ปักษาคืนรัง

เสียงกระดิ่งลมสัตตโลหะทองแดงที่แขวนอยู่ใต้ชายคากระทบกันเป็นท่วงทำนองกรุ๊งกริ๊งแว่วมาตามสายลมหนาวที่พัดผ่านสวนเหมย กลิ่นอายอันเยือกเย็นของเหมันตฤดูผสมผสานกับกลิ่นกำยานแสนคุ้นเคยลอยมาแตะจมูกของคนที่กำลังนอนหลับบนเตียงอย่างแผ่วเบา

กลิ่นหอมนั้นทั้งสะอาดสะอ้านและสงบนิ่งผิดแผกไปจากกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งด้วยกลิ่นควันไฟ ซึ่งเป็นกลิ่นสุดท้ายที่ มู่หลงเฟิงสัมผัสได้ จึงทำให้นางเริ่มขยับเปลือกตาแสนหนักอึ้งที่ราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วนับพันชั่งค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นทีละน้อยด้วยความงุนงงสับสน

ทว่าเมื่อดวงตาคู่งามเปิดกว้างขึ้นอย่างเต็มที่ สิ่งแรกที่กระทบเข้าสู่ครรลองสายตากลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น... ม่านมุ้งสีมุกปักลายยอดบุปผาอันวิจิตรพริ้วไหวตามแรงลมเบาบาง แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายประณีตสาดส่องลงบนเครื่องเรือนไม้แกะสลัก... ทั้งแจกันกระเบื้องเคลือบสีฟ้าขาวทรงสูง และโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอมที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ... ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม ไม่บุบสลายแม้แต่น้อย

มู่หลงเฟิงล้วนจำสิ่งเหล่านี้ได้ขึ้นใจเนื่องจากสิ่งของเหล่านี้เคยอยู่กับนางมาเนิ่นนาน ก่อนที่ของเหล่านี้รวมถึงจวนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินทั้งหลังจะถูกเปลวเพลิงสีแดงฉานกลืนกินไปต่อหน้าต่อตาในค่ำคืนสยดสยอง...

คืนที่ท้องฟ้าเมืองหลวงถูกย้อมด้วยสีเลือด คืนที่คนผู้นั้น... บุรุษที่นางรักและทุ่มเทให้จนหมดหัวใจ นางได้มอบความรักให้เขาด้วยความโง่เขลา... แต่ทว่าเขากลับตอบแทนโดยการหยิบยื่นข้อหากบฏอันเป็นเท็จให้แก่ตระกูลมู่หลงอย่างเลือดเย็น

เพียงเพื่อใช้ซากศพของคนในตระกูลนางเป็นบันไดสู่อำนาจที่เขากระหาย เขาถึงกับให้ฝ่าบาทสั่งประหารล้างตระกูลมู่หลงผู้ซื่อสัตย์เคียงคู่ราชบัลลังก์มาหลายชั่วอายุคน ไม่เว้นแม้แต่ลูกเล็กเด็กแดงหรือคนชราผู้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะฆ่าไก่

มู่หลงเฟิงยังคงจำได้ดีถึงเสียงกรีดร้อง และเสียงร้องขอชีวิตที่ถูกตัดขาดด้วยคมดาบรวมถึงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วจวน และสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งปนสมเพชเวทนาของกู้เหยียนเซิงที่มองนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ไร้ซึ่งประโยชน์... ทุกสิ่งยังคงตราตรึงและกรีดลึกอยู่ในจิตวิญญาณของนางจนวินาทีสุดท้ายก่อนที่ลมหายใจจะขาดห้วงไปท่ามกลางกองหิมะสีขาวอาบไล้ไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน

‘มิใช่ว่าข้า... ตายไปแล้วหรอกหรือ?’

มู่หลงเฟิงคิดพร้อมกับพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่ากลับต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างน่าประหลาด เนื่องจากร่างกายของนางนั้นอ่อนแอเต็มไปด้วยโรคภัยรุมเร้าและบาดแผลทางใจในวัยเพียงแค่ยี่สิบปี

บัดนี้กลับรู้สึกเบาบางอย่างน่าอัศจรรย์ มือที่วางอยู่บนผ้าห่มแพรต่วนสีชมพูกลีบบัวคือมือน้อย ๆ ที่ยังขาวนวลเนียนไร้รอยแผลเป็น ผิวพรรณเต่งตึงและนุ่มนิ่มราวกับเต้าหู้สดของเด็กหญิงผู้ได้รับการประคบประหงมมาอย่างดี

ความตกตะลึงระคนยินดีพุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อนางสำรวจดูมือน้อย ๆ และขยับร่างกายจากเคยเจ็บออด ๆ แอด ๆ ทว่าบัดนี้กลับรู้สึกถึงพละกำลังและความอบอุ่นที่หลั่งไหลอยู่ใต้ผิวหนัง ราวกับนรกหรือสวรรค์จะเห็นใจในความอยุติธรรมที่นางได้รับจึงประทานปาฏิหาริย์นี้ลงมาให้

