ตอนที่ 6 หนูเปาเปา หงส์ทองสยายปีก 小凤

ตอนที่ 6

              หนูเปาเปา หงส์ทองสยายปีก 小凤

เฟยจิน เปิดประตูห้องเข้าไปอย่างระมัดระวัง มองใบหน้าหวานที่หลับสนิทอยู่บนเตียงพักฟื้น คาดว่าเธอคงเหนื่อยมากหลังจากผ่านการคลอดลูก ข้าง ๆ เตียงมีรถครอบทรงสูงที่มีผ้าห่อมร่างห่อผ้าสีชมพูอ่อนวางอยู่ พยาบาลที่คอยดูแลเดินปลีกตัวออกไป เมื่อเขาก้าวเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มย่อตัวนั่งลง สายตาคมกริบจ้องมองก้อนเนื้อนุ่มฟู ขนาดเท่าต้นแขนของตนด้วยแววตาอ่อนโยน

เจ้าหงส์น้อยของพ่อ ตัวเล็กมาก... เล็กจนเขาแทบไม่กล้าแม้แต่จะถอนหายใจแรง

ผิวของเด็กหญิงตัวน้อยยังเป็นสีชมพูระเรื่อ กลุ่มผมเส้นเล็กละเอียดสีดำขลับเปียกลู่ติดหนังศีรษะ เปลือกตาทั้งสองข้างปิดสนิท ปากกระจับเล็ก ๆ สีแดงระเรื่อขยับอ้าหวอจ๊วบจ๊าบเบา ๆ เหมือนกำลังฝันหวาน

น่ารัก น่าทนุถนอมที่สุด

"เปาเปาของพ่อ"

เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา พินิจมองรูปร่างกลมแก้มยุ้ยขาวอมชมพู ก่อนยื่นนิ้วชี้อันหยาบกร้านแตะเบา ๆ ที่หลังมือเล็กจิ๋ว นิ้วมือน้อย ๆ ของ ‘ยัยหนูน้อยเปาเปา’ ก็ค่อย ๆ คลี่ออกแล้วคว้าหมับ กำนิ้วชี้ของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ

หัวใจแกร่งพลันกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นมาแทบจะทันที รับรู้ได้ถึงความปรารถนาดีที่แสนบริสุทธิ์แทรกซึมเข้ามาล้นทะลักอก ความรู้สึกคุ้มครอง หวงแหน ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สัมผัส

นี่คือความรู้สึกของ การเป็นพ่อคน ซินะ

ต่อจากนี้เขาจะดูแล เปาเปา หนูน้อยหงส์ทองสยายปีก ลูกสาวของเขาให้ดีที่สุด

.

.

น้ำมนต์ นั่งมองของขวัญมากมายที่วางอยู่ในห้อง หลังจากทำพิธีรับขวัญหลานสาวคนแรกของตระกูล ก็มีสารพัดของกำนัลต่าง ๆ ที่ส่งมาให้ หนูเปาเปา โดยของขวัญจาก เจ้าสัวจงเจริญ ผู้เป็นปู่นั้น เป็นกำไลทองคำแท้สลักหงส์คู่มังกร กำไลหยกขาวรูปท้อสวรรค์ ทองคำแท่งและโฉนดที่ดินหลายแปลง นอกจากนั้นยังมีของขวัญจากบรรดาเหล่าญาติต่าง ๆ วางเต็มห้อง

ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล เธอก็พักฟื้นอยู่ในห้องแทบจะไม่ได้ออกไปไหน ส่วน เฟยจิน แม้จะติดงานเขาก็จะกลับบ้านทุกวัน และถ้าวันไหนไม่มีงานจำเป็นเขาก็จะอยู่เพื่อเลี้ยงลูกเอง แม้จะมีพยาบาลและพี่เลี้ยงคอยดูแลก็ตาม

วันนี้ก็เช่นกัน...

ร่างหนาในชุดลำลองสบาย ๆ ยืนตั้งอกตั้งใจอยู่หน้าเครื่องอุ่นนมและขวดนมแก้วปลอดสาร BPA สายตาคมกริบจ้องมองตัวเลขอุณหภูมิบนหน้าจอดิจิทัลอย่างจดจ่อ 

"คุณจินคะ ให้สายใจช่วยชงดีกว่าค่ะ" 

"ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้" 

มือหนาค่อย ๆ หยดน้ำนมลงบนหลังมือตัวเองอย่างคล่องแคล่วเพื่อเช็คอุณหภูมิซ้ำอีกครั้ง ตามที่พยาบาลเคยสอนไว้ เมื่อได้อุณหภูมิที่พอดี ชายหนุ่มเดินยิ้มกริ่มกลับมาที่โซฟานุ่มตัวใหญ่ ที่เธอนั่งอยู่และกำลังอุ้ม ‘ยัยหนูน้อยเปาเปา’ ที่อยู่ในชุดหมีสีชมพูอ่อนกำลังส่งเสียงร้อง

