บทที่ 4

ลู่หยวนเฉิ่งมองมู่ซูหนิงเดินไปที่บ้านหลังเล็กอย่างไม่ลังเล เขาโมโหจนหน้าแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง

ตบอย่างไร้เยื่อใยของเธอเมื่อกี้นี้ รวมถึงท่าทีเมินเฉยใส่เขาในตอนนี้ เหมือนน้ำมันราดลงบนไฟโกรธในใจเขา

เขาตวาดด้วยความโมโห “ได้! เธอคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนกัน! โยนข้าวของที่วางเกะกะอยู่ในห้องนอนใหญ่ทิ้งให้หมด! เผาทิ้งให้หมด!”

เท้าของมู่ซูหนิงไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เหมือนไม่ได้ยินเสียงตวาดจากด้านหลัง ทำเพียงแค่กอดลังเบาหวิวที่อยู่ในอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม

ลู่จิ่งมองแม่เดินไปอย่างไม่ลังเล แล้วก็มองพ่อที่กำลังโมโหสุดขีด ความรู้สึกกลัวโดนทอดทิ้งกับความโมโหอย่างประหลาดผุดขึ้นในใจ เขารีบวิ่งไปขวางมู่ซูหนิง พูดขู่ด้วยเสียงดุแบบเด็กน้อย “แม่! ถ้าแม่ยังทะเลาะกับพ่อแบบนี้ ผมจะลาออกจากโรงเรียนจริงๆ! ผมจะไปเป็นนักแข่งรถ จะไม่แตะหนังสือเรียนอีก! แม่ได้ยินไหม!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมู่ซูหนิงต้องร้อนใจแทบตายแน่ๆ เธอคงจับมือเขาแล้วอธิบายอย่างใจเย็น ต้องวางแผนอนาคตที่มั่นคงให้เขา

แต่ตอนนี้เธอแค่เงยหน้ามองใบหน้าของลูกชายที่แดงก่ำเพราะความโมโห สายตาของเธอว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

“แล้วแต่นาย”

คำพูดเบาๆ เพียงไม่กี่คำ ทำให้ลู่จิ่งเจ็บปวดยิ่งกว่าทุกคำตำหนิ

เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแม่เดินเข้าไปในประตูเก่าๆ ที่บ้านหลังเล็ก

เกิดเสียงดัง “ปัง” ประตูโดนล็อกจากข้างนอก

เสียงพ่อบ้านดังมาจากด้านนอก “คุณนาย คุณผู้ชายสั่งให้คุณอยู่ที่นี่ บอกให้คุณสงบสติอารมณ์ก่อน”

มู่ซูหนิงไม่ตอบ

เธอเดินมาที่ริมหน้าต่าง มองลานบ้านรกร้างข้างนอก รู้สึกปวดหน่วงๆ ที่หัว

ที่นี่เงียบจนน่ากลัว เหมาะกับการใช้เวลาในช่วงสุดท้ายของชีวิต

หลังผ่านมาสองสามวัน จู่ๆ ก็มีเสียงพลุดังขึ้นนอกหน้าต่างช่วงหัวค่ำ ท้องฟ้ายามค่ำคืนถูกแต่งแต้มด้วยสีสันของพลุ

มู่ซูหนิงยืนพิงหน้าต่าง จู่ๆ เธอนึกขึ้นมาได้ว่าเหมือนวันนี้จะเป็นวันครบรอบแต่งงานของเธอกับลู่หยวนเฉิ่ง

เมื่อหลายปีก่อน เขาก็เคยสัญญาท่ามกลางพลุมากมายแบบนี้ เขาสัญญาว่าจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ

ตลกร้ายจริงๆ

ขณะนั้นทีวีเครื่องเก่าที่อยู่ในบ้านเปิดเอง ดึงสติเธอกลับมาทันที

มู่ซูหนิงจำได้ว่านี่คือหน้าจอของระบบกล้องวงจรปิดในคฤหาสน์ตระกูลลู่ เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจเชื่อมต่อเข้ามาในทีวีเครื่องนี้

ภาพในจอทีวีเป็นภาพห้องรับแขกที่บ้านหลังใหญ่ เปิดไฟสว่างไสว พวกเขากำลังจัดงานเลี้ยงสุดหรู