‘เป็นไปได้อย่างไรกัน’ นางคิดก่อนจะหาเหตุผลมาหักล้าง ‘นี่ต้องเป็นโลกหลังความตายเป็นแน่ จิตของข้าคงโหยหาครอบครัวจึงได้เป็นเช่นนี้’ ในขณะที่นางกำลังคิดวนเวียนด้วยสติที่เพียรทำให้ใจสงบ

ฉับพลันมวลอากาศรอบเตียงไม้จันทน์หอมที่นางกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนเกิดบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นเกลียวคลื่นจาง ๆ ไอเย็นเยียบสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากอากาศอันว่างเปล่าจนน้ำค้างที่เกาะอยู่นอกหน้าต่างเริ่มจับตัวกลายเป็นเกล็ดเบาบาง

มู่หลงเฟิงรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ ลมหายใจที่เพิ่งจะกลับมาสม่ำเสมอเริ่มติดขัดเมื่อต้องเผชิญกับรังสีอำมหิตที่กดดันจนแทบขยับกายไม่ได้

“ใคร!” นางพยายามเค้นเสียงเรียก ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องที่บัดนี้ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว ทว่ากลับรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองมาจากทุกทิศทาง

“เจ้ายังมีชีวิต...” เสียงทุ้มลึกดังกังวานก้องอยู่ในส่วนลึกของโสตประสาท “แต่เป็นชีวิตที่แลกมาด้วยพันธสัญญาแห่งเลือด... มู่หลงเฟิง”

ในความมืดสลัวบริเวณมุมห้อง เงาร่างสายหนึ่งค่อย ๆ ควบแน่นจนมองเห็นเป็นบุรุษในชุดฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายมังกรสี่เล็บพาดไหล่อย่างน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขาคมคายทว่ากลับซีดขาวและแฝงไปด้วยร่องรอยแห่งความอาฆาตแค้นรอบกายบุรุษผู้นั้นมีเปลวไฟสีเพลิงจางล้อมรอบตัว... แต่แทนที่มันจะร้อน มู่หลงเฟิงกลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บจนถึงกระดูก

“ท่านเป็นใคร” นางเอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นเทา

“ข้านะหรือ” เขาทวน “คือคนที่ปกป้องแผ่นดินจนตัวตาย แต่สุดท้ายต้องมาตายอย่างไร้ซึ่งเกียรติยศ” น้ำเสียงของชายผู้นี้เต็มไปด้วยความเย้ยหยันตน

“เจ้าเคยได้ยินนามชินอ๋องตงฟางอวี่หรือไม่” สิ้นคำพูดนี้ มู่หลงเฟิงพลันดวงตาเบิกกว้าง นางแทบจะถลาลงมาจากเตียงเพื่อคำนับเขาด้วยความตื้นตัน

“ท่านอ๋องคือบุรุษผู้กล้าในแผ่นดินของยุคอดีตองค์ปฐมฮ่องเต้เพคะ หม่อมฉันเคยได้ยินเรื่องของพระองค์เกี่ยวกับความกล้าหาญมาจากท่านปู่”

“หึ! นับว่าเปิ่นหวางไม่เสียทีที่ดึงวิญญาณของเจ้ากลับมา” ตงฟางอวี่ก้าวออกมาจากเงามืด ร่างของเขากึ่งโปร่งแสงคล้ายกลุ่มควัน “มู่หลงเฟิง ข้าจะพาเจ้าไปดูอะไรบางอย่าง บางที เจ้าจะได้ไม่โง่เขลาเช่นกาลก่อนอีก” กล่าวจบท่านอ๋องพระองค์นี้ก็ไม่เปิดโอกาสให้มู่หลงเฟิงได้ถามไถ่

พระองค์โบกมือเพียงครั้งเดียว จิตของมู่หลงเฟิงก็ได้ย้อนอดีตกลับมายังเหตุการณ์ก่อนหน้าที่นางจะตาย... ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำอันเชี่ยวกราก

มู่หลงเฟิงรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณถูกกระชากออกไปสู่มิติแห่งกาลเวลาอันบิดเบี้ยว ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือศาลาชมจันทร์ในจวนโหวของกู้เหยียนเซิง สถานที่ที่นางเคยคิดว่าคือสรวงสวรรค์ ทว่าบัดนี้มันกลับกลายเป็นนรกทั้งชื้นแฉะไปด้วยหยาดน้ำตาและเหม็นเน่ายิ่งกว่าบ่ออาจม

