Ep : 1 - อ่างอาบน้ำ 2

       อุ๊ย!

       “ขอโทษนะคะ” เสียงเล็กหวานเอ่ยขอโทษทันทีแม้ตัวเองจะไม่ใช่คนผิด แต่ตัวเองเป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมแห่งนี้จึงต้องเป็นฝ่ายขอโทษก่อน เพราะลูกค้าเป็นฝ่ายถูกเสมอ

       “ไม่เป็นไรครับ” แม้จะหงุดหงิดอยู่บ้างที่พนักงานสาวเดินชนตัวเองจนทำให้โทรศัพท์ในมือตกลงพื้น แต่พอเห็นใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้มแล้วก็ทำให้ความโกรธไม่พอใจเลือนหายไป เธอกำลังจะเดินเข้าลิฟต์และเขากำลังเดินออกมาจากลิฟต์ ระหว่างจังหวะจะเดินสวนกันนั้น เธอไม่ได้ระวังจนทำให้ชนกับเขาเต็มๆ

       “แต่มือถือของคุณลูกค้า”

       “เล็กน้อยน่ะ ผมซื้อใหม่ได้” เขาบอกเธอพร้อมยิ้มโปรยเสน่ห์และมองสำรวจร่างเล็กเพรียวระหงในชุดฟอร์มพนักงานแล้วก็พยักหน้ายิ้มกริ่มพึงพอใจในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของเขาก็เหมือนจะทำงานหนักขึ้นมาทันทีทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ทำงานหนักตอนอยู่ในห้องกับคู่ควงชั่วคราวไปแล้ว

       “กลับแล้วนะคะคุณกองทัพ” พนักงานสาวยังไม่ทันได้ตอบ เสียงเล็กดัดจริตของจินนี่ก็แทรกขึ้น ก่อนจะเดินจากไปหล่อนก็เดินมาเขย่งเท้าขึ้นจุ๊บซอกคอหนา ไม่สนใจว่าจะเป็นที่สาธารณะ

       “ขอบคุณสำหรับเมื่อคืน” กองทัพยิ้มกริ่มให้หล่อนที่เดินจากไปแล้วหันมาสนใจพนักงานสาวที่ยืนอึ้งตะลึงกับการกระทำของตนเองและจินนี่

       “คะ...คุณลูกค้า ดิฉันขอโทษอีกครั้งนะคะเรื่องมือถือ ถ้ายังไงให้ฉันรับผิดชอบให้ได้นะคะ” เธอก้มลงเก็บโทรศัพท์ที่จอแตกส่งให้เขา

       “ผมบอกแล้วไงไม่เป็นไร ผมจะได้ถือโอกาสเปลี่ยนเครื่องใหม่ พอดีหาเหตุผลไม่ได้ ต้องขอบคุณคุณที่ทำให้ผมมีเหตุผลในการซื้อใหม่ ผมไปล่ะ หวังว่าเราจะได้เจอกันบ่อยๆ” ก่อนจะจากไปกองทัพพูดทิ้งท้ายอย่างมีเลศนัยแล้วเดินจากไป ส่วนพนักงานสาวก็ได้แต่มองตามคนตัวโตที่จากไปแล้วเพื่อนพนักงานด้วยกันกับเธอก็เดินวิ่งเข้ามาหา

       “รู้ไหมว่าเขาเป็นใคร” เพื่อนพนักงานเอ่ยถามเธอแล้วเธอก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

       “คุณกองทัพ เจ้าของโรงงานผลิตหลังคารายใหญ่ของจังหวัดเรา และเป็นลูกค้าวีไอพีของเรา ห้องที่เขาพักเช่าแบบรายปีเพื่อพาสาวๆ มาค้างด้วย และแต่ละคนก็ไม่เคยซ้ำหน้าสักคน” รู้ว่าไม่ควรเอาเรื่องลูกค้ามาพูด แต่ก็อยากบอกเพื่อนพนักงานใหม่

       “เสือผู้หญิง” บูรณิการ์ นิรันดร์ หรือบีบี วัย 24 ปี ลูกสาวคนเล็กของท่านผู้ว่าบันลือ ผู้ว่าราชการของจังหวัดสระบุรีกับคุณครูจิตตรา

       “อันดับหนึ่งของจังหวัดเราเลยแหละบีบี ไปทำงานก่อนนะ”​ พอพูดจบ เธอก็เดินจากไป ส่วนบูรณิการ์ก็กดเรียกลิฟต์อีกครั้งเพื่อจะขึ้นไปตรวจเช็กความเรียบร้อยในห้องของลูกค้าที่โทรลงมาแจ้งบอกว่ามีปัญหา และตอนนี้ทีมช่างก็ขึ้นไปรอท่าอยู่ก่อนแล้ว

       กองทัพเดินฮัมเพลงเข้ามาในโรงงานอย่างอารมณ์ดี ก็ตอนนี้ชีวิตของเขาทุกอย่างมันไปได้สวยเกินคาด หลังคาที่โรงงานผลิตเท่าไหร่ก็ไม่พอขายจนตอนนี้มีแพลนจะขยับขยายโรงงานโดยติดต่อซื้อที่ดินที่ติดกับโรงงานเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังเริ่มการก่อสร้าง

       “คุณกองทัพครับ”

       กองทัพหยุดเดินแล้วหันไปทางต้นเสียงแล้วก็ยกยิ้มมุมปากแล้วตอบกลับ

       “มีอะไรชาย?”

