ตอนที่ 4 วันสบาย ๆ กับรักแรก

เช้าวันต่อมา

ราเชนเข้าไปที่บริษัทเพื่อรับรายงานจากเลขาฯ ส่วนตัว คาดหวังว่าจะเจอสิ่งที่น่าสนใจมากพอ

ภานรินทร์รายงานข้อมูลของเคทีสตีลอย่างละเอียดสมกับที่อดหลับอดนอนจนใต้ตาคล้ำพลางอ่านสีหน้าของราเชนขณะก้มดูรายงานพวกนั้นด้วยความจริงจัง

แม้ว่าเจ้านายจะมีชื่อเสียงด้านลบเรื่องผู้หญิงแต่หากเป็นเรื่องงาน คนตรงหน้าเขาจริงจังเสมอเพราะถูกคาดหวังจากคนเป็นพ่อไว้มาก

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วแต่สายตาของราเชนยังคงจับจ้องรายงานจนแทบไม่ขยับตัวก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ตรงนี้”

“ครับ” เลขาฯ หนุ่มรีบเดินเข้ามาดูตรงจุดที่เขาชี้ใกล้ ๆ 

“ไปสืบมาว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครแล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกับมาริน” ภานรินทร์เหมือนได้เห็นรอยยิ้มมุมปากของเจ้านายจึงเข้าใจได้ว่าราเชนสบโอกาสเล่นงานเคทีสตีลแล้ว

“ครับ” เขาพยักหน้าแล้วรีบสั่งผู้ช่วยจัดการเรื่องนี้เพราะราเชนให้เวลาเพียงแค่ถึงก่อนเลิกงานเท่านั้น

ช่วงเวลานั้น

เฌอริลิณญ์ไปเที่ยวในวันหยุดกับอชิตพลเหมือนอย่างเคย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมจึงไม่มีใครก้าวล้ำเส้นเลยแม้แต่น้อย

อชิตพลชวนหญิงสาวไปเที่ยวชมนิทรรศการแสงไฟเพราะคิดว่าเธอคงจะชอบ บรรยากาศภายในงานเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในดินแดนแฟนตาซี 

ดวงไฟหลากหลายสีสันถูกจัดเป็นทุ่งดอกไม้บ้าง ดวงดาวที่ห้อยระย้าจากบนท้องฟ้าบ้างแต่สิ่งที่เฌอริลิณญ์ชอบมากที่สุดคือโซนจัดแสดงแสงไฟที่เป็นแนวยาววิบวับลอยเลื่อนสลับฝั่งกันไปมาเสมือนตัวเรากำลังทะลุมิติไปต่างแดน

สายตาของเขาจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา ความรู้สึกต่าง ๆ ปริ่มอยู่ในใจแต่พยายามไม่แสดงออกมากเกินไป คอยเดินตามหลังเธอในบางครั้ง เดินข้าง ๆ เธอในบางคราเพียงเท่านี้ก็รู้สึกมีความสุข

ครั้นเดินเที่ยวชมจนพอใจแล้ว ชายหนุ่มจึงพาเธอไปที่ร้านอาหารชั้นบนสุดของสถานที่จัดงาน บริเวณระเบียงใหญ่ด้านนอกร้านมีลักษณะพื้นกระจกแผ่นหนาที่ทอดตัวยาวออกไปนอกอาคาร

เธอยืนอยู่ตรงขอบไม่กล้าเดินออกไปเพราะสามารถมองทะลุพื้นใสลงไปเห็นถนนสายเล็กข้างล่างได้ชัดเจน

“ไม่เอาค่ะ ไม่ไปเด็ดขาด” เธอส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน แม้จะรู้ว่ากระจกที่นำมาทำเป็นพื้นจะแข็งแรงแต่เพราะข้างใต้ไม่มีอะไรกั้นอยู่จึงไม่คิดเสี่ยงกับสิ่งที่ไม่แน่นอน

