ตอนที่ 2 เป้าหมายเพื่อแย่งชิง

หลังจากที่เฌอริลิณญ์ได้พบอชิตพลในงานประมูลครั้งนั้น พวกเขานัดมาเจอกันบ่อยขึ้น หญิงสาวกำลังตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ครั้นเห็นว่าอชิตพลเรียนวิชาคณิตศาสตร์เก่งจึงขอให้อีกฝ่ายติวให้เป็นการส่วนตัว

แม้ว่าจะห่างหายกันไปนานแต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงเหมือนเดิมและยิ่งอยู่ใกล้ชิดจึงมีความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้นในใจของพวกเขา หากแต่ไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธ

ต่างคนต่างรักษาระยะห่างโดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีใจให้ตัวเองเหมือนกัน นอกเหนือจากนั้นยังมีตัวแปรที่คอยเข้ามายุ่งวุ่นวายพวกเขาราวกับคนไม่มีสำนึกอีกด้วย

งานเลี้ยงของบริษัทด้านอุตสาหกรรมสื่อและการบันเทิงปีนี้เชิญคนดังหลายคนเข้าร่วมงานจึงนับว่าเป็นโอกาสอันดีที่ราเชนจะได้พบกับเจ้าหญิงของอชิตพลอีกครั้ง

“สอบติดมหาลัยเดียวกันเลยนี่” ราเชนกล่าวกับเฌอริลิณญ์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขาคอยตามดูเธอมาตั้งแต่งานการกุศลครั้งนั้นและยื่นมือเข้าหาเป็นครั้งคราว ค่อย ๆ ทำความสนิทสนมกับหญิงสาวตามประสา “ยินดีด้วยนะ คนเก่ง”

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเขาไปตามมารยาทเพราะยังคงจำได้ว่าอชิตพลเตือนไม่ให้เข้าใกล้เขามากนัก แต่เพราะคนตรงหน้าพยายามเข้าหาเธอทุกครั้งที่มีโอกาส หญิงสาวจึงไม่อาจหลบหนีไปที่ใดได้

“เราสองคนรู้จักกันมาสักพักแล้วแต่ว่าทำไมคุณถึงยังไม่ยอมเรียกผมแบบนั้นสักทีล่ะครับ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหมือนน้อยใจ “เฮ้อ ในสายตาคุณ ผมคงจะนิสัยไม่ดีมาก ๆ เลยใช่ไหมครับ ทั้งคุณ แล้วก็เขาจึงไม่คิดอยากสนิทสนมด้วย” ชายหนุ่มพูดถึงลูกพี่ลูกน้องที่ไม่สนใจตัวเขาแม้แต่น้อย

“…”

“ผมอยากสนิทกับเขานะครับเพราะว่ายังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้ผมเลย” สีหน้าของเขาดูเศร้าสร้อย ท่าทีเหมือนจนปัญญาไม่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไรจนทำให้เฌอริลิณญ์ หญิงสาวที่มองโลกในแง่ดีตามไม่ทันแผนการของจิ้งจอก

ช่วงจังหวะนั้น บริกรเดินถือถาดตรงมาทางพวกเขา ราเชนกะพริบตาให้เพื่อนสนิทที่กำลังมองดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนานเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการ

ขายาว ๆ ของเอิร์ธเหยียดออกมาทันใดจนทำให้บริกรคนนั้นสะดุดไม่อาจทรงตัวได้ ไวน์เต็มแก้วจึงสาดกระเซ็นมาทางหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขา

ทว่า ราเชนไม่ปล่อยให้โอกาสทำคะแนนหลุดมือไป เขาคว้าเอวเธอหมุนเข้าหาอ้อมกอดตัวเอง หันหลังรับไวน์แดงที่กระเด็นไปเต็ม ๆ จนเสื้อเปรอะเปื้อน

ร่างบางในอ้อมกอดมึนงงสับสนเพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วเกินไปจนไม่ทันตั้งตัวและคนที่กอดเธออยู่ก็ไม่ยอมปล่อย

มือกอดหมับพลางคิดในใจว่า ตัวเล็กแค่นี้เอง เหมือนตุ๊กตาเลย อืม... กลิ่นหอมอ่อน ๆ ไม่เคยได้กลิ่นนี้มาก่อนจริง ๆ ด้วย ไม่ทันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

“นายทำอะไร ปล่อยเฌอได้แล้ว” อชิตพลเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ที่มีเพียงเขาเคยเห็นคนเดียว

ราเชนปล่อยหญิงสาวในอ้อมกอดให้เป็นอิสระ สายตากวาดดูว่ามีร่องรอยไวน์แดงเปื้อนเสื้อผ้าหรือเปล่า “โชคดีที่กันไว้ได้ทัน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