บนโต๊ะยาวเหยียดเต็มไปด้วยอาหารชั้นดี ตรงกลางเป็นเค้กก้อนใหญ่ที่ตกแต่งอย่างงดงาม

ลู่หยวนเฉิ่ง ลู่จิ่ง รวมถึงหลินเวยที่ยิ้มอย่างสดใส ไม่เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าแล้ว กำลังฉลองกันอย่างมีความสุข ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก

หลินเวยใส่เสื้อผ้าคอลเลกชันล่าสุดของแบรนด์หรูแบรนด์หนึ่งที่มู่ซูหนิงเคยชอบสุดๆ แหวนเพชรบนนิ้วมือกระแทกตาเป็นอย่างมาก

ลู่จิ่งชี้เค้กด้วยความตื่นเต้น “พ่อ ป้าเวยเวย รีบขอพรแล้วเป่าเทียนสิ! ขอให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป!”

ใบหน้าของลู่หยวนเฉิ่งมีรอยยิ้มอบอุ่น เป็นรอยยิ้มที่มู่ซูหนิงไม่ได้เห็นมานานจนรู้สึกว่ามันดูแปลกตา เขาใส่สร้อยเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับให้หลินเวย ส่วนหลินเวยก็ซบเขาอย่างเขินอาย

พ่อบ้านกับพวกคนใช้ยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พากันพูดแสดงความยินดีกับ “วันครบรอบที่คุณผู้ชายกับคุณหลินเวยคบหาดูใจกัน”

มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนโดนแท่งน้ำแข็งแทงทะลุหัวใจ เย็นจนรู้สึกชาไปหมด

นอกจากพวกเขายึดครองบ้านของเธอไปแล้ว แม้แต่วันครบรอบแต่งงานของเธอกับลู่หยวนเฉิ่ง พวกเขาก็เอามันไปด้วย เปลี่ยนมันเป็นวันครบรอบความสัมพันธ์อันน่าขยะแขยงของพวกเขา

ลูกชายเธอกำลังอวยพรฆาตกรที่ทำลายครอบครัวเธอด้วยท่าทางดีอกดีใจ

เสียงของลู่หยวนเฉิ่งดังออกมาจากทีวี มันชัดเจนและโหดร้ายมาก เหมือนกำลังแล่เธอเป็นชิ้นๆ “เวยเวย ต่อไปฉันจะอยู่ฉลองวันนี้กับเธอทุกปี”

เสียงพลุยังดังอยู่นอกหน้าต่าง แสงของพลุทำให้ห้องที่มืดสลัวสว่างเป็นครั้งคราว แต่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย

มู่ซูหนิงขดตัวอยู่บนโซฟาเย็นเฉียบ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เซลล์มะเร็งกำลังกัดกินสมอง แต่เมื่อเทียบกับภาพความอบอุ่นที่เต็มไปความจอมปลอมบนหน้าจอทีวี เธอรู้สึกว่าความเจ็บปวดทางร่างกายเบาไปเลย

ได้ยินเสียงเปิดประตูดัง “แอ๊ด”

ลู่จิ่งถือเค้กชิ้นเล็กๆ เดินเข้ามา ท่าทางเขาเหมือนมาให้ทาน สีหน้าดูอึดอัดใจเล็กๆ

“แม่ วันนี้บ้านเรามีเรื่องมงคล พ่ออารมณ์ดีก็เลยให้ผมเอาเค้กมาให้แม่กิน แม่เลิกงี่เง่าได้แล้ว ถ้าแม่ทำตัวดีๆ ไม่แน่พรุ่งนี้พ่ออาจปล่อยแม่ออกไปก็ได้”

มู่ซูหนิงมองเค้กครีมสดหน้าตาดูดีชิ้นนั้น เหมือนเห็นเศษซากความย่อยยับของความรักและชีวิตคู่ของตัวเอง

“เอาออกไป”

“แม่!” ลู่จิ่งโมโหมาก รู้สึกเหมือน “ความหวังดี” ของตัวเองถูกเหยียบย่ำ

“ทำไมแม่ต้องทำให้คนอื่นเสียความรู้สึกด้วย? ป้าเวยเวยอุตส่าห์บอกให้แบ่งมาให้แม่ แม่จะได้รับสิ่งดีๆ ไปด้วย!”

มู่ซูหนิงหลับตาลง ไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากเห็นพลุที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมนอกหน้าต่างกับความหวังดีชวนอ้วกที่อยู่ตรงหน้าเธอ