ตอนที่ 5 เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า

 

เมื่อขึ้นมาบนห้องปราญติญาก็รีบแปรงฟันและบ้วนปากอยู่หลายรอบหญิงสาวไม่คิดเลยว่ารัฐภูมิจะกล้าทำแบบนั้นกับเธอในลานจอดรถจูบของเขามันไม่ได้อ่อนหวานเร่าร้อนหรือประทับใจตรงไหนเลยสักนิด มันมีแต่ความรู้สึกเกลียดขยะแขยง

ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งโกรธยิ่งเกลียดตัวเองมากขึ้นรู้สึกผิดที่ไม่ฟังคำเตือนของพรชนกที่บอกว่าผู้ชายคนนี้ดูท่าทางไม่ค่อยน่าไว้ใจแต่หญิงสาวก็บอกเพื่อนไปว่าเขาเป็นคนคุยเก่งร่าเริงก็เลยดูเหมือนจะเจ้าชู้ ตอนนั้นเธอเถียงพรชนกและเข้าข้างรัฐภูมิแต่พอมาวันนี้กลับรู้สึกได้เลยว่าถ้าหากเชื่อคำพูดของเพื่อนตั้งแต่แรกตนเองก็ไม่ต้องเจอกับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้

ปราญติญาเอามือจับริมฝีปากของตนเองจากนั้นก็นึกถึงจูบของผู้ชายอีกคนหญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครชื่ออะไรแต่จูบของเขามันทำให้เธอรู้สึกดีมากๆ จูบของเขาเร่าร้อนหนักหน่วงบางครั้งก็อ่อนหวานและมันยังติดอยู่ในความทรงจำของเธอ

แม้จะเห็นใบหน้าเขาไม่ชัดเพราะฤทธิ์ยาและแอลกอฮอล์ทำให้ตาพร่ามัวไปหมดอีกทั้งบริเวณหน้าห้องน้ำแสงก็ไม่สว่างมากเท่าไหร่ แต่เธอจำความรู้สึกทุกอย่างได้ดี กลิ่นกายของเขาน้ำหอมของเขามันเป็นเอกลักษณ์ที่ได้กลิ่นแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด หญิงสาวพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านแต่เมื่อเผลอทีไรก็กลับคิดถึงผู้ชายคนนั้นอยู่เรื่อยๆ ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงร่านรักที่คิดถึงความทรงจำในคืนนั้นอยู่ตลอดถ้าหากมีคนอื่นรู้คงได้หัวเราะเยาะเธอแน่ๆ

ปราญติญาเริ่มเป็นกังวลกับการไปงานเลี้ยงของโรงเรียนเพราะถ้าหากไปเจอกับเขาแล้วเธอจะทำหน้ายังไง แต่บางทีรูปถ่าย ที่อยู่ในห้องนั้นอาจจะไม่ใช่รูปถ่ายของเขาก็ได้เพราะห้องนั้นค่อนข้างกว้างอาจจะมีผู้อาศัยอยู่ในนั้นหลายคน เธอภาวนาให้ผู้ชายที่นอนด้วยไม่ใช่เพื่อนในชั้นเรียนของเธอ

หญิงสาวนอนคิดไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเผลอหลับและตื่นมาอีกครั้งในเวลาเช้าซึ่งวันนี้หญิงสาวต้องไปขึ้นเวรก่อน 08:00 น.