“เหยียนเซิง... เมื่อไหร่ท่านจะกำจัดนกโง่ตัวนั้นเสียที ข้าเบื่อที่จะต้องแสร้งทำเป็นพี่สาวผู้แสนดีเต็มทนแล้ว” มู่หลงจูในชุดสีชมพูอ่อนจึงทำให้นางดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา อิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของกู้เหยียนเซิง แววตาของนางฉายชัดถึงความกระหายในอำนาจ

“อดทนอีกนิดเถิดจูเอ๋อร์” กู้เหยียนเซิงเอ่ยพลางลูบไล้ดวงหน้าของหญิงคนรักอย่างทะนุถนอม สายตาที่เคยอบอุ่นยามมองมู่หลงเฟิง บัดนี้กลับมีเพียงความเย็นชาและดูแคลนยามกล่าวถึงนาง

“หากไร้อำนาจทางการทหารของตระกูลมู่หลงสายหลัก องค์ชายสามย่อมไม่อาจก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ได้สำเร็จ และข้าเองก็คงไม่อาจครองตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีเพื่อรับเจ้าเข้าจวนอย่างสมเกียรติ มู่หลงเฟิงเป็นเพียงหมากที่ใช้ง่ายที่สุด นางโง่เขลาจนน่าขัน เพียงแค่ข้าเอ่ยคำหวานไม่กี่คำ นางก็พร้อมจะทำลายชื่อเสียงตระกูลตนเองเพื่อมาเป็นสะใภ้ตระกูลกู้แล้ว”

มู่หลงเฟิงที่ยืนดูภาพนั้นรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งความเจ็บปวด นางเห็นตนเองในอดีตที่ดื้อดึงจนทำให้ท่านปู่ต้องหลั่งน้ำตา ท่านพ่อต้องทอดถอนใจเพียงเพื่อจะแต่งให้บุรุษชั่วผู้นี้

ฉับพลันภาพตรงหน้านั้นก็สลายหายไป กลายเป็นสมรภูมิรบแสนหนาวเหน็บ ท้องฟ้าสีเทาทะมึนปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย

นางเห็นท่านพ่อและพี่ชายทั้งสามถูกโอบล้อมด้วยกองกำลังศัตรูที่รู้จุดอ่อนของค่ายกลเป็นอย่างดี... ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนางที่เปิดโอกาสให้ชายชั่วผู้นี้ได้เข้าไปในห้องหนังสือของบิดา

“ทั้งหมดเป็นเพราะข้า” นางกำหมัดแน่น จนในที่สุดนางก็ทนไม่ไหวกระทั่งกระอักเลือดออกมา

“ท่านพ่อ! พี่ใหญ่!” มู่หลงเฟิงกรีดร้องทว่ากลับไร้เสียง นางเห็นห่าธนูพุ่งทะลุร่างของบุคคลอันเป็นที่รักที่สุดในชีวิต บิดาของนางสิ้นใจตายโดยดวงตายังคงปิดไม่ลง... หลังจากตกตายเขายังถูกข้อหากบฏที่น้องชายร่วมบิดาอย่างมู่หลงอวิ๋นร่วมกับ กู้เหยียนเซิงสร้างหลักฐานเท็จขึ้นมา

“เห็นแล้วใช่หรือไม่...” เสียงของชินอ๋องตงฟางอวี่ดังก้องท่ามกลางเสียงการสู้รบ “สิ่งที่เจ้ามองว่าเป็นน้ำผึง สิ่งที่เจ้าเคยมองข้ามถึงคำเตือนของพี่ชาย คำหวานจากบ้านสายรองที่พวกมันต้องการเพียงทรัพย์สินจากหยาดเหงื่อและโลหิตบิดากับพี่ ๆ ของเจ้า พวกมันจึงได้แต่ตามใจเจ้าทุกอย่าง ปรนเปรอและทำให้เจ้าเต็มไปด้วยความโง่เขลา โดยเอาเรื่องที่เจ้าเป็นลูกแม่ทัพใหญ่มาอ้างว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องเก่ง ไม่จำเป็นต้องทำอันใด แท้จริงแล้วสิ่งเหล่านี้ล้วนคือยาพิษจากความริษยาชิงชังทั้งสิ้น เพราะพวกมันต้องการเพียงเหยียบย่ำสายเลือดเดียวกันเพื่อขึ้นสู่ที่สูง มู่หลงอวิ๋นส่งลูกสาวอย่างมู่หลงเพ่ยไปเป็นชายารององค์ชายสามเพื่อปูทางอำนาจ อีกทั้งยังกล้าสังหารบิดาของตนเองเพียงเพราะคำสั่งของตระกูลกู้!”