"อ้อแอ้" 

"มาฉันอุ้มลูกกินนมเอง"

เฟยจิน รับลูกมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง จ่อปลายจุกนมเข้าปากเล็ก ที่ดูดงับและขยับไปมาอย่างน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตแป๋วแหววช้อนขึ้นมองหน้าคนเป็นพ่อ มือจิ๋ว ๆ ที่มีถุงมือผ้าสีชมพูสวมอยู่ยกขึ้นมากำนิ้วก้อยของเขาไว้แน่น

"เปาเปาหน้าเหมือนฉันมาก เธอว่ามั้ย? ทั้งตาจมูก ผิว เหมือนฉันทุกอย่าง ไม่เหมือนเธอเลยสักนิด"

เขาก้มลงหอมแก้มขาวยุ้ยที่มีกลิ่นนมผงสดใหม่เบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

"ปากกับผิวเหมือนมนต์ค่ะ"

น้ำมนต์ เถียงกลับ ไม่เข้าใจว่าเขาจะโมเมเอาความดีความชอบเข้าตัวเองทุกอย่างตลอดเวลาอย่างนี้ทำไม

และประโยคนี้เขาพูดมาเป็นร้อยรอบแล้ว

"คล้าย ๆ ไม่เหมือนเลย อีกอย่างผิวฉันขาวอยู่แล้ว เปาเปาผิวขาวเนียนเหมือนฉัน ปากก็เหมือนฉันมาก" เขาเอ่ยหน้าตาย ก่อนจะเปลี่ยนเสียงนุ่มนวลเมื่อคุยกับลูก 

"เก่งมากครับคนดี กินหมดขวดเลย" 

"แอ้ ๆ"

"คนเก่งของปะป๊า"

 วงแขนแข็งแรงค่อย ๆ อุ้มเปาเปาขึ้นพาดบ่า มือหนาตบหลังลูกน้อยเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมออย่างชำนาญ ด้วยได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดีจากพยาบาล ไม่นานนัก ยัยหนูเปาเปา ก็หลับไปในอ้อมแขนของเขา 

น้ำมนต์ ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเขาต่อ ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ คลอดลูกมาได้เกือบสองเดือน ไม่มีวันไหนที่เธอกับเขาจะคุยกันดี ๆ แบบสามีภรรยาทั่วไป

ลืมไป ...ว่าเธอกับเขาไม่ใช่สามีภรรยากัน

นั่นแค่การจัดฉากเท่านั้น 

เขาเคยบอกกับเธอว่า ที่ยอมทำพิธียกน้ำชา ได้ให้เธอมาอยู่ที่นี่ เพราะไม่อยากมีปัญหากับเตี่ย คาดว่าที่เขาทำก็เพื่อสัดส่วนหุ้นของซงหมิงกรุ๊ปและธุรกิจต่าง ๆ ในเครือโชติธนพิพัฒน์ แม้ตอนนี้เขาจะดูรักหลงลูกมาก

แต่กับเธอ เขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

"เมี้ยว ๆ"

"แป๊ปนะเสี่ยวเปา เดี๋ยวแม่เทเปียกให้"

น้ำมนต์ หันมาสนใจแมวของเธอ เมื่อเห็นลูกน้อยหลับเรียบร้อยแล้ว ดวงตาคมกริบหันมามองเมื่อวางยัยหนูเปาเปาลงบนเปลใหญ่ 

ยัยแม่ของลูก ให้อาหารเปียกแมวอย่างสบายใจ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าที่บ้านของเขามีแมวมาอาศัยอยู่ ก็วันที่กลับมาในวันนั้น

ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเลี้ยงสัตว์เลย

แต่ตอนนี้ในบ้านเขามีทั้งแมว ทั้งเด็ก 

"คุณจิน จะออกไปทำงานหรือไปทำธุระก็ได้นะคะ ไม่ต้องห่วงเปาเปานะคะ มนต์กับพยาบาลจะดูแลเองค่ะ"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน

"ทำไม?"

ชายหนุ่มย่อกายลงนั่ง ยกขาหนึ่งขึ้นไขว่ห้าง "บ้านของฉัน ฉันจะอยู่หรือไปตอนไหนก็ได้ เธอมีอะไร?"

"คือพอดี เพื่อนมนต์ที่พะเยาจะมาเยี่ยมค่ะ มนต์เกรงใจ ว่าจะเป็นการรบกวนคุณจิน"

ว่าละ!!

