เข้าสู่ระบบ“แล้วตัวเจ้าล่ะ”“เพคะ?”“เจ้าคิดถึงตนเองบ้างหรือไม่” พระสุรเสียงของฮองเฮาแผ่วเบาลง“เจ้าอุ้มท้องเขา คลอดเขาออกมา และเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่แต่บัดนี้กลับจะยกความเป็นมารดาให้ข้าอย่างนั้นหรือ”เฉินเจียวหลานนิ่งเงียบ ผ่านไปครู่ใหญ่ รอยยิ้มอ่อนโยนจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า“ผู้ใดบอกว่าหม่อมฉันจะเลิกเป็นม
หนึ่งปีต่อมา...หลังจากจัดการกวาดล้างพวกกบฏและเก็บกวาดข้าศึกที่หลงเหลือเรียบร้อย ทางป้อมซวนเป่ยและชายแดนจิ่วเซียวก็เริ่มกลับเข้ารูปเข้ารอยดังเดิมความสงบสุขที่ห่างหายไปนานวันเริ่มแผ่ซ่านปกคลุมผืนแผ่นดิน ทว่าท่ามกลางความเงียบสงบนิ่งนั้น ม่านหมอกควันไฟแห่งการผลัดเปลี่ยนบัลลังก์มังกรจากเมืองหลวงชุนเทีย
ศีรษะของกู้เหยียนเซิงพลันหลุดออกจากบ่าโดยฝีมือของมู่หลงเฟิง! คมหอกสีเงินตวัดผ่านลำคอของมันรวดเร็วอย่างเฉียบขาดในคราเดียว โลหิตสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นสาดซัดกลางเวหา ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณของอดีตกุนซือแคว้นเยี่ยซาจะโงนเงนและร่วงหล่นลงจากหลังม้ากระแทกพื้นทราย แน่นิ่งสิ้นลมหายใจปิดฉากบัญชีแค้นของชาติก่อนและชา
“ท่านปลอดภัยแล้ว ยามนี้รอข้าชำระบัญชีแค้นสักครู่” มู่หลงเฟิงเอ่ยคำปลอบโยนอย่างอ่อนโยน ทว่ายามที่นางผุดหยัดกายลุกขึ้นหันหลังกลับไปเผชิญหน้าข้าศึกและวาดเท้าขึ้นหลังม้า แววตาคู่งามกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งค้างยามเหมันต์“กู้เหยียนเซิง... บัญชีหนี้เลือดในชาตินี้และชาติก่อน ถึงเวลาแล้วที่เจ
“เจ้ามันต่ำช้า!”เซียวจั้นเทียนสบถเสียงกร้าว เนื่องจากบัดนี้ดวงตาของเขาพลันพร่าเลือนลงชั่วขณะ ภาพเบื้องหน้าเริ่มสั่นไหว ราวกับมีม่านหมอกสีดำปกคลุมการมองเห็น ขณะเดียวกันความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นจากต้นขาซ้ายอย่างรวดเร็วชายหนุ่มก้มลงมอง จึงพบว่าลูกศรสั้นดอกหนึ่งปักคาอยู่ตรงหน้าขาทะลุเกราะของตน แม้บาดแผลจ
อีกด้านหนึ่ง...หลังเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดินดังขึ้น ซาอิ่งแทบไม่อาจเก็บความยินดีในดวงตาเอาไว้ได้“สำเร็จแล้ว...”ชายหนุ่มกำบังเหียนแน่น“ในที่สุดก็สำเร็จ!” หากกำแพงตะวันตกพังลง ด่านเจิ้นเป่ย ย่อมสิ้นสุดในคืนนี้!“ตามข้ามา!” กล่าวไปเจ้าตัวก็ชักกระบี่ออกจากฝัก ก่อนควบม้าพุ่งออกจากแนวทัพด้านเหนือทันที







