ตอนที่ 3 กลืนมันลงไป Nc

เพียะ !!

เพียะ !!

ฝ่ามือหนาที่ยังประคองบั้นท้ายสวยบีบเฟ้นที่เกิดรอยนิ้วมือทั้งฟาดฝ่ามือลงเนื้อผิวแก้มก้นอย่างมันเขี้ยวเมื่อคนเด็กกว่าส่ายร่อนบดท่อนเอ็นที่เสียบอยู่ด้านหลัง ทั้งกดสะโพกเข้าออกดังสวบๆ ทั้งเตียงนอนนิ่มลั่นเอี๊ยดอ๊าดขึ้นตามจังหวะการกระแทกถี่รัว ผู้ถูกกระทำหายใจหอบกระชั้นหนักเมื่อความเสียวกระสันเข้าครอบครองพลางร้องครางเรียกชื่อชายหนุ่มอย่างหลงลืมตัวว่าเป็นแค่ผู้หญิงที่ปวีร์เอาไว้ระบายน้ำเสียว

โพรงเนื้อนุ่มหวานฉ่ำ มีมวลน้ำเสียวที่ไหลออกมายืดติดท่อนลำยาวใหญ่ทั้งตอดรัดรึงปลายหัวหยักจนนิ่วหน้าหนักครั้นความเสียวกำลังจะแตกซ่านอยู่รอมร่อ ก่อนจะถอนมันออกแล้วดันใบหน้าหวานให้อ้าปากรอรับน้ำอุ่นที่กำลังสาวชักรีดออกมา

"ซีด -- อ๊า”

น้ำสีขาวขุ่นพุ่งกระฉูดเข้าใบหน้าเห่อร้อนเปรอะไปทั้งรอบดวงตาลและไหลเข้าปาก

“อึก”

“กลืนลงไปเฌอเอม”

“มัน อื้อ...”

“กลืน”

ปวีร์บีบกรามคนตัวเล็กเพื่อให้กลืนน้ำอสุจิลงไป เฌอเอมแลบลิ้นเลียเศษส่วนที่ยังติดบริเวณขอบปากลงท้องอย่างพะอืดพะอมเพราะมันเป็นครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มลอง เมื่ออารมณ์เสร็จสมได้ถูกปลดปล่อย ชายหนุ่มก็หยิบทิชชูออกมาเช็ดรอบหัวหยักและมือที่เลอะน้ำตัวเองโดยไม่สนใจร่างโป๊เปลือยที่นอนหอบหายใจไม่เป็นจังหวะก่อนจะเดินใส่ผ้าเช็ดตัวออกไปห้องตัวเองในทันที

ได้เสร็จเขาก็ไป... มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เมื่อทั้งหมดที่ปวีร์ทำ เขาย้ำเสมอว่ามันเกิดจากความเกลียด มองคนอายุน้อยเป็นเพียงเครื่องบำบัดความใคร่และความเกลียดชังก็เท่านั้น ในขณะที่เฌอเอมกลับรู้สึกผูกพันมาตั้งแต่เด็ก เพราะเห็นปวีร์มาตั้งแต่จำความได้ มีช่วงหนึ่งที่ยังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ครั้นผู้เป็นแม่เป็นอดีตพนักงานในบริษัทของปุริมมาก่อน กระทั่งความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่เปิดเผยออกมา ยามนั้นเขาก็เปลี่ยนไป

ในเช้าต่อวันต่อมา

ความเร่งรีบไปมหาวิทยาลัย อีกไม่กี่เดือนเฌอเอมก็จะเรียนจบในสาขาคณะนิเทศศาสตร์ เธอมีความสนใจในงานบันเทิงเกือบทุกแขนงเพราะชอบในการเป็นศิลปะและศาสตร์ของมัน ทว่าวันนี้เหมือนความเร่งรีบจะไม่เป็นผลเสียเท่าไหร่ เมื่อนาฬิกาปลุกตัวเก่งดันมาเสียเอาในวันที่สำคัญเพราะมีกิจกรรม เป็นผลให้เผลอตื่นสายแล้วยังเงอะงะหยิบจับของผิดๆ ถูกๆ พาลให้ช้าไปใหญ่ ร่างเล็กวิ่งตุบตับลงบันไดอย่างเร่งรีบ จัดแจงเครื่องแต่งกายยัดชายเสื้อนักศึกษาลงในกระโปรงแล้วคาดเข็มขัดแบบหลวมๆ ในขณะกึ่งวิ่งกึ่งเดิน

"คุณเอมกินข้าวเช้าก่อนนะคะ ป้าตั้งโต๊ะไว้ให้แล้ว"

เสียงที่ดังเอ่ยออกมา ก่อนที่ป้าราตรีโผล่ศีรษะออกจากห้องครัวตะโกนถามคนที่อยู่ในชุดนักศึกษาเข้ารูป เมื่อเช้าเตรียมไว้แบบง่าย เป็นข้าวต้มหมูทรงเครื่องและน้ำผลไม้รสโปรดของเฌอเอม

“ไม่ค่ะป้า เอมรีบกลัวไปไม่ทัน”

“เพิ่งเจ็ดโมงเช้าเองนะคะ”

“มีกิจกรรมค่ะป้าตรี ต้องไปก่อนเวลา”

เมื่ออีกฝ่ายมีเหตุผล ป้าราตรีก็ไม่อยากเซ้าซี้ เฌอเอมสวมรองเท้านักศึกษาอย่างเรียบร้อย ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายใบโปรดและหยิบหนังสือเพียงไม่กี่เล่มเข้าวงแขน อีกทั้งรถยนต์คันที่ใช้ขับประจำดันมาเสียเมื่อสองวันก่อน ฉะนั้นการเดินทางไปมหาวิทยาลัยในครั้งนี้คงไม่พ้นการเรียกแท็กซี่อีกเช่นเคย ก้าวเท้าออกมาหน้าบ้านได้เพียงไม่กี่ก้าวกับมีเรื่องทำให้เฌอเอมตกใจ เมื่อถูกดึงเรียวแขนอย่างแรง

"ว๊าย!!"