เฌอริลิณญ์มองคนตรงหน้าก่อนจะเห็นว่าเสื้อผ้าเขามีแต่รอยไวน์เต็มไปหมดจึงรู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น

“เปื้อนหมดแล้ว ทำยังไงดีคะ” เธอพึมพำทำตัวไม่ถูกพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้เขา “ไม่ออกเลย ถ้าคุณไม่บังตัวฉันคงไม่ต้องเปรอะเปื้อนแบบนี้”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากจับข้อมือเธออย่างแผ่วเบาต่อหน้าต่อตาอชิตพล “ผมจะปล่อยให้คนสวยเป็นอะไรไปได้ยังไงล่ะครับ แต่ถ้าคุณอยากขอบคุณผมจริง ๆ คุณจะมาเป็นแขกในงานวันเกิดผมเดือนหน้าได้ไหมครับ”

“นายคิดจะทำอะไร” อชิตพลเอ่ยถามพลางกันตัวเจ้าหญิงของเขาให้ออกห่าง เขารู้ว่าคนตรงหน้าพยายามใกล้ชิดกับเธอมาโดยตลอด แต่งานวันเกิดครั้งนี้จัดขึ้นแบบส่วนตัวเฉพาะคนสนิท การเชิญเธอเข้าร่วมงานจึงเหมือนประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่าเธอคือคนพิเศษของเขา

เวลานี้สายตาของคนในงานจับจ้องอยากรู้อยากเห็น บริกรคนนั้นหน้าซีดเซียวด้วยความกลัวว่าจะถูกราเชนต่อว่าด้วยอารมณ์รุนแรงแต่ทุกอย่างกลับผิดคาดที่เขาเพียงแค่บอกว่า “ไม่เป็นไร คุณมีอะไรก็ไปทำเถอะ” ก่อนทั้งสามคนจะออกมาโถงทางเดินเพื่อพูดคุยสิ่งที่ยังค้างคา

“แล้วนายกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะ” เขายักคิ้วอย่างมีความนัย ก่อนจะหันไปฟ้องเฌอริลิณญ์ว่า “คุณเห็นไหมครับว่าเขาไม่อยากสนิทกับผมเลย บางทีเขาคงไม่ไปงานวันเกิดผมด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่เราเป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ แถมยังไม่อยากให้คุณมายุ่งกับผมอีก”

เฌอริลิณญ์เงยหน้ามองอชิตพลราวกับถามความเห็น คนตรงหน้าพร่ำบอกเธอให้ออกห่างจากจิ้งจอกตัวนี้ แต่สิ่งที่เธอได้พบกลับไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเลย

หญิงสาวราวกับสัมผัสได้ว่าตัวตนของราเชนไม่เหมือนกับที่คนอื่นเล่าลือ เวลาที่อยู่กับเธอมักคอยช่วยเหลือ หยิบยื่นน้ำใจและสุภาพเป็นมิตรเสมอ เหตุการณ์ในวันนี้ก็เช่นเดียวกัน หากเขาเป็นอย่างที่ใคร ๆ พูด ชายหนุ่มไม่จำเป็นต้องช่วยเธอด้วยซ้ำ

ดังนั้น เฌอริลิณญ์จึงคิดว่าการมีเขาเป็นคนคุ้นเคยคงไม่แย่อะไรเท่าใด “พี่เหนือจะไปร่วมงานใช่ไหมคะ พี่เหนือไปเป็นเพื่อนเฌอได้ไหม”

“เฌอรู้ใช่ไหมว่าไม่จำเป็นต้องไป” เขาถามคนตรงหน้าน้ำเสียงทุ้มเคร่งขรึม

“คุณสัญญาแล้วว่าจะมาไม่ใช่เหรอครับ” ราเชนพูดแทรกขึ้นมาเพื่อโน้มน้าวใจเธอ “แต่ถ้าคุณไม่สะดวกใจจริง ๆ ผมก็คงทำอะไรไม่ได้”

หญิงสาวมองหน้าทั้งสองสลับกันไปมา รู้สึกหนักใจอยู่ลึก ๆ ว่าควรทำเช่นไร “พี่เหนือ” น้ำเสียงหวานเรียกเขาราวกับรู้ว่าจะทำให้อีกฝ่ายตามใจ

หากแต่อีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้ยินเสียงออดอ้อนเหมือนกันพลันมุ่งมั่นว่าวันหนึ่งเธอจะต้องเรียกเขาอย่างนั้น

สุดท้ายแล้ว อชิตพลก็ทนลูกอ้อนไม่ไหว เจ้าหญิงของเขาดื้อดึง รู้สึกผิดที่ทำให้เสื้อผ้าราคาแพงของราเชนเปรอะเปื้อนเพราะตัวเองจึงยอมไปงานวันเกิดของเขา