เธอเดินลงจากหอพักแวะทานข้าวที่ร้านข้าวแกงก่อนจะเข้ามา มาในโรงพยาบาล

“อ้าวคุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะหรือแผลมีเลือดออก” เธอตกใจเมื่อเจอกับผู้ชายคนที่มาเย็บแผลเมื่อวานตอนค่ำ

“เมื่อวานผมจ่ายเงินแล้วลืมเอายา วันนี้ก็เลยรีบมาเอายาแต่เช้า”

“แล้วเมื่อคืนไม่ปวดแผลเหรอคะ”

“ปวดครับแต่ผมมียาแก้ปวดที่ห้อง”

“คุณมียาก่อนอาหารนะคะถ้ายังไงก็อย่าลืมทานยาให้ตรงเวลาด้วย ยาแก้อักเสบต้องทานให้หมดส่วนยาแก้ปวดก็ทานตอนปวดหรือรู้สึกมีไข้แผลไม่มีเลือดออกใช่ไหม”

“ไม่รู้เหมือนกันคุณช่วยดูให้ผมหน่อยสิ” เขานั่งลงตรงเก้าอี้สำหรับผู้มารอรับบริการ ปราญติญาเดินเข้ามาใกล้และดูแผลให้เขา

“แผลปกติดีไม่มีเลือดซึมหรอกค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“ฉันลืมบอกคุณอีกอย่างอย่าให้แผลโดนน้ำนะคะ” เธอพูดกับเขาแต่ชายหนุ่มก็ยังนิ่งและจ้องหน้าเธอเหมือนกำลังต้องการอะไรสักอย่าง

“เราเคยเจอกันหรือเปล่าครับ” ภาณุวิชญ์ถามเพราะรู้สึกคุ้นเสียงคุ้นหน้าอีกทั้งกลิ่นน้ำหอมของเธอมันทำให้เขาเริ่มมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับที่เขาเจอเมื่อคืนก่อน

“เราเจอกันเมื่อวานไงคะ”

“ผมไม่ได้หมายถึงเจอกันเมื่อคืนผมหมายถึงเจอกันข้างนอก”

“ไม่น่าจะใช่นะคะฉันไม่เคยเจอคุณเลย คุณอาจจะจำคนผิดก็ได้”

ภาณุวิชญ์มองหน้าเธอซึ่งวันนี้ปราญติญาแต่งหน้าอ่อนๆ ต่างจากผู้หญิงที่เจอคืนนั้นมาก ชายหนุ่มก็มั่นใจไปแล้ว 80% ว่าผู้หญิงคนนี้คือคน ที่เขากำลังตามหาและเขาจะต้องพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้ บางทีเธออาจจะอายจนไม่กล้ายอมรับหรืออีกกรณีหนึ่งก็คือคืนนั้นด้วยฤทธิ์ของยาทำให้เธอจำอะไรไม่ได้

“ถ้างั้นผมน่าจะจำคนผิด ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยดูแผลให้ คุณบอกว่าแผลห้ามโดนน้ำใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“หัวผมคงเน่าแน่” ชายหนุ่มพูดแล้วยิ้ม

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณก็ไปให้ร้านสระผมสระให้สิคะหรือไม่ก็ให้คนที่บ้านสระให้ก็ได้”

“นั่นสิผมลืมไปเลยว่าคนที่บ้านผมก็น่าจะช่วยสระผมได้”

“ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ อย่าลืมมาตัดไหมตามนัดนะคะ”

“ขอบคุณครับ” ภาณุวิชญ์ยิ้มให้กับหญิงสาวจากนั้นก็ขับรถกลับมาที่บ้าน

พอเดินเข้ามาก็เจอกับมารดาที่กำลังเดินดูคนงานตัดแต่งกิ่งต้นไม้อยู่บริเวณหน้าบ้าน

“ณุมาแต่เช้าเลยวันนี้ไม่ไปทำงานเหรอลูก”

“ไปครับแม่ แต่ผมว่าจะให้มาช่วยสระผมให้หน่อย”

“ทำไมต้องให้แม่สระผมให้โตจนป่านนี้แล้วนะ”

“แม่ครับดูนี่สิผมมีแผลนะ”

“ตายจริงไปโดนอะไรมาเจ็บมากไหม”

“เมื่อวานเกิดอุบัติเหตุที่ไซต์งานนิดหน่อยครับ”

“ไปหาหมอมาแล้วใช่ไหม”