"นี่ขนาดกลัวว่าจะรบกวนฉันนะเนี่ย"

มุมปากเขากระตุกขึ้น

"คือเพื่อนมนต์เพิ่งโทรมาบอกค่ะ เป็นเพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือกันมา ถ้าคุณจินไม่สะดวกให้ขึ้นมาที่นี่ เดี๋ยวมนต์ลงไปพบเพื่อนด้านล่างก็ได้ค่ะ ขอโทรหาเพทายก่อน"

เพทาย...

ดวงตาคมขุ่นมัวขึ้น เมื่อได้ยินชื่อนั้น

ที่ผ่านมาเขาไม่เคยถามเรื่องนี้กับ น้ำมนต์ ด้วยไม่อยากจะใส่ใจ เพราะเขาคิดว่าเธอเป็นแค่แม่ของลูก

บอกแล้วไง เขาโฟกัสแค่ลูกเท่านั้น

แต่ตอนนี้เธอกล้านัดผู้ชายคนอื่นมาหา ทั้ง ๆ ที่ เพิ่งคลอดลูกน้อยไปได้ไม่กี่เดือน คิดแล้วก็หงุดหงิด

"ไม่เป็นไร! ฉันไม่ได้ไปไหน ให้ขึ้นมาบนห้องเลย ไหนบอกว่าจะมาเยี่ยมหลานไม่ใช่เหรอ? เธอจะเดินลงไปข้างล่างทำไม!"

"อ่าค่ะ ขอบคุณมากค่ะ"

อารมณ์ไหนของเขานะ

"คิดถึงแกมากเลยมนต์"

เค้ก ปรี่เข้ากอดทันทีที่เจอเธอ ขณะที่ เพทาย เดินตามเข้ามาและยืนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทั้งคู่กวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนตาลุกวาวออกมา "โห ห้องสวยหรูหรามากยังกับอยู่ในวังแนะ! ว่าแต่หนูเปาเปาละ"

"หลับอยู่ข้างบน พวกแกเป็นไงบ้าง?"

"เรียนหนักเลยช่วงนี้ เพื่อนหลายคนบ่นคิดถึงมนต์ แต่ดีแล้วแหละที่ดรอปไว้ มนต์จะได้มีเวลาดูลูกได้เต็มที่ เดี๋ยวค่อยกลับไปเรียนใหม่หรือจะย้ายมาเรียนที่นี่ก็ได้ เอานี่หมูยอกับปลาส้มกว๊านพะเยาที่มนต์ชอบกิน"

"หูย!! ขอบคุณมากเลยเพทาย อยากจะกินตั้งแต่ก่อนคลอดแล้ว เดี๋ยวเราจัดการยำกินเลยดีกว่า"

"แล้วคุณจินละ?"

เพทาย เอ่ยถาม น้ำมนต์ กำลังจะบอกว่าเขาอยู่ห้องข้างบนกับลูก ทว่าก็ต้องชะงักคำพูดไว้แค่นั้นเมื่อเห็นร่างหนาเดินอุ้มยัยหนูเปาเปาลงมา

ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอคล้ายไม่พอใจ 

"อ้อ สวัสดีค่ะคุณจิน หนูชื่อเค้กเป็นเพื่อนสนิทของน้ำมนต์ค่ะ ส่วนนี่ เพทาย พอดีพวกหนูแวะมากรุงเทพก็เลยมาเยี่ยมมนต์กับคุณหนูเปาเปา ต้องขออภัยที่พวกหนูมารบกวนนะคะ"

เค้ก รีบยกมือไหว้และเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม เมื่อเห็นทายาทคนโตของเจ้าสัวจงเจริญอุ้มลูกเดินลงมา 

รังสีที่เจิดจ้า ทำทั้งสองยืนตัวลีบ

สามีของยัยน้ำมนต์ หล่อโครต ๆ หล่อกว่าที่เห็นในสื่อหลายเท่า แต่หน้าดุอย่างกับพวกมาเฟีย

"ไม่เป็นครับ ตามสบายเลย"

น้ำเสียงจากใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่ง ขณะที่สายตาคมจ้องมอง เพทาย ไม่วางตา ยิ่งเห็นอีกฝ่าย ยืนอยู่ใกล้กับแม่ของลูก จนแทบจะชิด

เฟยจินก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ

เขาบอกตัวเอง ว่าเขาไม่ได้หึงเธอ

แค่ไม่ชอบที่เห็นผู้ชายคนอื่นมาแสดงท่าทีสนิทสนมกับแม่ของลูกเขาเท่านั้น!!

เท่านั้นจริง ๆ

********