ตอนที่ 3 นัดดูตัวที่ไม่ต้องการ

ภัตตาคารอาหารญี่ปุ่น

ราเชนมีนัดหมายดูตัวกับรุ้งไพลินตามลำพัง คำสั่งของพ่อยังคงดังก้องในความคิด เพื่อขยายขอบเขตธุรกิจของตระกูลจำเป็นต้องร่วมมือกับหญิงสาวคนนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหมั้นหมายกับเธอคนนี้ให้ได้

เขามองเธอด้วยสายตาดูถูก สีหน้าไม่เป็นมิตรแสดงออกอย่างชัดเจน ก่อนหน้าที่จะมาเจอกันได้ตรวจสอบประวัติของเธอไว้เรียบร้อยแล้ว

รุ้งไพลินเรียบร้อยและไม่เคยมีข่าวลือเสียหายเลยสักครั้งเดียว ประวัติสะอาดจนหาที่ติไม่ได้แต่กระนั้นราเชนก็ยังมีเรื่องให้พูดประชดประชันเธออยู่วันยังค่ำ

“เรื่องธุรกิจก็แค่ร่วมมือกันเฉย ๆ ก็ได้นี่ ไม่เห็นจะต้องแต่งงานกันเลย คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ” เขาเอ่ยถามอยากรู้ความคิดของอีกฝ่าย

ท่าทางของรุ้งไพลินดูไม่ยินดียินร้ายเหมือนรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรเพื่อตระกูลในฐานะลูกสาว “นอกจากเรื่องนั้นก็ยังต้องมีลูกเพื่อสืบทอดด้วยนี่คะ”

“เฮอะ” เขาแสยะยิ้มแล้วพูดต่อ “คุณจะบอกว่าแต่งงานกับผมทั้ง ๆ ที่ไม่รักได้อย่างนั้นเหรอครับ”

ทว่า สีหน้าของเธอตอบคำถามที่เขาสงสัยได้เป็นอย่างดีจนทำให้เขาพึมพำออกมาเบา ๆ “ทำตัวไร้ค่าได้เสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ”

หญิงสาวมองหน้าเขาเพราะได้ยินเต็มสองหู “คุณเองก็ต้องแต่งกับฉันเพราะไร้น้ำยาคิดหาวิธีอื่นไม่ได้นี่”

“อืม…” เขายิ้มมุมปาก “ผมจะแต่งกับคุณทั้ง ๆ ที่ไม่รักก็ได้นะ แต่ว่าคุณจะยอมเป็นแค่ภรรยาในนามทั้ง ๆ ที่ผมมีคนอื่นได้จริงเหรอครับ”

“…” หญิงสาวไม่ตอบอะไรราวกับรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์มีเสียง

“เรามาลองดูกันดีไหมว่าคุณจะทนได้สักเท่าไหร่” เขาท้าทายเพราะมั่นใจว่ารุ้งไพลินไม่มีทางยอมรับสถานะแบบนี้ได้ แม้จะเห็นว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจแต่ภรรยาที่ไหนจะทนให้สามีพาผู้หญิงอื่นมาเข้าบ้านที่เป็นเรือนหอได้

ต่อให้เธอไม่รู้สึกอะไรกับเขาแต่จะรับคำนินทาจากปากผู้คนได้สักเท่าไหร่ 

“เราก็แค่แยกกันอยู่ ฉันไม่มีปัญหาค่ะ” เธอเพียงแค่คิดว่าถ้าอนาคตเขาต้องการทำแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวล

“แต่ถึงจะไม่ได้รักกันยังไง คุณก็ต้องทำหน้าที่ภรรยาสิครับ ลืมไปแล้วเหรอว่าเราต้องผลิตลูกน่ะ”

สายตาของเธอดูโกรธเคืองขึ้นมาทันใดเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่อย่างสงบสุข

“ผมชอบเวลาทำหลายคนพร้อมกัน เรื่องนั้นคุณก็ทำได้ใช่ไหมครับ” เขาจงใจบอกเธอไปอย่างนั้นเพื่อขู่ให้กลัว “ผมชักจะรอเห็นคุณสวมปลอกคอ ใส่กุญแจมือแล้วครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างผมไม่ไหวแล้วครับ ถ้าพ่อคุณอยากมีหลานสักสี่ห้าคน ผมก็ทำให้คุณได้หมดเลยนะครับ ทำทั้งวันทั้งคืนจนกว่าลูกจะมาเกิด ก็ดูน่าสนใจใช่ไหมล่ะ คุณรุ้งไพลิน”

หญิงสาวหลับตาลงพยายามกลั้นใจกับสิ่งที่ทำให้ประสาทเสียตรงหน้า เข้าใจแล้วว่าข่าวลือเกี่ยวกับชายคนนี้ไม่มีอะไรผิดเพี้ยนไปเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าเขาจะบริหารธุรกิจได้เก่ง หน้าตาหล่อเหลา ฐานะร่ำรวยจนทุกคนพากันลืมข่าวคาว ๆ แต่นิสัย ความคิดและการกระทำในเรื่องอื่น ๆ กลับทำให้เธอสบถในใจ ราเชน! ไอ้หอกหักเอ๊ย!!!

