หนึ่งกระบี่ผงาดเก้าสวรรค์

ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น หลินเฟิงก็มาถึงเชิงเขาต้องห้าม ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท หมอกสีขาวลอยต่ำปกคลุมพื้นดินจนมองเห็นทางข้างหน้าได้เพียงไม่กี่จั้ง ภูเขาเบื้องหน้าดูสูงใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นจากในเขตตระกูลหลายเท่า ยอดเขาถูกเมฆดำบดบัง ราวกับมีบางสิ่งกำลังซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก หลินเฟิงยืนอยู่ตรงทางขึ้นเพียงลำพังความเจ็บปวดจากการประลองเมื่อคืนยังคงอยู่ทั่วร่าง หน้าอกของเขาปวดร้าวทุกครั้งที่หายใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นเพียงอย่างเดียว เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว“จงมาที่นี่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น”เขาไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครไม่รู้ว่ากำลังจะพบกับอะไรและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปหาความตายหรือไม่ แต่หลังจากถูกเรียกว่า “ขยะ” มาตลอดห้าปี หลินเฟิงกลับรู้สึกว่าตนไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว“ถ้าข้ากลับไป…”เขาหันกลับไปมองทางที่ทอดยาวกลับไปยังตระกูลหลิน“ข้าก็ยังเป็นขยะเหมือนเดิม”หลินเฟิงกำหมัดแน่น ก่อนหันกลับ“เช่นนั้นข้าจะลองเดิมพันดูสักครั้ง”เขาก้าวขึ้นภูเขา หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว ทางขึ้นเขาเต็มไปด้วยก้อนหินและรากไม้ เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังเสียดสีคล้ายเสียงกระซิบ

เสียงพูดคุยดังไปทั่วลานประลองของตระกูลหลินผู้คนจำนวนมากทยอยมารวมตัวกันตั้งแต่ก่อนถึงเวลานัดหมาย บรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ต่างจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน หลินเฟิงซึ่งเคยเป็นตัวตลกของตระกูลกลับกล้าท้าทายหลินเทียนอีกครั้งไม่มีใครคิดว่าเขาจะชนะ ยิ่งไม่มีใครคิดว่าเขาจะกล้าปรากฏตัว“มาแล้ว!”เสียงหนึ่งดังขึ้นทุกคนหันไปมองทางเข้าลานประลอง ชายหนุ่มในชุดสีเทาเก่า ๆ กำลังเดินเข้ามาอย่างช้า ๆหลินเฟิง เสื้อผ้าของเขายังคงเก่าและมีรอยขาดจากการต่อสู้เมื่อวาน บริเวณมุมปากยังมีรอยแผลจาง ๆ แต่สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อวานคือแววตาไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความต่ำต้อยและไม่มีความลังเลเขาเดินผ่านฝูงชนโดยไม่สนใจสายตาที่มองมา“นั่นหลินเฟิงจริง ๆ หรือ?” ดูเหมือนจะใช่”“เมื่อวานโดนคุณชายรองซัดจนล้มไปขนาดนั้น วันนี้ยังกล้ามาอีก?” “คงไม่รู้จักคำว่ากลัว”เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะหลินเฟิงไม่ได้หยุดเดินจนกระทั่งเขาก้าวขึ้นไปบนลานประลอง ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ตรงกลางเวทีหันมามองทันทีหลินเทียน เขาสวมชุดฝึกสีขาวสะอาด ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ รอบตัวมีปราณจาง ๆ หมุนเวียนอยู่ระดับหลอมกายขั้นห้าในสายตาของทุกคน นี่ค

เสียงฝุ่นหินยังคงลอยอยู่เหนือสนามประลอง ไม่มีใครพูดอะไรทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มสองคนบนลานหิน หลินเฟิงยังคงยืนอยู่ที่เดิมแต่ร่างของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัด แขนขวาห้อยลงข้างลำตัว เลือดไหลจากมุมปากหยดลงบนพื้นทีละหยด ลมหายใจของเขาหนักหน่วงราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ยาวนานนับชั่วโมงตรงข้ามกันนั้น หลินเทียนกำลังคุกเข่าข้างหนึ่งแขนทั้งสองข้างมีรอยแผลยาว เสื้อสีขาวขาดออกเป็นทางตั้งแต่หัวไหล่จนถึงชายเสื้อทว่าแผลเหล่านั้นไม่ได้เป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง สิ่งที่ทำให้ผู้คนทั้งหมดเงียบงันคือ…รอยกระบี่บนพื้นมันทอดยาวผ่านลานประลองหลายจั้ง ราวกับมีคมกระบี่ที่มองไม่เห็นกรีดลงบนหินโดยตรง ไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหลินเฟิงไม่มีแม้แต่กระบี่อยู่ในมือแต่กลับสามารถสร้างรอยกระบี่ได้“นี่…มันเกิดอะไรขึ้น?”ศิษย์คนหนึ่งพึมพำไม่มีใครตอบ แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสบนแท่นสูงก็ยังมีสีหน้าเคร่งเครียดประมุขตระกูลหลินลุกขึ้นจากที่นั่งช้า ๆ ดวงตาของเขาจับจ้องหลินเฟิงไม่กะพริบเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงของตระกูล ย่อมมองออกว่าการโจมตีเมื่อครู่ไม่ใช่การใช้ปราณธรรมดาแต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือ…หลินเฟิงทำได้อย่างไร

