chapter 10

ก็มิได้มีสิ่งใดให้น่าแปลกใจ ความรู้สึกแรกเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนี้ หากก็ยังมีกลิ่นที่ทำให้เขาต้องรีบใช้สัมผัสที่มีหาที่มาของมัน หากมันก็เป็นเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้งเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไปราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเพียงแค่คิดมากไปเอง

มีอีกสิ่งที่เก้าเทียนรุ่ยสัมผัสได้หลังจากที่เดินเข้ามาในห้องนี้...มันร้อนอบอ้าวและความแห้งแล้งที่มันทำให้นึกถึงความแห้งแล้งเหมือนอยู่ในทะเลทราย ก่อนที่เขาจะได้พบกับ...

อึ้ง!!! และกลัวจนตัวสั่นเมื่อเห็นผู้ที่นอนอยู่บนเตียง จนเผลอก้าวถอยไปด้านหลัง ไปยืนงุนงงอยู่ครู่ใหญ่ จึงได้เอ่ยปากไถ่ถามรองแม่ทัพที่ยังคงมิยอมเอ่ยปากกล่าวอันใด หากสายตาที่มองมายังเขาพร้อมกับบ่งบอก...

เป็นอย่างไรเล่า เจ้าก็เหมือนผู้อื่นที่มาทำการรักษา เพียงแค่เห็นก็ส่ายศีรษะไปแล้ว เมื่อตรวจดูก็รีบกล่าวเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ขออภัย...ขออภัยด้วยท่านรองแม่ทัพ ความรู้ข้ายังน้อย มิอาจทำการรักษานายของท่านได้”

เจ้าเด็กเอ้อร์เอ๋อร์ปากดี...ก็คงจะเป็นเช่นเดียวกัน

เก้าเทียนรุ่ยมองบุรุษบนเตียงสลับกับรองแม่ทัพอยู่ครู่ใหญ่พร้อมกับความคิดที่ว่า...รองแม่ทัพผู้นี้เป็นบ้าไปแล้วใช่หรือไม่ ถึงได้ไปบังคับแกมข่มขู่ให้ข้ามารักษาคนที่ตายไปแล้วนะ แต่...เมื่อมองดี ๆ ก็เหมือนจะเห็นว่าคนบนเตียงถึงจะเหมือนคนตายหากคล้ายจะยังมีลมหายใจอยู่

เขาควรมั่นใจก่อนใช่ไหม บุรุษตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่ มิใช่ว่าตายไปก่อนที่จะได้รักษา เขามิยอมรับความผิดที่ตนเองมิได้กระทำหรอกนะ 

เมื่อรู้ว่าต้องทำสิ่งใด เก้าเทียนรุ่ยก็รีบเดินเข้าไปมองบุรุษที่นอนแน่นิ่งมิไหวติง กวาดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดร่างกายที่ผอมจนแทบจะเรียกได้ว่ามีเพียงแค่หนังที่ห่อหุ้มกระดูกเอาไว้ หากก็มีบางส่วนนูนขึ้นมาอยู่หลายจุด ดูเหมือนว่าผิวจะมีสีดำคล้ำและยังจะแห้งเกรียมด้วย มันเหมือนกับถูกดูดน้ำออกไปจนหมด แม้กระทั่งใบหน้าก็มิแตกต่างกันเลย

เกิดอะไรขึ้นกับคนผู้นี้กันเนี่ย!

หากเขาจะต้องทำการรักษา ก็ต้องมั่นใจก่อนว่ายังมีชีวิตอยู่ เก้าเทียนรุ่ยจึงรีบยื่นมือไปใกล้จมูกก็พบว่ายังมีลมหายใจอยู่ก็โล่งใจไปนิดหนึ่ง

“เจ้าคิดว่าจะรักษาได้หรือไม่”

เก้าเทียนรุ่ยเหลือบมองรองแม่ทัพ มือเล็กยกขึ้นลูบปลายคาง “น่าสนใจมาก...น่าสนใจยิ่งนัก”

“ว่าอย่างไร เจ้าสามารถรักษานายข้าได้หรือไม่”

เมื่อครู่ตอนที่เขาถาม...ก็อมพะนำมิยอมบอกกล่าว คราวนี้เก้าเทียนรุ่ยจึงแกล้งทำเป็นมิสนใจรองแม่ทัพหน้าตาย ขณะกวาดสายตามองบุรุษบนเตียงอย่างสนใจ

“เขา...เป็นแบบนี้มานานเท่าใดแล้ว ห้ามบอกว่ามิรู้หรือมิยอมบอกเรื่องใด ๆ ให้ข้ารู้ทั้งสิ้น หากมิเช่นนั้น...ข้ามิรักษานายของท่าน!” เก้าเทียนรุ่ยกล่าวอย่างเด็ดขาด ด้วยเรื่องนี้ร้ายแรงยิ่ง เขาต้องรู้เพื่อจะได้หาทางรักษาให้หายขาด

“เจ้า! เจ้ารักษาได้”

เก้าเทียนรุ่ยทำเพียงแค่เหลือบมองรองแม่ทัพอย่างมิใส่ใจ ด้วยว่าบุรุษที่อยู่เบื้องหน้ามีอะไรให้น่าสนใจมากกว่า

“เจ้ากล่าวจริงใช่ไหม”

“หนัก! ดูเหมือนว่าขาข้างก้าวล่วงสู่น้ำพุเหลืองไปแล้ว”

“นี่เจ้า!”

