Short
ปิดฉากรักลวงโลก

ปิดฉากรักลวงโลก

作家:  อาวรณ์อาภรณ์สีชาด完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
21チャプター
2.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักทรมาน

ย้อนกลับ

เกิดใหม่

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

มีสติและเป็นอิสระ

การเสียใจภายหลัง

เคาท์ดาวน์

มู่ซูหนิงเป็นมะเร็งสมอง มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน วันที่ได้ผลตรวจ จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ [โฮสต์ คุณกลับมาที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?] [ลู่หยวนเฉิ่งที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณพยายามใช้ระบบแฮกหาพิกัดคุณ ทำให้พื้นที่ในมิติเสียสมดุล อีกอย่างลู่จิ่งลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......] เสียงอันเย็นยะเยือกของระบบทำให้เธอนึกถึงภารกิจเมื่อสิบปีก่อน ภารกิจที่เธอเกือบลืมไปแล้ว ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น [คุณกลับมาดูแลความเรียบร้อยแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง ฉันจะช่วยรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ] เรื่องรักษาโรคมะเร็งดึงดูดความสนใจเธอมาก แต่พอคิดว่าจะต้องเจอสามีที่นอกใจเธอไปคบกับเพื่อนสนิท สามีที่ทำให้ลูกสาวเธอต้องตาย รวมถึงลูกชายเนรคุณคนนั้น มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนแผลในใจที่ไม่มีวันหายมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ใครจะไม่ทำบ้างล่ะ

もっと見る

第1話

บทที่ 1

SERA

“If I die tomorrow, will you cry for me?”

The question slipped from Reggie Blackwood's mouth, accompanied by a lopsided smile that did not reflect the weakness of his body. Even with a pale face and frequently interrupted breathing, the old man still carried an aura of power.

Sitting opposite him, I was transfixed. My hand holding the teacup suddenly felt too heavy, and silence crept into the room like fog.

“Of course I'll drink champagne with your corpse,” I said after sipping the tea, trying to cover up my anxiety with a joke. 

A crisp laugh escaped the 66-year-old's lips. “Good idea,” he commented. “Who else are you going to drink with anyway?”

I finally let out a long sigh, feeling tired. “You're being overly dramatic, Reggie. Your health is already much better. The doctor said—”

“That pretentious man just wants me to survive longer.”

“That's what a doctor does, isn't it?” I did not expect there to be a tremor in my voice, even though I wanted to sound cynical.

“Sera, I'm serious. I didn't call you in between your busy schedule to talk about my health.”

I made no further comment, just looked at him silently. For some reason the turtleneck I was wearing began to feel so suffocating and itchy. 

“Why didn't you ever ask me why I adopted you?” asked Reggie. The topic that we had not spoken about for years was suddenly brought up. And that meant, I knew that our conversation was really going to get serious. And this was about our relationship, not business or anything like that.

“Because I couldn't question your decision in the first place,” I replied, not entirely lying.

“But do you ever wonder?”

Yes, often. On certain nights over the past 16 years, I would think about it. And more often than not, it was in the form of my gratitude. “I told myself that it was because I'm pretty and the smartest one in that place.”

Reggie laughed. “Well, that's not wrong.” He took a deep breath, then leaned forward. “But another reason is that it's as my penance. On the other hand, I know you are indeed suitable for the Blackwood family.”

“Penance?” I never thought that would be the answer to my question from those few nights.

“There's so much I could forget but that four people.”

“You killed four people?” I snapped, which made Reggie laugh again.

“No, silly. I mean, there are four men out there who have my blood running through their bodies. Four men who don't even know each other—and have never met me until the past few days. They are my sons, Sera. The sons of four different women.”

“You're joking, right?”

“I don't even take million-dollar business decisions this seriously.” Reggie leaned back in his chair, exhaustion evident on his face. “And they're coming here. I've called them all, and you'll meet them at dinner tonight.”

