ปิดฉากรักลวงโลก

มู่ซูหนิงมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ

[โฮสต์ คุณกลับไปที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?]

[คนที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณเอาแต่รบกวนสมดุลของมิติ อีกอย่างหลังจากคุณไป ลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......]

ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น

[คุณกลับไปอยู่ที่นั่นแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับมาที่นี่ ถึงเวลาฉันจะรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ]

เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ถือว่าคุ้ม

“ได้ ฉันจะกลับไป”

ผ่านไปไม่นาน มู่ซูหนิงก็กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกตาในเวลาเดียวกัน

เมื่อเจอสายตาดีใจจนแทบบ้าของสามี รวมถึงลูกชายที่ค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในใจเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

ตั้งแต่วันนี้ไป เธอได้กลายเป็น “คุณนายลู่” แบบที่พวกเขาต้องการมาตลอด

เธอไม่ขอให้สามีอย่างลู่หยวนเฉิ่งซื่อสัตย์กับเธออีกแล้ว ถึงขั้นที่เธอหาสาวคนใหม่ให้เขาด้วยซ้ำ แถมยังพาสาวๆ มาหาเขาถึงที่

ลูกชายอย่างลู่จิ่งไม่สนใจการเรียน บ้าอยู่กับการแข่งรถ เธอเลิกจ้างครูสอนพิเศษชื่อดัง มีครั้งหนึ่งที่เขาประสบอุบัติเหตุ เธอพูดกับหมอด้วยเสียงราบเรียบว่ารักษาสุดความสามารถก็พอ

หลังจากลู่จิ่งออกจากโรงพยาบาล เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ร่างกายเป็นของนาย ถ้านายไม่รักมัน ไม่มีใครรับผลที่ตามมาแทนนายหรอกนะ”

น้ำเสียงไม่มีความกังวลและตำหนิเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ลู่หยวนเฉิ่งเห็นท่าทีของเธอ โดยเฉพาะท่าทีที่เธอมีต่อลูกชาย แทบจะเรียกว่าเย็นชาก็ว่าได้ เขาถึงกับคุมสติไม่อยู่

“หนิงหนิง ฉันไล่ผู้หญิงคนก่อนๆ ไปหมดแล้ว ฉันสำนึกผิดแล้ว......เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เธอเย็นชากับลูกขนาดไหน?”

ลู่จิ่งจับแขนเสื้อของเธอ พยายามหาร่องรอยความห่วงใยบนใบหน้าเธอเหมือนที่ผ่านมา

“แม่ ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมจะไม่พูดว่า ‘พ่อมีผู้หญิงมาเกาะแกะเป็นเรื่องปกติ’ อีกแล้ว ผมจะไม่พูดอะไรบ้าบอแบบนี้อีก! ต่อไปผมจะตั้งใจเรียน แม่อย่าเมินผม อย่าทำแบบนี้กับพ่อได้ไหม? เรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม?”

กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนเหรอ?

เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจมู่ซูหนิงจนแน่น เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

เป็นเหมือนเมื่อก่อนแบบไหนเหรอ? แบบที่ลูกสาวตาย แบบที่เธอโง่เชื่อใจพ่อลูกคู่นี้ หรือแบบที่เธอโดนทรยศและโดนหลอกมาโดยตลอด?!

เธอดึงแขนเสื้อออกจากมือลูกชายอย่างแรง

ขณะนั้นพ่อบ้านเดินมาพูดอย่างลำบากใจเล็กน้อย “คุณนาย เปียโนกับของเล่นที่คุณนายสั่งทำให้......คุณหนูมาส่งที่ห้องของคุณหนูแล้วครับ คุณนายจะไปดูไหมครับ?”

เมื่อได้ยินคำว่าคุณหนู สีหน้ามู่ซูหนิงดูอบอุ่นอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เธอพึมพำว่า “ฉันเป็นคนเลือกของพวกนั้นให้หน่วนหน่วนเอง หน่วนหน่วนต้องชอบแน่นอน”

ตั้งแต่กลับมาที่โลกแห่งนี้ ลูกสาวคือสิ่งเดียวที่ส่งผลกับใจของเธอ

เธอยอมใช้เวลาทั้งวันกับการตกแต่งห้องของลูกสาวที่จากโลกนี้ไปแล้ว ห้องที่ลูกสาวไม่มีวันได้อยู่อีกแล้ว ดีกว่าเสียเวลาชีวิตกับพ่อลูกคู่นี้

ลู่หยวนเฉิ่งลุกพรวด เขาคว้าแขนเธอ ดวงตาสองข้างแดงก่ำ “หนิงหนิง เรามาคุยกันดีๆ อย่าทำแบบนี้......ตอนหน่วนหน่วนจากโลกนี้ไป ฉันก็เสียใจมากเหมือนกัน เธอดูฉันกับอาจิ่งสิ เราคือครอบครัวเดียวกันนะ!”

มู่ซูหนิงดึงมือกลับมา น้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิม “ประธานลู่ มาพูดตอนนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว”

เธอกำลังจะเดินออกไป แต่ท่าทางดื้อรั้นไม่ฟังใครของเธอทำให้ลู่หยวนเฉิ่งโมโหมาก เขาหัวร้อนจนเอามือปัดกล่องดนตรีที่วางอยู่บนชั้นตรงทางเข้าบ้านหล่นลงมาบนพื้น!

นั่นคือของขวัญที่เขาซื้อให้ลูกสาว

กล่องดนตรีแตกเป็นชิ้นๆ เสียงดนตรีประหลาดๆ ดังออกมาแล้วก็ดับไป

มู่ซูหนิงชะงักปลายเท้าทันที เธอมองชิ้นส่วนบนพื้น รู้สึกว่าหัวใจตัวเองแตกสลายอีกครั้ง

แต่เธอไม่ได้ก้มลงไปเก็บมัน เอ่ยเสียงเรียบว่า “แตกก็ดีเหมือนกัน ยังไง......หน่วนหน่วนก็ไม่ได้ยินมันอีกแล้ว”

ประโยคนี้เหมือนแท่งน้ำแข็งอาบยาพิษ แทงไปที่หัวใจลู่หยวนเฉิ่งอย่างแรง

เขามองเธอหันหลังเดินออกไป แววตาเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นโกรธแค้น

“มู่ซูหนิง เธอจะให้ฉันทำยังไงกันแน่ ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมให้อภัยทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต?”

ทว่ามู่ซูหนิงไม่สนใจ ในใจเธอมีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

อดทนให้ผ่านช่วงเวลานี้ไป เธอก็จะได้ร่างกายที่แข็งแรง กลับไปอยู่โลกใบเดิม ไม่ต้องพบเจอพวกเขาอีก