Ep : 2 - เจอกันอีกแล้ว 1

       บูรณิการ์มองเพื่อนของตัวเองเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกตรงหน้าแล้วก็ยิ้มแล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มจิบเบาๆ พรุ่งนี้วันหยุดเลยรับนัดเพื่อนออกมาเที่ยว จริงๆ เธอมาเป็นคนขับรถให้เพื่อนมากกว่า เพราะตั้งแต่สมัยเรียนแล้วเธอมากับเพื่อนตลอด แต่ไม่เคยดื่มด้วยเพราะตัวเองคออ่อน เพื่อนๆ จึงให้เป็นคนขับรถ แต่เธอก็เอ็นจอยกับเพื่อนได้ถึงแม้ไม่ดื่ม มีแค่น้ำเปล่า น้ำหวานและกับแกล้มแค่นี้ก็พอแล้วสำหรับเธอ

       เธอกินน้ำ กินกับแกล้มโยกตัวไปตามเสียงเพลงในผับแล้วก็ต้องหุบยิ้มร่าเริงเมื่อมีคนมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าตัวเอง เธอจำได้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร แม้จะเจอแค่ครั้งเดียว แต่ก็จำได้ดี ยิ้มแบบนี้ ใบหน้าหล่อๆ แบบนี้มีแค่คนเดียวที่เธอเคยเจอ แล้วทำไมเขามาอยู่ตรงนี้ล่ะ

       “เจอกันอีกแล้วคนสวย” กองทัพเอ่ยทักทายหญิงสาวที่ตนเห็นแวบแรกก็จำได้ทันทีว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้วตัวเองเจอเธอที่ไหน และก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้ามาทักทายคนตัวเล็ก

       บูรณิการ์ทำหน้างง เพราะไม่ได้ยินคำพูดของคนตัวโตตรงหน้า ด้วยเสียงเพลงที่กำลังดังทำให้เธอส่ายหัวเป็นคำพูดว่าไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูด กองทัพเห็นแบบนั้นก็เดินมายืนข้างเธอที่นั่งกับเก้าอี้แล้วก้มโน้มหน้าลงไปใกล้แก้มเนียนจนเธอต้องหดคอเบี่ยงตัวหลบ แต่ใบหน้าทรงเสน่ห์ก็ตามมา

       “เจอกันอีกแล้วนะครับ” กองทัพเอ่ยกระซิบข้างแก้มเนียน และครั้งนี้บูรณิการ์ก็ได้ยินชัด เพราะเขาพูดใกล้หูนิดเดียว เสียงเพลงที่กำลังดังก้องในผับนั้นไม่ได้ดังเท่าคำพูดของคนตัวโตคนนี้เลยสักนิด

       “คุณจำฉันได้” หากจะบอกว่าตนเองจำอีกฝ่ายไม่ได้ก็สายไปเสียแล้ว เพราะเธอมองเขาด้วยสายตาที่จำอีกฝ่ายได้

       “แน่นอน ผมจำคุณได้และอยากเจอคุณอีกครั้งมาตลอด และคุณเองก็จำผมได้เหมือนกันใช่ไหมสาวน้อย”​ กองทัพตอบกลับและถามกลับ ก็คำพูดและสายตาของคนตัวเล็กนั้นบอกแทนคำพูดแล้วว่าจำตนได้

       คำพูดที่ดังข้างหูทำให้ขนอ่อนในกายสาวลุกซู่ซ่าขึ้นอย่างประหลาด บูรณิการ์เองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เหมือนกัน อยากจะเดินหนี แต่แข้งขาก็ไม่มีแรงจะขยับเดิน อย่าว่าแต่เดินขนาดจะยืนก็แทบทรงตัวไม่อยู่และเหมือนว่าคนตัวโตจะรู้ว่าเธอแข้งขาอ่อนจึงตวัดแขนโอบกอดเอวเล็กของเธอรั้งเข้าไปหาเขา

       “คะ...คุณจะทำอะไรของคุณ”

       “ก็คุณเหมือนจะล้มนี่ ถ้ายืนไม่มั่นคงก็นั่งดีกว่าไหมคนสวย” พูดจบเขาก็ยกอุ้มคนตัวเล็กในวงแขนขึ้นนั่งบนเก้าอี้ด้านหลังของเธอ จริงๆ อยากอุ้มกลับบ้านมากกว่าจะได้คุยกันแบบส่วนตัวและไม่มีเสียงเพลงรบกวน

       “ปะ...ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ” บูรณิการ์ปัดแกะแขนแข็งแรงที่กอดโอบเอวตัวเองออก

       “ให้ผมกอดไว้เถอะ ว่าแต่คุณชื่ออะไร ผมชื่อกองทัพ หรือจะเรียกว่าพี่เหิมก็ได้” เขาก้มหน้าพูดแนะนำตัวเองกับสาวน้อย

       “ฉันชื่อบูรณิการ์ค่ะ” สาวน้อยบอกตอบกลับเสียงเบา แต่คนที่ก้มหน้าใกล้ได้ยินชัดเจนแม้เสียงเพลงในผับจะดังมากก็ตาม

       “ชื่อเล่นล่ะ” กองทัพถามต่ออีก เพราะเขาอยากเรียกชื่อที่เป็นกันเองกับสาวน้อยในวงแขน

