ปักษาคืนรัง

กลิ่นอายความหนาวเหน็บและรังสีอำนาจของชินอ๋องตงฟางอวี่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่ยังคงสลักลึกอยู่ในห้วงจิตวิญญาณ มู่หลงเฟิงหอบหายใจรัวเร็ว ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะของเส้นชีพจรนางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง มือเล็กที่ยังคงสั่นเทาลูบไล้ไปตามกรอบดวงหน้าและลำคอ สัมผัสถึงความอุ

“ท่านย่าเจ้าคะ แต่เรื่องที่หลานบอกนี้หลานอยากให้ท่านตรวจสอบแบบลับ ๆ ได้หรือไม่” มู่หลงเฟิงยังไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่นเอ่ยออกมาอีกคำรบ ซึ่งมันก็ตรงเข้ากับสิ่งที่เจียงเหลียนจะทำอยู่พอดี “ย่ารับปากเจ้า ย่าจะจัดการทุกอย่างให้เงียบเชียบที่สุด” เจียงเหลียนตบหลังมือหลานสาวเบา ๆ แววตาที่เคยแข็งก

คล้อยหลังของเด็กสาว อาเซิงได้กำถุงเงินเอาไว้แน่น ถึงจะยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของนายคนใหม่ก็ตาม เขาครุ่นคิดพลางลูบคลำหนังสือไถ่ตัวในมือด้วยความรู้สึกยินดีระคนขมขื่นเพราะเขาเป็นถึงผู้สืบทอดศาสตร์เครื่องหอมผู้หาตัวจับยากอีกทั้งยังมีจมูกราวมุสิกทองคำ ทว่าเพียงเพราะเกิดมามีร่างกายผิดแผกค่อมแคระ คน

หนึ่งเดือนต่อมา...บรรยากาศภายเรือนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินในยามนี้มองไปทางไหนก็ล้วนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ทั้งนี้เนื่องจากคำสั่งของฮูหยินใหญ่เจียงเหลียนที่ต้องการให้ทุกคนเดินทางไปยังวัดฝูเอินเพื่อสวดขอพรให้กับคุณหนูสามที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตความตาย และยังเป็นการเสริมสิริมงคลให้แก่เหล่าบุรุษแห่งตระกูลที

ภายในจวนมู่หลงยามค่ำคืนบรรยากาศเงียบสงัดราวกับสุสาน บ่าวไพร่ส่วนใหญ่ที่ไม่ซื่อสัตย์ล้วนถูกวางยาให้สลบไสลไร้สติไปเสียสิ้น เหลือเพียงมู่หลงเฟิงและเจียงเหลียนที่ร่วมมือกับเหล่าคนสนิทที่จงรักภักดี เพื่อขนย้ายหีบสมบัติล้ำค่าทั้งหมดออกจากคลังผ่านทางประตูลับหลังจวนอย่างเงียบเชียบเพื่อมุ่งหน้าสู่ ‘ดินแดนทาง