ตอนที่ 4 จนกว่าเธอจะไป

ถามตัวเองก็ไร้ซึ่งคำตอบ เธอสลัดความคิดนั้นออกจากศีรษะแรงๆ และเอ่ยปากสนทนาขึ้นอีกครั้ง

"พี่วีร์ว่างเหรอ"

"เคยว่างที่ไหน"

น้ำเสียงเย็นชาทั้งเคร่งขรึมเอ่ยตอบ ขณะที่หญิงสาวไม่รู้ต้องใช้บทสนทนาไหนมาเป็นประโยคถัดไป บรรยากาศในรถที่เงียบกริบ ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ดังเข้ามา มีเพียงเสียงหัวใจของหญิงสาวมันเต้นตุบๆ แทบจะหลุดออก เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย

"ไม่ว่าง -- ทำไมไปส่งเอมได้"

"ทางผ่าน"

เกือบเข้าใจผิดว่าเขาคงหวังดีเสียแล้ว ที่แท้ก็แค่ทางผ่านของก็แค่นั้น จากที่แอบดีใจน้อยๆ ก็ฝ่อลง นั่งนิ่งและเงียบปากมองไปยังด้านนอกตัวรถ บรรยากาศที่อยู่แล้วยิ่งเงียบเข้าไปอีก ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน ในขณะที่ชายหนุ่มก็เหล่มองเรือนร่างของคนด้านข้างด้วยสายตาขรึมเข้ม ทำเฌอเอมประหม่าอย่างหนัก ไม่ชินกับการอยู่สองต่อสองโดยปราศจากเรื่องแบบนั้น ครั้นทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง คือตอนปวีร์มีอารมณ์

“กลัวเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพลันทำให้หัวใจอีกฝ่ายเต้นตึกตัก ใช่เธอกลัว กลัวจะทำให้อีกฝ่ายรำคาญเสียมากกว่า ได้แต่นั่งเม้มปากพลางขยับศีรษะส่ายไปมาแทนคำตอบว่าไม่ หอบหนังสือเข้าอ้อมกอดแน่นเหมือนหาที่ยึดเหนี่ยว ชายหนุ่มมองคนเด็กกว่าด้วยหางตาก่อนจะเบะปากกับท่าทีที่ดูกลัวเขามากเกินไป มันขัดกับตอนอยู่ใต้ร่างบนเตียงนอนอ้าขาสู้ตายไม่เหมือนตอนนี้

“พ่อฉันกับแม่ของเธอยังไม่กลับ”

“ทำไมยังไม่กลับ”

จากที่เอาแต่มองด้านนอก หันขวับคอแทบเคล็ดในทันที ลุงปุริมกับแม่ของตัวเองเดินทางไปต่างประเทศ จุดประสงค์หลักคือดูงานของนักธุรกิจชื่อดังระดับประเทศ จุดประสงค์รองคือการพักผ่อนหรือที่เรียกว่าฮันนีมูน

“ตกเครื่อง ได้ตั๋วบินกลับอีกทีคือวันมะรืน”

“ตกเครื่อง!!”

ตามกำหนดลุงและแม่ต้องมาถึงสนามบินนำไทยช่วงเย็นนี้ แต่เมื่อตกเครื่องเพราะการสื่อสารผิดพลาด ทำให้เลื่อนการเดินทางกลับออกไปอีกวัน เฌอเอมได้ยินก็แอบตกใจ คิดถึงแม่ก็มากเพราะห่างกันนานเป็นอาทิตย์ แล้วยังต้องมาหวั่น เมื่อต้องอยู่บ้านหลังนั้นตามลำพังกับพี่ชายนอกสายเลือด

“จะเข้าไปหา”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แล้วยังกระซิบแผ่วเบาในระยะแค่คืบ

“พี่วีร์”

“ซื้อยาด้วยล่ะ”

อีกแล้ว..ปวีร์จะขึ้นไปนอนด้วย หมายความว่าคืนนี้ต้องเสียตัวให้กับชายคนนี้อีกแล้วเหรอ แม้ว่าเธอจะสมยอมแต่ไม่เคยปรารถนาให้ร่างกายตัวเองปรนเปรอผู้ชายเพราะความใคร่ หากต้องมอบให้อยากให้มันเกิดจากความรัก แต่เปล่าเลย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากความเกลียดชังและหมายกลั่นแกล้ง เขาพูดกรอกหูเธอทุกครั้งหลังเสร็จกิจ เขาไม่ชอบขี้หน้าเธอ รวมถึงแม่ของเธอที่เข้ามาครองตำแหน่งภรรยาคนใหม่ของพ่อ ก็พลอยทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจไปใหญ่

“เมื่อไหร่พี่จะเลิกทำแบบนี้”

“...”

“บอกว่าเกลียดเอม ทำไมยัง-”

“จะหยุดก็ต่อเมื่อ...เธอกับแม่ออกไปจากบ้านหลังนี้”

คำนี้ถูกย้ำมาตลอด ปวีร์อยากให้สองคนแม่ลูกออกไปจากบ้านของเขา บ้านหลังที่เคยมีความสุขแบบพ่อแม่ลูก ทว่ามันพังทลายเพราะชญาณัฐเข้ามาเป็นมือที่สาม แต่นั่นเป็นความคิดอคติและไม่ยอมรับตั้งแต่แรก หลายครั้งเฌอเอมเคยขอออกไปอยู่เพียงลำพัง เหมือนว่าทนกับสิ่งที่เจอไม่ไหว ไม่กล้าบอกผู้ใหญ่เพราะรู้ดีว่าปวีร์ต้องโดนคนเป็นพ่อเล่นงานหนักมาก ทว่าเธอไม่ได้รับอนุญาตจากปุริมผู้มีศักดิ์เป็นพ่อเลี้ยง อีกทั้งคนเป็นแม่ก็มองว่าลูกสาวยังเด็กเกินไปกับการออกไปใช้ชีวิตตามลำพัง