จังหวะนั้น ราเชนจับสีหน้าของหญิงสาวได้จึงพูดขึ้นมาว่า “แต่ถ้าคุณเลือกตกลงทำธุรกิจร่วมกันโดยไม่ต้องเกี่ยวดอง ผมจะยินดีเป็นอย่างยิ่ง”

“…”

“ยังไงเราก็ต้องทำอะไรทางใดทางหนึ่งเพื่อขยายฐานบริษัทอยู่แล้ว คนฉลาดอย่างคุณควรร่วมมือกับผมเฉพาะเรื่องงานก็พอไม่ใช่เหรอครับ” เขาย้ำอีกครั้งให้เธอตอบรับคำเชิญชวนที่ดูปกติที่สุดในเวลานี้

รุ้งไพลินถอนหายใจแล้วบอกว่า “ตกลงค่ะ ฉันจะพยายามโน้มน้าวใจคุณพ่อเองแต่ถ้าต้องการความช่วยเหลือจากคุณเมื่อไหร่ รบกวนทำตามด้วยนะคะ”

ชายหนุ่มยิ้มกว้างแล้วพูดว่า “ยินดีเสมอครับ”

 

หลังจากเสร็จสิ้นการดูตัว ราเชนไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่าเพราะรู้ว่าพ่อของเขาจะต้องรอฟังความคืบหน้า หากยกเลิกการหมั้นหมายไปแล้วต้องรีบหาทางหยิบสิ่งอื่นที่สำคัญเท่า ๆ กันมาดึงดูดความสนใจคนเป็นพ่อและทำให้เขายอมรับวิธีที่ตัวเองตัดสินใจทำให้ได้

เมื่อจัดการทุกอย่างพร้อมเสนอไปให้ทางรุ้งไพลินเรียบร้อยแล้ว เขาก็เพียงแค่รออีกฝ่ายตอบกลับมา 

เวลานั้นมือถือสว่างวาบ ข้อความจากพันธมิตรส่งหาเขา ราเชนอ่านทีละตัวอักษรอย่างช้า ๆ จนจบพลันยิ้มมุมปากเพราะโครงการที่เขาเสนอไปได้รับการสนับสนุนจากอีกฝ่ายโดยไม่มีข้อแม้

ติ๊ง! เสียงข้อความจากรุ้งไพลินดังขึ้นอีกครั้ง

พอใจแล้วใช่ไหมคะ 

ราเชนแสยะยิ้มก่อนตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดีเพราะสะสางเรื่องวุ่นวายเสร็จสิ้นไปแล้ว

ยินดีที่ได้ทำงานร่วมกันนะครับ คุณรุ้งไพลิน

เขาส่งข้อความกลับไปเพียงเท่านั้นแล้วนอนแผ่หลาบนเตียงพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

วันเกิดของราเชน

เขาแต่งชุดสูทเซ็ตผมเรียบร้อยดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในวัยยี่สิบเอ็ดปี ทันทีที่เข้ามาในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ก็กวาดตามองหาใครบางคนเพราะอยากเล่นสนุก

สายตาพลันสะดุดที่หญิงสาวในชุดกระโปรงสีราบเรียบยาวคลุมเข่ากำลังถือกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแล้วทำหน้าไม่สบอารมณ์เพราะอชิตพลปรากฏตัวทักทายหญิงสาวก่อนเขาจึงรีบเดินไปหา

“ผมดีใจนะครับที่คุณมางานวันนี้” ราเชนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อันนี้ของขวัญผมหรือเปล่าครับ” ท่าทีของเขาเหมือนรอคอยที่จะได้รับของขวัญจากหญิงสาวคนพิเศษ จงใจทำให้คนอื่น ๆ ได้เห็นว่าเขารู้สึกอย่างไรกับคนตรงหน้า