       “มีคนมารอพบที่ห้องรับแขกครับ”

       “ลูกค้าเหรอ?” เพราะตัวเองจำได้ว่าวันนี้ไม่มีนัดกับใครและลูกค้าก็ด้วย

       “ไม่ใช่ลูกค้าครับ คุณกองทัพไปดูเองเถอะครับ”

       “อือ...นายไปทำงานเถอะชาย” แล้วเขาก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเป่าปากฮัมเพลงไปยังห้องรับแขก ซึ่งเปลี่ยนจากตอนแรกที่จะเดินไปห้องทำงาน เพียงเดินแค่ไม่กี่ก้าวเดินก็มาถึงห้องรับแขกแล้วมือหนาก็ยกขึ้นเปิดผลักประตูเข้าไปข้างในห้องดูว่าแขกที่มารอพบตนคือใครกันแน่ แต่พอเปิดประตูออกก็เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง

       “เหิมขา…” เจ้าหล่อนเห็นคนเปิดประตูก็ลุกขึ้นวิ่งมาสวมกอด

       “มาทำไมที่นี่?” น้ำเสียงห้วนแข็งถามกลับพร้อมผลักเจ้าหล่อนออกห่างตัวเอง

       “ทำไมคะเหิม จีจี้มาหาคุณที่นี่ไม่ได้เหรอคะ” หล่อนยอมปล่อยเขาเป็นอิสระแล้วเปลี่ยนมากอดเกาะแขนแข็งแรงแทน

       “ไม่น่าถาม และคุณเองก็น่าจะรู้ว่าผมเกลียดผู้หญิงพูดไม่รู้เรื่องแบบคุณที่สุดจีจี้” เขาแกะแขนเล็กออกห่างแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งยังโซฟาตัวยาวสำหรับรับแขก ส่วนเจ้าหล่อนก็เดินตามไปนั่งเบียด

       “จีจี้ขอโทษค่ะ ก็เหิมไม่ติดต่อหาจีจี้เลยนี่คะ จีจี้เหงาและคิดถึงคุณนะคะ” ​หล่อนนั่งเบียดข้างคนตัวโต ส่วนมือก็ลูบต้นขาของบุรุษด้วยความปรารถนาร้อน

       “ผมบอกแล้วไงว่าสำหรับเรามันจะไม่มีครั้งที่สองอีก”​ มือใหญ่จับมือเล็กของเจ้าหล่อนให้หยุดเลื้อยมือกับต้นขาตัวเอง

       “ทำไมคะ ในเมื่อตอนเรา

‘เอา’ กัน เหิมก็ชอบและชมจีจี้ตลอดนี่คะ”

       “ที่ผมชมเพราะมันคือมารยาท” เขาตอบกลับอย่างไม่รักษาน้ำใจ

       “งั้นก็

‘เอา’ กับจีจี้อีกรอบเพื่อรักษามารยาทอีกดีไหมคะ” หล่อนโกรธ แต่หล่อนก็ต้องการ เพราะกองทัพคือผู้ชายที่

‘เอา’ มันที่สุดเท่าที่เคยได้สัมผัสมา และเขาก็ดุดันถึงใจหล่อนเหลือเกินจนทำให้ต้องแบกหน้ามาหาเขาถึงที่นี่ แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าจะโดนวาจาดูถูก แต่ขอแค่ได้เขาอีกสักครั้งก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

       หึหึ

       กองทัพแค่นขำในลำคอและมองดูเจ้าหล่อนด้วยสายตาสมเพช แต่ก็ไม่ได้ห้ามมือของหล่อนที่เริ่มเลื้อยตามร่างกายตัวเอง เมื่อหล่อนต้องการ เขาก็จะสนองตามมารยาทที่ดีของสุภาพบุรุษที่มีน้อยนิดติดตัวตัวเองมาตั้งแต่เด็ก

       “อ่า...ถ้าแน่จริงก็ทำให้ผมแตกคาปากสิ” แล้วเขาก็เอนตัวพิงพนักโซฟาปล่อยให้จีจี้จัดการตัวเอง

       เมื่อถูกท้าทายมีหรือหล่อนจะไม่กล้า มือน้อยไม่รอช้าจะปลดกระดุมกางเกงบุรุษแล้วรูดซิปล้วงนำแก่นกายร้อนรุ่มที่กำลังผงาดในกางเกงออกมาสูดดมอากาศด้านนอก เมื่อนำเอ็นเนื้ออุ่นร้อนออกมาด้านนอก หล่อนก็เคลื่อนตัวขยับลงจากโซฟาไปนั่งคุกเข่าแทรกกลางหว่างขาแข็งแรงทั้งสองของกองทัพพร้อมกับก้มหน้าซุกลงไปใช้ปากของตนบำเรอความเป็นบุรุษของชายหนุ่ม

       “โอว์...เสียว” ปากของหล่อนทำให้เขาต้องคำรามดังออกมาด้วยความสุขเสียว สองมือกดหัวทุยเล็กโยกคลึงหนักหน่วงขึ้นลงกลางหว่างขาตัวเองพร้อมเอวสอบเด้งเร่ากระแทกสวนกายอุ่นร้อนตัวเองเสียดสีในปากน้อยเป็นจังหวะดุดัน

       พั่บ! พั่บ! พั่บ!