คนเป็นพี่เห็นดังนั้นจึงเป็นฝ่ายก้าวขาออกไปก่อนแต่ไม่ทันที่ฝ่าเท้าจะสัมผัสกับพื้นกระจกก็ถูกเฌอริลิณญ์คว้าแขนเอาไว้

“…” เขามองหญิงสาวที่กำลังทำหน้ากังวลราวกับไม่อยากให้เขาไปไหน

“เฌอรู้ว่าพี่เหนือไม่กลัว แต่ว่าพี่เหนือมีชีวิตเดียวนะคะ ถ้ากระจกมันร้าวตอนที่พี่เหนือเดินไปพอดีล่ะ” เฌอริลิณญ์อธิบายเหตุผลรองรับการกระทำในเวลานี้

เขาลูบศีรษะเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเข้มอมเขียวด้วยความอ่อนโยนก่อนจะพูดว่า “เป็นเพราะดูหนังเรื่องนั้นใช่ไหมถึงได้กลัวแบบนี้”

“ไม่ใช่แค่เรื่องนี้สักหน่อย” เธอส่ายหน้าไม่ยอมรับความจริงว่าฝังใจกับเหตุการณ์ในภาพยนตร์เรื่องโกงความตาย

อชิตพลรู้เป็นอย่างดีว่าเหตุผลหลักต้องมาจากการที่หญิงสาวดูภาพยนตร์เรื่องนั้นกับพี่ชายแท้ ๆ ของเธอตอนเด็ก ๆ อย่างแน่นอนเพราะเขมภัทรยังกลัวฉากทำเลสิคจากหนังเรื่องนั้น ไม่กล้าไปทำเลสิคจนถึงทุกวันนี้จึงได้แต่ใส่แว่นกลายเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีที่ดูสุขุมจนเกินวัย

“อืม ถ้าอย่างนั้นไปนั่งโต๊ะดีกว่า” เขารู้ว่าเธอเป็นห่วงจึงยอมทำตามแต่โดยดี 

ระหว่างรับประทานอาหารร่วมกัน ทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่องที่เธอกำลังจะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มให้คำแนะนำเกี่ยวกับการเตรียมตัว เลือกวิชาเรียนที่สามารถต่อยอดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่ต้องพบเจอกับใครที่เขาไม่อยากนึกถึงสักเท่าไหร่

“เฌอเข้าใจแล้วค่ะ พี่เหนือไม่ต้องเป็นห่วงนะ” เฌอริลิณญ์ยิ้มให้เขา แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็ยังเป็นกังวลอยู่ดีเพราะกลัวว่าเธอจะตกหลุมพลางจึงได้แต่ฝากฝังเพื่อนที่เรียนอยู่ในคณะนั้นให้คอยช่วยดูอยู่ห่าง ๆ

เมื่ออาหารหวานวางตรงหน้าเฌอริลิณญ์ เธอมองหน้าเขาเหมือนต้องการบางสิ่งบางอย่าง

อชิตพลหยิบมือถือขึ้นมาแล้วพูดว่า “กล้องพร้อมแล้ว เชิญคุณหนูโพสต์ท่าได้เลยครับ” เขายิ้มกว้างรับบทเป็นช่างกล้องส่วนตัวของเธอแล้วถ่ายภาพมุมต่าง ๆ ด้วยความจริงจังเผลอคิดว่าตัวเองเป็นช่างภาพไปแล้วจริง ๆ “เดี๋ยวพี่ส่งให้ในแชตนะ”

“…” เธอพยักหน้าแล้วหยิบถ้วยนมข้นหวานที่วางอยู่ในถาดราดลงบนบิงซูหน้าสตรอว์เบอร์รีก่อนจะตักชีสสี่เหลี่ยมก้อนเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างขอบถ้วยกินอย่างเอร็ดอร่อย 

“ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่แย่งหรอก” คนตรงหน้าเผลอยิ้มไม่ได้ที่เห็นเฌอริลิณญ์ยังคงเป็นเด็กน้อยเหมือนในวันวาน เขาหยิบทิชชู่แล้วเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากที่เปื้อนซอสคาราเมลแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำนั้นจะส่งผลกับหัวใจของเธออย่างไรบ้าง