รุ่งเช้า เมืองเมฆาครามยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง หลินเฟิงยืนอยู่หน้าประตูตระกูลหลินเพียงลำพัง ด้านหลังคือสถานที่ที่เขาใช้ชีวิตมานานสิบเจ็ดปีสถานที่ที่ครั้งหนึ่งทุกคนเรียกเขาว่า “ขยะ”แต่วันนี้ไม่มีเสียงหัวเราะอีกแล้วเพราะทุกคนรู้ว่าเขากำลังจะออกจากที่นี่หลินเฟิงสะพายสัมภาระใบเล็กไว้ด้านหลัง ภายในมีเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เงินจำนวนหนึ่ง และตราหยกของสำนักกระบี่เมฆาส่วนกระบี่…เขายังคงไม่ได้พกมันออกมากระบี่เทียนเหิงอยู่ในจิตสำนึกของเขาตั้งแต่เมื่อคืน มันยังคงสั่นเป็นระยะ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง“จะไปจริง ๆ หรือ?”เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังหลินเฟิงหันกลับไป หลินเทียนยืนอยู่ตรงนั้นแขนขวาของเขายังคงพันผ้า แต่ใบหน้ากลับไม่มีความโกรธเหมือนก่อนหลินเฟิงยิ้มบาง ๆ“ข้าต้องไป” เพราะสำนักกระบี่เมฆา?”“ส่วนหนึ่ง”หลินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง“แล้วเรื่องจดหมายล่ะ?”สายตาของหลินเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย“เจ้าได้ยินแล้ว?”“ทั้งตระกูลรู้”หลินเทียนมองเขานิ่ง ๆ“ถ้าเป็นข้า ข้าคงไม่ออกจากเมืองตอนนี้”หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ“ถ้าข้าอยู่ต่อ เจ้าคิดว่าคนที่ส่งจดหมายจะหยุดหรือ?”หลินเทียนไม่ตอบเขารู้ว่าหลินเฟิงพูดถูกศัตรูท

เช้าวันต่อมา เสียงระฆังของสำนักเมฆาครามดังขึ้นสามครั้งเสียงระฆังสะท้อนผ่านยอดเขาและหุบเขาโดยรอบ ศิษย์นอกจำนวนมากทยอยออกจากเรือนพัก มุ่งหน้าไปยังลานฝึกอย่างพร้อมเพรียงหลินเฟิงเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนอย่างเงียบ ๆหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน เขายังคงคิดถึงคำพูดของซูเยว่ รวมถึงเสียงที่ดังขึ้นในจิตสำนึก“นางคือสายเลือดของผู้ถือกระบี่เทียนเหิง”เขายังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดแต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ ซูเยว่ไม่ได้เป็นเพียงศิษย์อัจฉริยะธรรมดานางมีความเกี่ยวข้องกับกระบี่เทียนเหิงและที่สำคัญ…มีคนกำลังตามล่านางหลินเฟิงเงยหน้ามองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอก“สิบเจ็ดปี…”คำพูดของชายชราที่เขาไม่เคยเห็นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว สิบเจ็ดปีที่ตามหากระบี่เทียนเหิงสิบเจ็ดปี…ตรงกับอายุของเขาพอดี หลินเฟิงกำหมัดแน่นหรือทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ?“เจ้าเป็นหลินเฟิงใช่หรือไม่?”เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านข้าง หลินเฟิงหยุดเดินชายหนุ่มสามคนยืนอยู่ไม่ไกลจากเขาคนที่พูดเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูง ใบหน้าคม ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก เขาสวมชุดศิษย์นอกสีฟ้าเข้ม และที่เอวมีป้ายหยกพิเศษกว่าศิษย์คนอื่น บนป้ายมีตัวอักษรหนึ่งคำ“หนึ่ง”หลิน