“ท่านนี่ช่าง...เร่งร้อนเสียจริง” เก้าเทียนรุ่ยส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายใจ “ท่านควรให้ข้ามีเวลาศึกษา วิเคราะห์อาการก่อนไหมล่ะ...ยามไถ่ถามก็มิยอมบอกอะไรสักอย่าง มาตอนนี้ก็เร่งเร้าจะเอาผลอีก ช่างน่ารำคาญเสียจริง” เขาเสแสร้งทำเป็นอาจารย์ผู้ปราดเปรื่องเรืองวิชา ทั้งที่ความจริงตอนนี้ในหัวมันว่างเปล่าไปเสียหมด ยังคิดมิออกเลยด้วยซ้ำว่าจะทำการเริ่มต้นรักษาคนผู้นี้ยังไง

“ นายของท่านเจอกับสิ่งใดมา ร่างกายถึงได้เป็นเช่นนี้ หากข้าก็ยังมิรับปากนะว่าจะหายเป็นปกติภายในเร็ววัน ต้องดูด้วยว่าเป็นเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว”

“ท่านแม่ทัพบอกว่าปวดหัวมาตลอด จนเมื่อหลายเดือนก่อนก็ปวดอย่างรุนแรงจนถึงกับสงบไป หากมินานก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อท่านหมอมาตรวจก็มิพบว่ามีสิ่งใดผิดปกติ”

“หากนายของท่านกลับปวดหัวมิยอมหาย...ปวดหนักขึ้น มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกิดขึ้น อารมณ์...ที่คงจะต้องรุนแรงขึ้น มีอาการอย่างอื่นร่วมด้วย อย่างอาเจียน ตาพร่า ปวดไปหมดทั้งตัว”

อันนี้บอกตามตรงว่าเขาคาดเดาเอาเองทั้งนั้น แต่คิดว่ามันคงจะต้องมีอาการคล้ายกับคนที่ปวดศีรษะอย่างปวดอยู่ข้างเดียว เหมือนถูกค้อนทุบ ปวดที่กระบอกตาจนลืมตาไม่ขึ้น บางครั้งก็อยากจะอาเจียนด้วย มันเป็นอาการที่เขาก็เคยเป็นยามเมื่อเจอเข้ากับอากาศที่มันเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ยิ่งร้อนมากก็จะยิ่งเป็นหนัก อีกอย่างก็น่าจะคล้ายกับคนที่มีอะไรฝังอยู่ในหัว...มั้ง!

“ใช่ หากทุกครั้งที่ให้หมอมาทำการรักษา ก็มิพบว่ามีสิ่งใดผิดปกติไป”

“หากอาการก็ยังคงเป็นอยู่ มิหายสักที มีแต่จะหนักขึ้น”

“จนเมื่อหลายเดือนก่อน นายท่านปวดจนสลบไป...มิยอมฟื้น พวกข้าแยกย้ายกันจะสืบเสาะค้นหาหมอฝีมือดีจากทุกแห่งเพื่อมารักษา แต่ก็มิเคยมีผู้ใดรักษาได้ ยิ่งเมื่อนายของข้าร่างกายเปลี่ยนแปลงไป หมอทุกคนล้วนแล้วแต่ทอดถอนใจ บอกว่ามิอาจทำการรักษาได้ด้วยกันทั้งนั้น”

เก้าเทียนรุ่ยได้แต่พยักหน้ารับ หากฟังไปก็เท่านั้นแหละ การรักษาคนผู้นี้คงจะต้องเค้นเอาความคิดอันน้อยนิดที่มีอยู่ในหัวออกมาให้มากที่สุด หากจะช่วยได้หรือไม่ ก็คงต้องขึ้นอยู่ดวงชะตาของคนผู้นี้ด้วย

“เขาได้กินดื่มอะไรหรือไม่...ด้วยสภาพเช่นนี้ ในเมื่อยังรอดอยู่ อย่างน้อยท่านก็คงมีวิธีการบางอย่างที่ทำให้นายของท่านมีน้ำและอาหารตกถึงท้องบ้างแหละ...นอกจากนอนเป็นผักเช่นนี้แล้ว นายของท่านยังมีอาการอื่นอีกหรือไม่”

เก้าเทียนรุ่ยได้แต่ส่ายศีรษะเมื่อเห็นว่ารองแม่ทัพขมวดคิ้วเข้าหากันจนหน้าผากย่น “อย่าง...เคลื่อนไหวร่างกายโดยไม่รู้ตัวนะ” ที่เก้าเทียนรุ่ยคิดว่ามันอาจจะมีและเกี่ยวเนื่องกับกลิ่นที่เขาได้สัมผัสก่อนจะถึงห้องนี้

“ข้ามิรู้ว่าท่านปกปิดในสิ่งที่ข้าถาม หรือมิรู้จริง ๆ กันแน่ หากตอนนี้ข้ามีสองสามอย่างที่อยากจะรู้...ท่านดูแลท่านแม่ข้าดีแล้วใช่หรือไม่ ท่านได้กินอิ่ม ได้พักผ่อนในห้องที่ดีแล้วใช่ไหม” เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับ เก้าเทียนรุ่ยก็ค่อยโล่งใจ แต่อย่างไรอีกสักครู่ก็ต้องไปดูท่านแม่ให้ท่านมั่นใจว่าเขายังปลอดภัยดี มิได้ถูก...รองแม่ทัพหน้าตายจับไปขังคุกอย่างที่ขู่เอาไว้ก่อนหน้า

“ข้าจะได้รับค่าปรุงอาหารให้นายของท่านเท่าไหร่”