เสียงหัวใจเต้นตึกตักราวรัวกลอง แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อยก่อนที่เธอจะแก้ไขสถานการณ์นั้นด้วยการตักบิงซูคำใหญ่เข้าปากแก้เขินแต่นั่นก็ยิ่งทำให้มุมปากเลอะไปใหญ่

“ใจเย็น ๆ น่า พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่แย่งหรอก” เขายื่นทิชชู่ไปข้างหน้าเตรียมจะเช็ดให้เหมือนที่เคยทำแต่คราวนี้เฌอริลิณญ์หยิบมาเช็ดเองเพราะกลัวว่าหัวใจจะเต้นแรงกว่านี้จนเป็นลมไป

ครั้นทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ออกมาเดินเล่นสวนชั้นลอยเพราะวันนี้อากาศดี เมฆหนาประดับท้องฟ้าช่วยบังแสงอาทิตย์ไม่ให้สาดส่องลงมามากเกินไป ช่องว่างรอยต่อระหว่างก้อนเมฆจึงพอมีแสงรำไรให้เห็นอยู่บ้าง

เฌอริลิณญ์หยิบมือถือออกมาเลือกรูปที่คิดว่าสวยที่สุดเพื่อโพสต์ลงในโซเชียลของตัวเอง บันทึกเอาไว้เป็นความทรงจำว่าวันนี้ได้ออกมาเที่ยวเล่นกับคนที่แอบชอบมาตั้งแต่เด็ก

ขณะที่อีกฟากหนึ่ง

ราเชนกำลังนั่งรอข้อมูลจากเลขาฯ ส่วนตัวด้วยความเบื่อหน่ายพลันได้รับแจ้งเตือนว่าบัญชีโซเชียลคนที่ตัวเองกำลังติดตามอยู่มีความเคลื่อนไหว

สายตามองภาพนั้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเงาที่สะท้อนตรงแว่นตากันแดดดูอย่างไรก็เป็นคนที่เขาไม่ชอบหน้าเอาเสียเลย ยิ่งเห็นว่าเธอยิ้มสดใส สีหน้าระรื่นก็ยิ่งไม่สบอารมณ์

เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองต้องดิ้นรนอยู่คนเดียว ทั้ง ๆ ที่อชิตพลสามารถไปเที่ยวเล่นหรือทำอะไรได้ตามใจชอบ และในขณะที่เขาทุ่มเทเพื่อบริษัทมากขนาดนี้แต่ก็ยังมีฝ่ายตรงข้ามอีกสองสามกลุ่มที่พร้อมจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาอยู่วันยังค่ำ

แม้จะไม่ชอบใจที่คู่แข่งยังคงได้ใช้ชีวิตตามสบายอย่างนั้นแต่ชั่วขณะหนึ่งกลับแสยะยิ้มออกมาพลางคิดในใจว่า สุดท้ายแล้ว เธอจะต้องเป็นของฉัน

ราเชนไม่รู้ตัวเลยว่าเลื่อนดูภาพของเฌอริลิณญ์ในบัญชีโซเชียลนานจนเลยเวลาเดดไลน์ที่สั่งให้ทีมเลขาฯ ไปหาข้อมูลของคนที่เขาจะต้องไปพบในเร็ววัน

“ผู้จัดการครับ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่รีบกุลีกุจอเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความกังวลเพราะกลัวว่าจะต้องถูกเจ้านายบ่นจนหูชาที่ไม่อาจส่งรายงานได้ตามเวลากำหนด

แต่เมื่อมองคนตรงหน้ากลับพบว่าเจ้านายคนนี้ไม่ได้มีทีท่าหงุดหงิดเลยสักนิด หากจะพูดให้ถูกก็คงจะประมาณว่าเขากำลังอารมณ์ดีต่างหาก