แรงกระชากทำคนตัวเล็กเซกระแทกเข้ากลางอกของปวีร์ เขาตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะต้องออกไปดูงานนอกสถานที่ จังหวะที่ลงบันไดเพื่อเดินไปข้าวเช้า พลันดวงตาคู่คมก็เปรยเห็นความรีบร้อนของน้องสาวคนละพ่อละแม่

“ไปไหนแต่เช้า”

เมื่อเห็นว่าเฌอเอมสวมชุดนักศึกษา ก็คิดด้านลบไปก่อนว่าคนอายุน้อยต้องไปที่อื่นก่อนมหาวิทยาลัย พลันชุดรัดรูปนั้นช่างขัดหูขัดตาอยู่ไม่น้อย เพราะโดยนิสัยปวีร์ไม่ชอบผู้หญิงโชว์สัดส่วนเกินงาม

“ไปเรียน”

“เช้าขนาดนี้ ไปช่วยแม่บ้านทำความสะอาดตึกหรือไง”

ประโยคที่เอ่ยถามออกมานั้น เฌอเอมรู้ในทันทีเลยว่าอีกฝ่ายกำลังจับจ้องในทางที่ผิด เรียวแขนที่ถูกกระชากแล้วกำไว้ยังค้างอยู่อย่างนั้น เรียวปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากัน ไม่รู้จะต่อความยาวประโยคใดเพราะคนอายุมากคงจ้องหมายจะหาเรื่อง

“...”

"นัดใครไว้แต่เช้า”

“เอมไปเรียนจริงๆ แล้วมีกิจกรรมด้วย”

เธอยังยืนยันคำเดิม ขณะที่ปวีร์เอาแต่มองคนเด็กกว่าด้วยแววตาฉุนเฉียว

"ไปยังไง"

"เรียกแท็กซี่"

ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยสนใจถามไถ่เธอเลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้ดันเอ่ยปากราวกับสนใจและเป็นห่วงเป็นใยขึ้นมา

ไม่หรอกพี่วีร์ไม่ได้เป็นห่วงอะไรเรา แค่ถามตามประสาคนอยู่บ้านหลังเดียวกัน

หนึ่งความคิดผุดขึ้น ก่อนจะตาเบิกกว้างและฉงนงงที่ได้ยินคนตรงหน้าเอ่ยขึ้น

"ขึ้นรถ -- จะแวะไปส่ง"

!!

เฌอเอมกำลังนึกว่าตัวเองต้องหูฝาด ยืนนิ่งแล้วเรียบเรียงประโยคที่ได้ยินเมื่อสักครู่ใหม่อีกครั้ง ปวีร์อาสาไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยทั้งที่ไม่เคยเจียดเท้าไปเหยียบมันเลยด้วยซ้ำ คนตัวเล็กได้แต่ยืนอึ้งทั้งดวงตากะพริบถี่มองคนอายุมากอย่างประหลาดใจ กระทั่งเสียงทุ้มตวาดดังอัดปะทะเข้าใบหน้าจนสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ

"หูหนวกเหรอ บอกจะไปส่ง"

เพราะอีกฝ่ายตั้งท่าจะอารมณ์เสีย เป็นผลให้เฌอเอมรีบเดินหน้าตั้งไปรอชายหนุ่มบนรถคันหรู เจ้าของมันเดินมาตามหลังทั้งสีหน้าหงุดหงิด วันนี้เขาแต่งตัวดูสบายตากว่าปกติ ก็เพราะอาชีพการเป็นช่างภาพมือทองไม่จำเป็นต้องใส่สูทผูกเนกไทเหมือนพนักงานออฟฟิศ ดังนั้นเขาจะใส่แบบไหนก็ได้ ขอแค่ดูแล้วสุภาพเป็นพอ คนตัวเล็กขึ้นนั่ง รัดเข็มขัดเพื่อความปลอดภัยทั้งกระโปรงที่สั้นอยู่แล้วเมื่อต้องนั่งบนเบาะซูเปอร์คาร์ก็พลันร่นสูงขึ้นมากลางต้นขา ผิวขาวเนียนละเอียด ยามกระทบกับแสงยามเช้ายิ่งกระจ่างจนหางตาคู่คมเผลอมองอย่างไม่ตั้งใจ

เพราะรู้สึกเหมือนถูกจ้อง เฌอเอมหันมองคนอายุมาก ทว่าอีกฝ่ายกลับหลบสายตาโฟกัสไปยังถนนด้านหน้า ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรงเหมือนคนหงุดหงิด เขาไม่ชอบมองอะไรวับแวบจากเรือนกายของเฌอเอม

ถ้าพี่วีร์ไม่ชอบที่ผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้ แต่ทำไมเห็นกดไลก์คนนมตู้มๆ เสื้อผ้าน้อยชิ้นออกบ่อย