หลังจากที่ส่งเฌอริลิณญ์กลับไปแล้ว อชิตพลจึงตามตัวราเชนมาพูดคุยกันเพียงลำพัง “อย่าดึงเฌอเข้ามายุ่งเรื่องระหว่างของนายกับฉัน” 

“ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอมันผิดมากหรือไง” ราเชนโต้กลับไป สีหน้ากวนประสาท “ถ้าฉันสนใจเธอขึ้นมานายมีสิทธิ์อะไรมาห้าม”

“เฮอะ ฉันบอกชัดแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกับเธอ” แววตาไม่สบอารมณ์ทำให้ราเชนนึกสนุกมากยิ่งขึ้นที่ทำให้อีกฝ่ายปั่นป่วนได้

“ในเมื่อนายไม่สารภาพออกไป นายก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน” คำพูดเขาดูจริงจังจนอชิตพลแปลกใจ เขายิ้มมุมปากแสดงท่าทีว่าเหนือกว่าเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าไม่มีทางบอกความรู้สึกของตัวเองกับเฌอริลิณญ์อย่างแน่นอน

ชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย เด็กกำพร้าที่เศรษฐีชุบเลี้ยงไม่มีค่าพอที่จะยืนเคียงข้างเจ้าหญิงอย่างเฌอริลิณญ์แม้แต่น้อย

“…”

“กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจมาชอบฉันเหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เชิญนายกลัวต่อไปได้เลยเพราะวันที่เธอเลือกฉันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว” 

“เพ้อเจ้อ นายคิดว่าธนินไพศาลจะยอมให้ลูกสาวคนเดียวมาคบกับนายที่มีข่าวคาวกระฉ่อนไปทั่วเหรอ ได้ข่าวว่าคุณอานัดให้นายไปดูตัวกับคุณรุ้งไพลินเพื่อจะหมั้นหมายไม่ใช่เหรอ”

อชิตพลรู้ความเคลื่อนไหวของราเชนเป็นอย่างดีพอ ๆ กับที่อีกฝ่ายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ข้อมูลที่จำเป็นสามารถใช้เล่นงานคนตรงหน้าได้เสมอ

“แล้วยังไง” เขาหรี่ตามองไม่แยแส 

“ว่าที่คู่หมั้นก็มีแล้ว ยังจะคบกับเธออีกเหรอ นายคิดจะให้เธออยู่ในฐานะอะไร” อชิตพลถามแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าราเชนทำไปเพื่อยั่วยุเขา “เฌอไม่มีทางหลงคารมจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างนายหรอก”

“มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ กล้ารับคำท้าไหมล่ะ ไม่แน่ว่าฉันอาจจะดูแลเธอดีกว่านายก็ได้” เจ้าตัวแสยะยิ้มยียวน “ไม่เคยคิดสักนิดเลยเหรอว่ายังไงฉันก็เหมาะสมกับเธอมากกว่านายที่เป็นเด็กกำพร้า ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่รู้ว่าพ่อแม่เป็นใคร อ้อ… บางทีพ่อแม่นายอาจจะเกลียดมารหัวขนอย่างนายจนทนเห็นหน้าไม่ไหวแล้วเอาไปทิ้งขยะตั้งแต่เกิดก็ได้”

อชิตพลส่ายหน้าอย่างใจเย็น “นายนี่มันเด็กน้อยขาดความอบอุ่นสินะ ทุกอย่างที่ทำไปคงจะเป็นเพราะต้องการเรียกร้องความสนใจใช่ไหมล่ะ ก็นะ… โตจนป่านนี้แล้วก็ยังถูกคุณอาเอามาเปรียบเทียบกับฉันที่เป็นเด็กกำพร้าอยู่บ่อย ๆ ไม่ว่าอะไรก็สู้ไม่ได้สักอย่าง อิจฉาเหรอที่คุณอาเอ็นดูฉันมากกว่านายที่เป็นลูกแท้ ๆ”

“ไอ้เวร!” ราเชนสบถเพราะถูกจี้ปมในใจ กำมือแน่นอยากต่อยคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดแต่ต้องอดใจไว้เพราะถ้าเรื่องรู้ถึงหูคนเป็นพ่อคงจะโดนลงโทษ

อชิตพลพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังย้ำเตือนให้ราเชนรู้ตัวว่าเขาไม่ควรมายุ่งกับเฌอริลิณญ์ หากแต่มันยิ่งทำให้ความอยากเอาชนะในตัวของเขาพลุ่งพล่านไร้ขีดจำกัด

สายตามุ่งมั่นมองแผ่นหลังของศัตรูพลางแสยะยิ้มเพราะรู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดของอชิตพลคืออะไร “นายจะไม่มีวันได้ครอบครองผู้หญิงคนนั้นเพราะเธอเป็นของฉัน”