้าต่างหาก

อาหารในมื้อนั้นโดนเก็บเป็นหลักฐานโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวเพราะคาดไม่ถึงว่าราเชนจะล้มพับไปต่อหน้าต่อตา 

แต่ถึงอย่างไร นั่นก็เป็นวิธีที่จะตบตาคนที่คิดหาผลประโยชน์จากเขาได้เป็นอย่างดี นอกจากจะไม่ถูกลากเข้าห้องแล้วก็ยังรอดพ้นจากการต้องถูกใส่ความว่าเป็นพ่อเด็กในท้องของมารินอีกด้วย

แรกเริ่ม ราเชนถามเพราะรู้เหตุผลอยู่แล้วว่าทำไมอีกฝ่ายเร่งรัดจะแต่งงานกับเขาให้ได้ มารินท้องและบริษัทของเธอกำลังเกิดวิกฤติ ดังนั้น คนที่จะช่วยให้รอดได้ก็มีเพียงแค่เพชรจิราสกุลและเพลย์บอยที่มีข่าวกับผู้หญิงไปทั่วอย่างราเชนเท่านั้น

หากจะพลาดทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งท้องขึ้นมาก็คงไม่มีใครสงสัย เธออาจจะโดนตราหน้าว่ารักสนุกเพียงชั่วคราวแต่ถ้าช่วยให้ลูกมีพ่อและบริษัทตัวเองไม่ล้มละลายก็ถือว่าคุ้มที่จะลองเสี่ยง

ทว่า ความฝันนั้นคงต้องแตกสลายเพราะราเชนเกลียดคนที่ใช้เขาเป็นเครื่องมือมากที่สุด แม้จะมีข่าวทางนั้นกับผู้หญิงอื่น ๆ แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่ป้องกันเพราะราเชนไม่เคยลืมว่าลูกคือสิ่งมีชีวิตที่ต้องรับผิดชอบและที่สำคัญต้องเกิดจากผู้หญิงที่เขารักเท่านั้น

เรื่องราวที่ลูกสาวบริษัทเคทีสตีลปิดบังเอาไว้จึงถูกแหล่งข่าวนิรนามส่งข้อมูลให้นักข่าวซุบซิบตีแผ่

กลางดึกคืนนั้นจึงเกิดเรื่องเด่นประเด็นร้อนขึ้นมาทันที เท่านั้นคงยังไม่ทำให้ราเชนพอใจได้ ผลการตรวจสอบอาหารที่ตรวจสอบไว้ก็ถูกกระพือไปทั่วเช่นกันว่ามีคนกำลังยัดเยียดให้เขาเป็นพ่อของเด็ก สร้างภาพน่าสงสารออกไปจนได้รับข้อความจากเพื่อนสนิทที่ถามมาด้วยความสงสัยว่าทำไมเสืออย่างเขาจึงตกหลุมพราง

ชื่อเสียงของเคทีสตีลดิ่งลงในทันใด เรื่องที่บริษัทกำลังจะล้มละลายเพราะทำธุรกิจไม่โปร่งใสก็แดงขึ้นมาจนสื่อหลายเจ้าแย่งกันรายงานข่าวพึ่บพั่บ

“ผู้จัดการต้องการอะไรอีกไหมครับ” นทีถามเจ้านายที่กำลังนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลพลางดูข่าวประเด็นร้อน สังเกตว่าเขายังคงมีอาการอะไรอยู่หรือไม่

“ไม่ต้องแล้วละ” เจ้าตัวยิ้มกว้างอารมณ์ดีเพราะสะสางปัญหาคาใจที่มีมาเกือบเดือนจนหมดสิ้น นึกหวังว่าเรื่องน่าปวดหัวคราวนี้จะทำให้พ่อสำนึกได้ว่าไม่ควรบังคับให้เขาแต่งงานกับใครสุ่มสี่สุ่มห้าอีกแล้ว

สายตาพลันมองมือถือรอข้อความจากใครบางคน นึกในใจว่า ข่าวออกโครม ๆ ทำไมไม่ส่งข้อความมาถามกันบ้างเลย