       “บีบีค่ะ” ไม่มีเหตุผลที่เธอจะไม่บอกชื่อเล่นกับคนตัวโต

       “น่ารัก พี่ชอบ” เขาบอกตอบกลับพร้อมเน้นทุกคำในประโยค

       ตั้งแต่เล็กจนโตใช่ว่าจะไม่เคยโดนผู้ชายจีบ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกจู่โจมแบบนี้ทำเอาใจสาวน้อยหวั่นไหวเต้นไม่เป็นจังหวะ ก็คนที่พูดหน้าตาหล่อเข้มแบบนี้ เป็นใครจะใจนิ่งได้ล่ะ ยิ่งถูกเขาโอบกอดแนบชิดแบบนี้ด้วยและลมหายใจของบุรุษก็เป่ารดข้างแก้มเนียนก็ยิ่งทำให้ใจสั่นไหวเต้นผิดจังหวะและดังรัวขึ้นเรื่อยๆ

       “ไปทำความรู้จักกันไหม” กองทัพเห็นสาวน้อยไร้เดียงสาก้มหน้าเขินอายตัวเองก็เอ่ยชวนเธอตรงๆ ว่าตนอยากทำความรู้จักคนตัวเล็ก

       “รู้จักกันแค่นี้พอแล้วค่ะ” เธอตอบเขากลับ เพราะเธอรู้สึกว่าหากรู้จักมากกว่านี้ ตนเองไม่ปลอดภัยแน่นอน และเรื่องราวของกองทัพ เธอก็ได้ฟังมาจากเพื่อนที่โรงแรมด้วยกันแล้วว่าเป็นยังไง เป็นผู้ชายที่ใช้ผู้หญิงสิ้นเปลืองและก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนเดิมกลับไปโรงแรมสักครั้ง ไปทีไรก็พาคนใหม่ไปตลอด

       “คนสวยทำไมใจร้ายกับพี่เหิมแบบนี้ฮึ” เขาพูดตัดพ้อราวกับว่าสนิทกับคนตัวเล็กทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันครั้งที่สองเองและขยับตัวไปใกล้ชิดเธอกว่าเดิม แถมแขนก็กอดรัดเอวเล็กคอดแน่นขึ้น

       “ปล่อยฉันเถอะค่ะ” เธอขืนตัวเองออกจากวงแขนแข็งแรงจนเกือบจะหงายหลังตกเก้าอี้ที่นั่ง แต่ก็ยังมีแขนใหญ่ของบุรุษโอบกอดรั้งประคองไว้ด้านหลัง

       “ถ้าปล่อยเราก็ตกเก้าอี้ ให้พี่กอดไว้เถอะ” กองทัพตีหน้ามึนตอบกลับไม่ยอมปล่อย แต่ยังใช้มืออีกข้างที่ว่างดึงลากเก้าอี้มานั่งข้างเบียดคนตัวเล็กและกอดกระชับเอวเล็กคอดแน่นกว่าเดิม

       “คุณไม่ควรทำแบบนี้กับคนที่เพิ่งรู้จัก” เธอบอกเขาเสียงดุ

       “ทำมากกว่านี้ก็ทำได้ ถ้าพี่เหิมจะทำกับบีบี”

       “คนบ้ากาม!”

       “บ้ากามต้องแบบนี้ อะ...อื้อ” แล้วกองทัพก็ปิดปากน้อยช่างเจรจาของบูรณิการ์ทันที ไม่ปล่อยโอกาสให้คนตัวเล็กได้พูดสวนกลับ

       บูรณิการ์ไม่คิดว่ากองทัพจะจูบตัวเอง เป็นจูบแรกของตนด้วย เธอทุบตีอกแกร่ง เสียงเพลงในผับที่ดังตอนนี้มันไม่ได้มีผลกับเธอและเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมผละปากถอยหนี ยังใช้มือโอบเอวเล็กแน่นแล้วอีกมือรั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนเงยขึ้นรองรับปากตน

       “อะ...อื้อ” ผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา เพราะในผับแห่งนี้ไม่มีใครเขาสนใจกันอยู่แล้ว ทุกคนต่างดื่มและเต้นสนุกกัน กองทัพยกอุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากเก้าอี้บดจูบพาเดินออกจากกลุ่มผู้คนไปด้านนอกที่ลับตาคน เขาต้องการมากกว่าจูบหญิงสาว

       บูรณิการ์ถูกยกอุ้มเดินผ่านผู้คนมา อยากจะเรียกให้เพื่อนๆ ช่วยตน แต่เพื่อนก็ไม่หันมาทางตนสักคน ทุกคนกำลังสนุกกับการเต้นจนไม่สนใจเธอที่นั่งอยู่และตอนนี้ถูกคนที่เพิ่งรู้จักอุ้มเดินออกมาข้างนอกและปากของเขาก็บดจูบเอาแต่ใจจนแทบจะขาดอากาศหายใจ

       “อะ...อื้อ” กองทัพรู้ทันทีว่าตนเป็นจูบแรกของบูรณิการ์ เขาพึงพอใจกับความหวานของโพรงปากน้อยแล้วผละถอนปากหนาออกห่างปากน้อยให้เธอได้หายใจ

       อือ!

       เมื่อปากได้รับอิสระ เธอก็รีบหอบหายใจนำอากาศเข้าไปเลี้ยงปอดตัวเอง เกิดมาเพิ่งเคยโดนจูบและเป็นจูบที่อุกอาจเหลือเกิน และเมื่อมองเห็นทางที่เขาจะอุ้มตนเองไป