ภานรินทร์ลอบถอนหายใจ รู้สึกรอดตัวไปหนึ่งวันเพราะไม่อย่างนั้นคงเก็บคำพูดของเจ้านายไปฝันคืนนี้แน่ ๆ 

“ว่ามาสิ” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้น มือข้างหนึ่งหมุนปากกาเล่นขณะฟังรายงานไปด้วย

เลขาฯ ส่วนตัวเล่ารายละเอียดที่ขุดลึกจนความจริงหลายอย่างเปิดเผยก่อนจะแอบสังเกตท่าทีของราเชนไปด้วย

“ดีมาก” 

คำพูดชมเชยของราเชนทำให้ภานรินทร์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเพราะตั้งแต่ที่เข้าทำงานที่นี่เมื่อสองปีก่อนไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้เลย

“ผู้จัดการจะดำเนินการต่อไปยังไงเหรอครับ” เขาเอ่ยถามเพราะไม่รู้ความคิดของคนที่ยิ้มเจ้าเล่ห์แต่คาดเดาได้ว่าคงจะเล่นใหญ่จนแตกหักกันไปข้างหนึ่งเหมือนที่แล้วมา

เลขาฯ ส่วนตัวของราเชนรู้ดีว่าเจ้านายเป็นคนอย่างไร เขาไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบหรือถูกใครใช้เป็นเครื่องมือ ทั้งยังไม่ชอบตกเป็นรองหรือพ่ายแพ้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม

หากอยากได้ต้องได้และถ้าไม่สนใจสิ่งใดก็จะไม่แยแสหรือชายตามองให้เสียเวลา

ในใจของภานรินทร์กำลังคาดการณ์สิ่งที่ราเชนคิดอยากจะทำเพื่อเตรียมรับมือในฐานะผู้ช่วยของเขา ไว้อาลัยกลุ่มบริษัทเคทีสตีลล่วงหน้าที่กล้าหาผลประโยชน์จากคนที่อันตรายที่สุดของตระกูลเพชรจิราสกุล

ราเชนพยักหน้าให้เลขาฯ เลิกงานได้ส่วนตัวเขายังคงนั่งเล่นอยู่ที่ห้องทำงานต่อ สายตาจ้องมองหน้าจอมือถือจนเลขาฯ นึกสงสัยว่าเขากำลังสนใจอะไรกันแน่แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยแล้วก็คิดว่ารีบเลิกงานดีกว่าเพราะไม่อยากรับรู้เรื่องส่วนตัวเจ้าปัญหาของราเชน

บรรยากาศด้านนอกห้องทำงานที่เคยตึงเครียดเมื่อครู่หายไปในพริบตา พนักงานทุกคนต่างเม้มปากเพราะอยากกรี๊ดใจจะขาด วันนี้ทุกคนจึงชวนกันไปฉลองที่ทำงานได้สำเร็จลุล่วงคลายความเครียดที่อดหลับอดนอนหลายวัน

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

เฌอริลิณญ์เพิ่งจะอาบน้ำเป่าผมเสร็จพลันเห็นว่าหน้าจอมือถือสว่างขึ้นจึงมาดูว่ามีอะไรแจ้งเตือน ดวงตากลับเบิกโตและงุนงงเป็นอย่างยิ่งว่าเขาทำแบบนั้นไปทำไมเพราะราเชนกระหน่ำกดหัวใจให้ทุกภาพที่เธอโพสต์เหมือนเป็นบอทโต้ตอบอัตโนมัติ

ส่วนอชิตพลที่เห็นเหมือนกันได้แต่ถอนหายใจเพราะห้ามอย่างไรก็ไม่เคยห้ามได้นึกอยากให้เฌอริลิณญ์ปิดบัญชีโซเชียลทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอด

คนเดียวที่ชอบใจการกระทำเหล่านี้คงหนีไม่พ้นตัวปัญหา ราเชนยิ้มหน้าระรื่นอยู่คนเดียวพลางมองสร้อยข้อมือที่เธอซื้อให้ด้วยสีหน้าร่าเริงผิดปกติวิสัย