“ผมไปหาหมอมาตั้งแต่เมื่อวานหมอเย็บแผลให้แล้วแต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าหัวตัวเองกำลังจะเน่าจะไปให้ร้านสระก็กลัวเขาทำไม่ดีแม่ช่วยสระผมให้หน่อยได้ไหมครับ” ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนเพราะรู้ว่ามารดาจะต้องตามใจ

“ว่าแต่มีแผลแค่ที่หัวใช่ไหม” คุณวิภาวีถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง

“ที่หัวที่เดียวครับแม่”

“เช้านี้แล้วกินข้าวมาหรือยัง”

“ยังเลยพอดีเมื่อวานลืมยาไว้ที่โรงพยาบาลเช้านี้ก็เลยแวะเข้าไปเอายาและว่าจะมาขอข้าวมากินที่นี่วันนี้ในครัวมีอะไรกินบ้างครับ”

“มีกับข้าวหลายอย่างเลยเข้าไปข้างในกันเถอะจะได้รีบกินข้าวและเดี๋ยวแม่จะสระผมให้” มารดาของชายหนุ่มเดินนำลูกชายเข้าไปในครัวจากนั้นก็นั่งดูใช้ลงทานข้าวจนอิ่มก่อนจะพาเขาไปสระผม

“แม่ได้ข่าวว่าโรงเรียนเก่าของลูกจะจัดงานครบรอบ 50 ปีใช่ไหม” คุณวิภาวีถามลูกชายหลังจากสระผมให้เขาเสร็จแล้วและตอนนี้พากันมานั่งในห้องรับแขก

“ใช่ครับแม่”

“แล้วลูกจะไปร่วมงานของโรงเรียนหรือเปล่า”

“ไปครับแม่มีอะไรหรือเปล่า”

“แม่อยากฝากเงินไปบริจาคให้กับโรงเรียนหน่อยบริจาคเป็นชื่อลูกเลยนะ”

“ไม่ดีกว่าครับแม่ผมว่าบริจาคในนามของบริษัทน่าจะดีกว่าคนจะได้รู้จักบริษัทเรามากขึ้นด้วยนะครับ”

“ที่แม่ทำบุญแม่ไม่ได้หวังจะให้ใครรู้จักบริษัทเราหรอกนะใช้ชื่อของลูกไปก็แล้วกัน”

“แม่จะบริจาคเท่าไหร่ครับ”

“แม่ไม่ว่าจะบริจาคแสนหนึ่ง”

“ถ้างั้นผมช่วยแม่อีกหนึ่งแสนดีไหม”

“ดีสิ แต่ลูกลองถามพี่ชายกับพี่สาวของลูกสิว่ามีใครอยากบริจาคไหม”

“สองคนนั้นเขาไม่ได้เรียนโรงเรียนนี้นะผมไม่อยากรบกวน” พี่ชายและพี่สาวของเขาเรียนอีกโรงเรียนหนึ่งซึ่งเป็นโรงเรียนที่ใหญ่กว่าและมีชื่อเสียงมากกว่า

“ลองถามดูนะเผื่อเขาจะบริจาคโรงเรียนของลูกก็จะได้ผลประโยชน์”

“ก็ได้ครับแม่” ภาณุวิชญ์ไม่ได้เรียนโรงเรียนใหญ่เหมือนกับพี่ชายพี่สาวทั้งสองคน เขาเรียนโรงเรียนเล็กๆ เพราะมีเพื่อนสนิทเรียนอยู่ที่นั่นและไม่อยากตื่นเช้าเข้ามาเรียนในตัวจังหวัด แม้มารดาจะพยายามคะยั้นคะยอให้สอบเข้าโรงเรียนใหญ่แต่ชายหนุ่มก็ปฏิเสธและบอกกับบิดามารดาว่าเรียนโรงเรียนไหนมันก็เหมือนกันและเขาก็พิสูจน์ให้ทุกคนได้รู้ว่าถึงแม้จะจบจากโรงเรียนขนาดเล็กแต่พอถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศในคณะที่ตนเองต้องการได้