There was a moment of silence.  My mind was spinning wildly. Almost everyone in this town knew that Reggie in his younger days was an adventurer, a love adventurer to be more precise, a womanizer who captured the hearts of many women. But, four sons from four different mothers... I never imagined that. That's way too much!

 “Why didn't you tell me earlier? This is too sudden.” I emphasized my voice, before finally remembering something important. “Wait, do they know that I …?”

“Of course.” The old man smiled faintly, shrugging casually. “They know you're my adopted daughter. That you have an important role in Blackwood.”

“You know I love you, but this is crazy, Reggie.” I leaned closer, looking at him sharply. “They must think I'm just an appendage. Or worse, a hindrance!”

“Ah, they won't dare.” He chuckled, but a cough followed, forcing him to stop.

“You can't be serious about this. It's a matter of blood and legacy. Money and power. They'll be battling each other before you have a chance to introduce them properly!”

“And that's where you come in,” Reggie commented calmly.

The large window in Reggie's study suddenly caught my attention, as if calling me to jump out of there and leave this nonsense behind. “I'm not a martyr, Reggie. And what if I fail?”

“You won’t, I believe in your abilities. You've been a Blackwood longer than any of them, and you know what that means.”

I swallowed. My breathing was getting heavy. “So, what do you want from me tonight?”

“It's simple. Don't let them kill each other at the dinner table.”

“That's madness.”

“All great things start with madness, my dear. Now, prepare yourself. They'll be here in a few hours, and I don't want this first dinner to turn into a battlefield. You are my strength here.”

I closed my eyes, trying to digest everything. When I opened my eyes again, Reggie was leaning back casually in his chair, with a small smile indicating that this conversation was over.

I had no idea where Reggie's plans would take me this time. However, one thing I was sure of was that after tonight, my life would never be the same again.

***

Dinner time had come. Grant, the majordomo of the Blackwood family said that the “guests” were waiting at the dining table.

I stepped up to the table, feeling the attention on me. The first man seated directly in front of me, with a firm jaw and a serious face, was dressed perfectly in a suit like a CEO. His dark blonde hair was neatly combed back, while his sharp blue eyes stared at me with slightly raised eyebrows, as if judging, but then he covered it with a faint smile.

To his left, the second man smiled in a softer, more open manner. Although his slightly glazed eyes revealed a hesitation that he could not hide, as if he was unsure of how to behave. He was wearing a slightly rumpled casual jeans jacket, with his blonde hair looking a little messy.

Shifting to the left again, the third man smiled in a warm way. His broody gray-brown eyes were full of serenity, as if he was a counterbalance in the midst of this tension. He was wearing a plain white shirt with the top two buttons undone. His eyes looked at me softly, as if he wanted to talk, but preferred to remain silent and respectful of my presence.

And finally, the fourth man sat in a more relaxed manner, but there was tension all around him. His smile was slightly lopsided, with a slightly more intense gaze than the others. There was a mixture of anxiety and tension that was hard to explain there, but I felt like there was a part of him that wanted to fight, while another part just wanted to give up. His black outfit, which seemed like a spontaneous choice, even gave me a slightly interesting impression.