“สุขสันต์วันเกิดนะคะ” เฌอริลิณญ์เอ่ยปาก รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้างดงาม ขนตายาวเป็นแพ และดวงตาสีน้ำตาลเข้มอมเขียวดูดึงดูดใจไม่น้อย “หวังว่าคุณราเชนจะชอบของขวัญชิ้นนี้นะคะ”

เฌอริลิณญ์รู้สึกว่าเลือกของขวัญให้เขาได้ยากมากเพราะอีกฝ่ายมีทุกอย่างอยู่แล้วแต่สุดท้ายก็เลือกสิ่งที่คิดว่าเหมาะสมกับเขามาให้

หลังจากนั้นเขาก็คอยตามดูแลเธอไม่ห่างตลอดทั้งงาน สร้างความงุนงงให้กับทุกคนเป็นอย่างมากที่เห็นเขาดูเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว แต่คนที่รู้นิสัยอย่างเพื่อนสนิทกลับมองไม่วางตาพลางลุ้นให้เกิดเรื่องสนุก ๆ 

ขณะที่อชิตพลเองไม่ปล่อยให้เฌอริลิณญ์คลาดสายตาเพราะไม่เคยไว้ใจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์และไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดทำหญิงสาวแปดเปื้อนจึงปิดกั้นโอกาสที่พวกเขาจะได้อยู่กันสองต่อสองไปโดยปริยาย

แม้ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้เขาต้องทนเห็นสีหน้ากวนประสาทของราเชนอยู่นานก็ตาม อีกฝ่ายทำทีอยากสนิทสนมกับเขา ชวนพูดคุยนั่นนี่ไม่ปล่อยให้พักหายใจคิดเรื่องอื่น ถามคำตอบคำจนคนเจ้าเล่ห์ขอให้เฌอริลิณญ์ช่วยเหลือ

“พี่เหนือ” เธอเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างกายก่อนจะขยับเข้าใกล้เขาแล้วกระซิบ “ไม่ชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอคะ” 

เสียงหวานที่ถามไถ่อีกทั้งยังอยู่ใกล้ไม่ถึงคืบทำให้อชิตพลใจเต้นแรงเผลอหลุดท่าทีที่ซ่อนเอาไว้จนราเชนจับสังเกตได้

จิ้งจอกยิ้มยียวน สายตามีเลศนัยพลางพูดกับเฌอริลิณญ์ว่า “ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว คุณเฌอตื่นเต้นไหมครับ”

หญิงสาวเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ว่าเธอกำลังจะได้เข้าเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ในมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นคณะที่ราเชนเรียนอยู่ เฌอริลิณญ์เพียงแค่ชอบบรรยากาศร่มรื่นจึงเลือกสอบเข้าที่นี่เท่านั้นแต่กลับกลายเป็นว่าเดินเข้าหาเรื่องวุ่นวายโดยไม่รู้ตัว

เฌอริลิณญ์ยังคงจำสีหน้าของอชิตพลตอนที่เธอบอกผลการสอบเข้าได้เป็นอย่างดี เขานิ่งงันไปชั่วขณะแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

“มีผมอยู่ทั้งคน คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้นเพราะว่าผมจะดูแลคุณเป็นอย่างดี” คำพูดของเขาดูเผิน ๆ เหมือนคนอัธยาศัยดีแต่ไม่ได้ทำให้อชิตพลวางใจได้เลยจนเขารู้สึกอยากซิ่วแล้วเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันตั้งแต่ตอนนี้

“ไม่รบกวนคุณราเชนหรอกค่ะ พอดีเพื่อนของเฌอก็สอบติดคณะนี้เหมือนกัน” เฌอริลิณญ์ตอบเขาราวกับเว้นระยะห่างไว้ล่วงหน้าแต่การกระทำเหล่านี้ย่อมไม่มีความหมายในสายตาของคนที่จ้องตะครุบ

“ไหน ๆ ก็เข้าเรียนที่เดียวกันแล้ว คุณจะเรียกผมว่าพี่ไหมครับ พอดีว่าผมเรียนอยู่ปีสามน่ะ” เจ้าตัวรอฟังคำตอบมั่นใจว่าเธอจะต้องเรียกเขาอย่างนั้น

ครั้นเห็นเธอมองหน้าราวกับมีคำถาม เขาจึงยิ้มให้ด้วยความเป็นมิตรพร้อมทำตัวประหนึ่งว่าเป็นรุ่นพี่ที่ดีเพื่อเธอโดยเฉพาะจนได้เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของอชิตพลอีกครั้ง