คำกล่าวของท่านอ๋องผู้เป็นอนุชาขององค์ปฐมแห่งราชวงศ์ถูกต้องทุกประการ ทำให้มู่หลงเฟิงได้แต่เสียใจ นางร้องไห้ปานจะขาดใจ น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย

“ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะข้า ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะข้า ข้าทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่ ท่านย่า และทุกคนต้องตาย” นางคร่ำครวญ

“เรื่องนี้จะโทษเจ้าทั้งหมดก็มิได้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะท่านย่าของเจ้าเองที่ห่างเหินจากเจ้าจนเกินไป ซึ่งเรื่องนี้เจ้าต้องไปหาเหตุผลเอาเองว่าเพราะอะไร” คำกล่าวของท่านผู้สูงศักดิ์ทำให้มู่หลงเฟิงรู้คำตอบดีว่าเหตุใดท่านย่าจึงได้เหินห่างกับตัวเองหลังจากที่นางแต่งออกไปได้เพียงเจ็ดวัน

“หม่อมฉันจะไม่เป็นอย่างอดีตอีก หม่อมฉันขอให้คำสาบานกับพระองค์เพคะ” นางกล่าวเสียงหนักพลางปาดน้ำตา

“ดีมาก เพราะหากเจ้าไม่เข้มแข็งเห็นทีความแค้นของเปิ่นหวางผู้นี้คงไม่ได้รับการสะสาง ในอดีตข้าเองก็ถูกตระกูลกู้ ใส่ร้ายจนต้องกลายเป็นผีไร้ศาลเช่นนี้... ความแค้นของข้าและเจ้านั้นลึกล้ำเท่ามหาสมุทร ข้ายอมแลกจิตวิญญาณกับเทพ เฮยไป๋อู่ฉางเพื่อขอโอกาสให้เจ้ากลับมาจัดการพวกมัน ดังนั้นเจ้าจงลากพวกมันลงขุมนรกเดียวกับข้ารวมถึงสิ่งที่มันเคยทำกับอดีตของครอบครัวให้จงได้ สิ่งนี้เจ้าจงจำเอาไว้ให้มั่น!”

มู่หลงเฟิงทรุดกายลงบนพื้นดินที่อาบด้วยเลือดของบิดา แววตาโศกเศร้าพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยเพลิงแค้น นางเงยหน้ามองชินอ๋องผู้ลึกลับด้วยความมุ่งมั่นคล้ายกับสวรรค์หรืออาจจะเป็นนรกกำลังตอบรับจึงทำให้แผ่นดินเบื้องล่างใต้เข่าของนางเกิดการสั่นไหว

“หม่อมฉัน... มู่หลงเฟิงยินดีรับบัญชานี้เพคะ! ต่อให้ต้องกลายเป็นปีศาจ หม่อมฉันก็จะถลกหนังคนตระกูลกู้และบ้านสายรองออกมาล้างแค้นให้จงได้!”

ตงฟางอวี่เหยียดยิ้มแฝงไปด้วยความพอใจ ก่อนพระองค์จะจรดปลายนิ้วชี้ข้างซ้ายลงบนหน้าผากนวลเนียนของเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบ

ฉับพลันนั้นแสงสีม่วงเข้มก็พุ่งเข้าสู่ห้วงจิตของมู่หลงเฟิง ความรู้มหาศาลมากมายไม่ว่าจะเป็นตำราพิชัยสงคราม ศาสตร์พยากรณ์ลึกลับ และกระบวนท่าวรยุทธ์ขั้นสูงที่ตงฟางอวี่เคยใช้สยบใต้หล้าล้วนหลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามาภายในสมองเล็ก ๆ ของนางราวกับทำนบแตก

แม้ว่ามู่หลงเฟิงจะเจ็บปวดปานจะขาดใจทว่านางกลับกัดฟันจนห้อเลือดไม่ปริปากแม้แต่น้อย แต่แล้วสิ่งที่นางยังไม่รู้ก็คือหลังท่านอ๋องถอนนิ้วของตนออก เส้นผมดำขลับของนางบัดนี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงล้อแสงตะวันไปเสียแล้ว

“จำไว้... เจ้าจงศึกษาให้แตกฉาน อย่าได้ให้เปิ่นหวางคิดว่ามองคนผิด... มู่หลงเฟิง ปักษาที่หวนคืนรังตัวนี้ จะต้องเปลี่ยนแผ่นดินให้กลายเป็นสมรภูมิที่ศัตรูของเจ้าต้องร่ำไห้เป็นสายเลือด!”

สิ้นคำกล่าวนี้ มวลอากาศพลันสั่นสะเทือนรุนแรงจนนางต้องหลับตาลง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง... มู่หลงเฟิงก็กลับมาอยู่บนเตียงไม้จันทน์หอมในห้องของตนเองดังเดิมพร้อมกับความร้อนผ่าวบริเวณหน้าผากซึ่งยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นเพียงความฝัน