หนึ่งกระบี่ผงาดเก้าสวรรค์

ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น หลินเฟิงก็มาถึงเชิงเขาต้องห้าม ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท หมอกสีขาวลอยต่ำปกคลุมพื้นดินจนมองเห็นทางข้างหน้าได้เพียงไม่กี่จั้ง ภูเขาเบื้องหน้าดูสูงใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นจากในเขตตระกูลหลายเท่า ยอดเขาถูกเมฆดำบดบัง ราวกับมีบางสิ่งกำลังซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก หลินเฟิงยืนอยู่ตรงทางขึ้นเพียงลำพังความเจ็บปวดจากการประลองเมื่อคืนยังคงอยู่ทั่วร่าง หน้าอกของเขาปวดร้าวทุกครั้งที่หายใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นเพียงอย่างเดียว เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว“จงมาที่นี่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น”เขาไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครไม่รู้ว่ากำลังจะพบกับอะไรและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปหาความตายหรือไม่ แต่หลังจากถูกเรียกว่า “ขยะ” มาตลอดห้าปี หลินเฟิงกลับรู้สึกว่าตนไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว“ถ้าข้ากลับไป…”เขาหันกลับไปมองทางที่ทอดยาวกลับไปยังตระกูลหลิน“ข้าก็ยังเป็นขยะเหมือนเดิม”หลินเฟิงกำหมัดแน่น ก่อนหันกลับ“เช่นนั้นข้าจะลองเดิมพันดูสักครั้ง”เขาก้าวขึ้นภูเขา หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว ทางขึ้นเขาเต็มไปด้วยก้อนหินและรากไม้ เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังเสียดสีคล้ายเสียงกระซิบ

เสียงพูดคุยดังไปทั่วลานประลองของตระกูลหลินผู้คนจำนวนมากทยอยมารวมตัวกันตั้งแต่ก่อนถึงเวลานัดหมาย บรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ต่างจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน หลินเฟิงซึ่งเคยเป็นตัวตลกของตระกูลกลับกล้าท้าทายหลินเทียนอีกครั้งไม่มีใครคิดว่าเขาจะชนะ ยิ่งไม่มีใครคิดว่าเขาจะกล้าปรากฏตัว“มาแล้ว!”เสียงหนึ่งดังขึ้นทุกคนหันไปมองทางเข้าลานประลอง ชายหนุ่มในชุดสีเทาเก่า ๆ กำลังเดินเข้ามาอย่างช้า ๆหลินเฟิง เสื้อผ้าของเขายังคงเก่าและมีรอยขาดจากการต่อสู้เมื่อวาน บริเวณมุมปากยังมีรอยแผลจาง ๆ แต่สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อวานคือแววตาไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความต่ำต้อยและไม่มีความลังเลเขาเดินผ่านฝูงชนโดยไม่สนใจสายตาที่มองมา“นั่นหลินเฟิงจริง ๆ หรือ?” ดูเหมือนจะใช่”“เมื่อวานโดนคุณชายรองซัดจนล้มไปขนาดนั้น วันนี้ยังกล้ามาอีก?” “คงไม่รู้จักคำว่ากลัว”เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะหลินเฟิงไม่ได้หยุดเดินจนกระทั่งเขาก้าวขึ้นไปบนลานประลอง ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ตรงกลางเวทีหันมามองทันทีหลินเทียน เขาสวมชุดฝึกสีขาวสะอาด ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ รอบตัวมีปราณจาง ๆ หมุนเวียนอยู่ระดับหลอมกายขั้นห้าในสายตาของทุกคน นี่ค