แต่หารู้ไม่...การรั้งเธอไว้ในบ้านหลังนี้กลับกลายเป็นว่า ฝากเนื้อไว้กับเสือได้ละเลงร่างกายบำบัดความใคร่และความเกลียดชังมาเนิ่นนาน

หนึ่งคืนผ่านไปที่เฌอเอมนอนหลับเต็มอิ่ม ลืมตาตื่นพร้อมกับมองไปยังระเบียง ครั้นตัวเองลืมปิดม่านไว้เมื่อคืน ยามเช้ากับแสงพระอาทิตย์สาดกระทบใบหน้าสวย รู้สึกโล่งอกไม่น้อย เมื่อคืนเธอนอนอิ่มแล้วยังหลับสบาย ไม่ถูกกวนใจจากพี่ชายต่างสายเลือดอย่างเช่นทุกครั้ง

จากการคุยกับป้าราตรี พอทราบว่าปวีร์อยู่เจรจาเรื่องธุรกิจ ชายหนุ่มได้รับการไว้วางใจเป็นช่างภาพให้บริษัทแห่งหนึ่ง ถ่ายภาพนิ่งหากมีผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ออกมา และน่าจะค้างอยู่กับเพื่อนสนิทที่ชื่อว่าโจอี้

“วันนี้กินข้าวเช้าไหมคะคุณเอม”

“กินค่ะ – เมื่อคืนนอนเร็วไปหน่อย ลืมกินแม้กระทั่งข้าวเย็น”

“ถ้าอย่างนั้นนั่งรอเลยนะคะ วันนี้ป้าทำต้มเลือดหมู”

“เอมไม่เอาข้าวนะคะ ขอซดร้อนๆ แล้วกัน”

“ได้เลยค่ะ”

ถ้วยขนาดใหญ่วางไว้ตรงหน้า ตักจากหม้อที่ป้าราตรีทำไว้ให้หญิงสาวคนเดียว ครั้นวันนี้ลูกชายเจ้าของบ้านยังไม่โผล่หัวกลับมา

มหาวิทยาลัย

คาบสุดท้ายของการเรียนจบลง นักศึกษาต่างทยอยกันออกจากห้อง

"เอม -- คืนนี้ไปเที่ยวกันไหม"

เธอถูกเพื่อนสาวคนสนิทอย่างแนนนี่กล่าวชวนไปท่องราตรี โดยปกติเฌอเอมไม่ชอบการเข้าสถานที่อโคจรเสียเท่าไหร่ จังหวะที่เดินก็แอบคิด เธอกำลังกังวลใจกับคืนนี้ หากพี่ชายของเธอกลับบ้าน เธอกลัว กลัวว่าเรื่องนั้นมันจะเกิดขึ้นอีก เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเหตุการณ์พี่น้องท้องชนกัน จึงจำเป็นต้องตอบตกลง

“ก็ได้นะ นานมากที่ไม่ได้ไป”

จำได้ว่าเคยเข้าผับประมาณสองครั้ง ครั้งแรกคือปุริมชวนไปร่วมงานผู้ใหญ่ท่านหนึ่งที่รู้จัก แนะนำเธอว่าเป็นลูกสาวอีกคนจนปวีร์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ อีกครั้งคือไปเพราะรู้สึกอยากหาที่ผ่อนคลายครั้นถูกชายหนุ่มพูดจาทำร้ายความรู้สึกจนไม่อยากเห็นหน้า เมื่อตกลงกันได้และนัดหมายสถานที่ ต่างคนต่างแยกย้ายกัน แนนนี่ขึ้นรถไปกับแฟน ส่วนเฌอเอมนั่งแท็กซี่กลับไปยังบ้าน

เฌอเอมมีเวลาไม่มาก รีบจัดการตัวเองเพราะกลัวว่าปวีร์จะกลับมาเจอ ชายหนุ่มออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อวานยังไม่กลับ แม้จะแอบห่วงอยู่บ้าง ทว่าพอรู้ว่าเขาติดธุระเรื่องงานก็เบาใจอยู่บ้าง และหากไม่กลับมานอนบ้านก็ไม่พ้นอยู่คอนโดเพื่อนรักของเขาเช่นเคย

“แต่งตัวซะสวย – มีนัดกับหนุ่มๆ เหรอคะคุณเอม”

“ป้าตรีค่ะ เอมจะออกไปกับเพื่อน”

“ไปกับเพื่อน”

หญิงมีอายุทวนประโยคนั้น ย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่ออีกฝ่ายจะออกไปในตอนกลางคืน ลักษณะการแต่งตัวพอเดาออกว่าคนอายุน้อยนั้นไปไหน หากเป็นแต่ก่อนป้าราตรีคงเป็นห่วงมาก ทว่าตอนนี้เฌอเอมโตเป็นสาว จะออกเที่ยวราตรีตามประสาวัยรุ่นก็เป็นเรื่องธรรมดา

“ไม่ต้องห่วงนะคะ แต่ถ้าพี่วีร์กลับมาแล้วถามว่าไปไหน ป้าช่วยบอกว่าไม่รู้ก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะป้าจะบอกให้ตามนี้”

ป้าราตรีรู้ว่าปวีร์ไม่ชอบคนตรงหน้าและแม่ของเธอ พลันรับปากจะบอกให้ตามนั้นหากชายหนุ่มเอ่ยถามเพราะอยากให้คนอายุน้อยสบายใจ