เรื่องราวในวันนั้นจึงจบไปอย่างค้างคา เขาเข้าใจดีว่าการสานสัมพันธ์กับเธอไม่ควรเร่งรีบจึงทำทุกอย่างแบบค่อยเป็นค่อยไปเหมือนที่เคยใช้กับผู้หญิงคนอื่น ๆ พลางคิดในใจว่าเฌอริลิณญ์ไม่ต่างจากผู้หญิงพวกนั้นหรอก อีกไม่นานเธอจะต้องเลือกเขาและหลงรักเขา

หลังเลิกงานเลี้ยงวันเกิด พ่อของราเชนเรียกเขาไปพบที่ห้องทำงานเพื่อพูดเรื่องสำคัญ แค่ได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากของผู้ให้กำเนิดก็ทำให้เขาอารมณ์เสียขึ้นมาทันใดแต่ต้องเก็บอาการไม่พอใจเอาไว้

ครั้นกลับห้องของตัวเองแล้วก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนเบื่อหน่ายกับชีวิตตัวเองที่ต้องวนเวียนกับการทำตามคำสั่งของพ่อตั้งแต่เด็ก

ชายหนุ่มพึมพำ “ไม่มีวิธีที่ดีกว่าต้องแต่งงานแล้วหรือไง น่ารำคาญชะมัด” 

คนเป็นพ่อกำชับเขาว่าครั้งนี้มีดีลธุรกิจที่สำคัญกับบริษัทวัสดุก่อสร้างอย่างเคทีสตีล ไม่ว่าฝ่ายบริหารจะโน้มน้าวใจประธานบริษัทคู่ค้าอย่างไรก็ไม่เป็นผล ข้อเสนออย่างเดียวจากทางนั้นก็คือราเชนต้องแต่งงานกับลูกสาวของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาแล้วโทรหาเลขาฯ ประจำตัว “คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่ไหม”

“ครับ” ภานรินทร์ตอบเขาไปตามตรงเพราะรู้ว่าเจ้านายโทรมาด้วยเรื่องอะไรในยามค่ำคืน

“สืบเรื่องของทางนั้นมาให้หมดแล้วส่งรายงานให้ผมภายในวันพรุ่งนี้เช้า” เขาออกคำสั่งโดยไม่ดูนาฬิกาเลยว่าตอนนี้ใกล้ตีสามแล้ว “ขุดให้ลึกเท่าที่ทำได้ ผมอยากรู้ว่าประธานมีเรื่องอะไรปิดบังกันแน่แล้วก็ขอข้อมูลบริษัทคู่แข่งของเคทีด้วย”

“รับทราบครับ” เลขาฯ หนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีรับปากว่าจะทำตามคำสั่งให้เรียบร้อยก่อนจะวางสายแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางคิดในใจว่า อดทนไว้ ต้องทำงานเก็บเงิน ที่นี่เงินเดือนเยอะสุดแล้ว สงบใจเอาไว้ ยุบหนอ พองหนอ แล้วเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ค้นหาข้อมูลอย่างเคร่งเครียด

ราเชนรู้ตัวดีว่าชื่อเสียงของเขาเรื่องผู้หญิงเป็นที่เล่าลือมากแค่ไหน ทั้งยังรู้สึกว่าบรรดาพ่อของลูกสาวเหล่านั้นชอบตีราคาค่าตัวของลูกสาวตัวเองเหมือนกันไม่มีผิด คิดแต่อยากใช้หญิงสาวพวกนั้นจับเขาให้อยู่หมัดโดยไม่สนวีรกรรมที่เขาทำไว้

เหตุผลเดียวคือการเกี่ยวดองที่เป็นเครื่องการันตีว่าธุรกิจที่ร่วมมือกันจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีพลันสายตามองกล่องของขวัญที่ได้รับมาในวันนี้ คิดในใจว่าวันนี้เป็นวันเกิดเขาแท้ ๆ แต่สิ่งที่ได้ยินจากปากพ่อกลับเป็นเรื่องงานไม่ใช่คำอวยพร

เขาลุกขึ้นไปหยิบกล่องขวัญที่สะดุดตานึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังมีเรื่องดี ๆ อีกหนึ่งอย่างก่อนจะค่อย ๆ เปิดกล่องนั้นออกมาจึงได้เห็นว่ามีสร้อยข้อมือลูกปัดเล็ก ๆ สีเงินอยู่ข้างในเผลอยิ้มออกมาตอนที่นึกถึงคำพูดใครบางคน “หวังว่าคุณราเชนจะชอบของขวัญชิ้นนี้นะคะ”