After meeting the Blackwood Brothers—I decided to call them that from now on—there was one thing that immediately intrigued me. I was curious—curious to death—about Reggie's appearance when he was younger. Because, gosh, just look at his four sons: they're all incredibly handsome with their own distinctive features. I no longer doubted that Reggie was a lady-killer back in the day.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
21 チャプター
บทที่ 1
มู่ซูหนิงมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ[โฮสต์ คุณกลับไปที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?][คนที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณเอาแต่รบกวนสมดุลของมิติ อีกอย่างหลังจากคุณไป ลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......]ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น[คุณกลับไปอยู่ที่นั่นแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับมาที่นี่ ถึงเวลาฉันจะรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ]เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ถือว่าคุ้ม“ได้ ฉันจะกลับไป”ผ่านไปไม่นาน มู่ซูหนิงก็กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกตาในเวลาเดียวกันเมื่อเจอสายตาดีใจจนแทบบ้าของสามี รวมถึงลูกชายที่ค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในใจเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลยตั้งแต่วันนี้ไป เธอได้กลายเป็น “คุณนายลู่” แบบที่พวกเขาต้องการมาตลอดเธอไม่ขอให้สามีอย่างลู่หยวนเฉิ่งซื่อสัตย์กับเธออีกแล้ว ถึงขั้นที่เธอหาสาวคนใหม่ให้เขาด้วยซ้ำ แถมยังพาสาวๆ มาหาเขาถึงที่ลูกชายอย่างลู่จิ่งไม่สนใจการเรียน บ้าอยู่กับการแข่งรถ เธอเลิกจ้างครูสอนพิเศษชื่อดั
続きを読む
บทที่ 2
ลู่จิ่งมองพ่อที่กำลังโมโหอย่างหวาดกลัว มองแผ่นหลังของมู่ซูหนิงด้วยสายตาเคียดแค้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและโมโห“แม่จะทำให้พ่อเป็นบ้าเลยใช่ไหม? เราทุกคนเสียใจที่น้องจากโลกนี้ไป! แต่มันผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว จะไม่ให้คนที่มีชีวิตอยู่ได้ใช้ชีวิตเลยหรือไง?!”มู่ซูหนิงหันกลับมามองหน้าเขาด้วยสายตาราบเรียบ ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขามีความแค้นเคืองถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงปวดใจมาก คงพยายามทำให้เขาเข้าใจว่าอะไรถูกอะไรผิดแต่ตอนนี้เธอรู้สึกอ่อนเพลียมาก บวกกับอาการปวดหน่วงๆ จากมะเร็งสมองที่ถาโถมใส่เธอไม่หยุดเธอไม่มีแรง ไม่มีกะจิตกะใจเถียงกับพ่อลูกคู่นี้แล้ว เดินตรงไปที่ห้องนอนของลูกสาวที่พ่อบ้านกำลังตกแต่งอยู่เสียงของลู่จิ่งที่ดูร้อนรนและคับข้องใจดังมาจากด้านหลัง “แม่! เมื่อก่อนแม่ไม่ได้เป็นแบบนี้! ก่อนน้องตาย ครอบครัวเราไม่ได้เป็นแบบนี้!”“ตอนนี้ผมกับพ่อสำนึกผิดแล้ว แต่แม่เอาแต่ผลักไสผมกับพ่อ! แม่ต้องการอะไรกันแน่?”มู่ซูหนิงไม่ตอบ เมื่อมาถึงห้องของลูกสาวที่ตั้งใจตกแต่งอย่างดี เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่หายไปจนหมด เธอทรุดและขดตัวอยู่บนพื้นลู่จิ่งถามว่าเธอต้องการอะไร?เธออยากให้ลูกสาวฟื้นขึ้นมา แต่ม
続きを読む
บทที่ 3
หลังจากฝังศพลูกแล้ว มู่ซูหนิงยืนอยู่หน้าหลุมศพเล็กๆ ของลูกหนึ่งวันเต็มๆวันต่อมาเธอมีไข้สูง รู้สึกหน้ามืดตาลายไม่รู้ว่าหลับไปนานขนาดไหน เมื่อมู่ซูหนิงฟื้นจากอาการเวียนหัว เธอกำลังจะขอน้ำดื่ม แต่ได้ยินเสียงพูดเบาๆ ของลู่จิ่งดังมาจากนอกห้อง คำพูดมีความเป็นผู้ใหญ่และดูเอาอกเอาใจ ซึ่งไม่เข้ากับวัยของเขาเลย“พ่อไม่ต้องห่วง ถ้าแม่ฟื้นขึ้นมา ผมจะไม่พูดอะไรมั่วซั่ว ป้าเวยเวยอยากได้อะไร เดี๋ยวผมให้พ่อบ้านแอบส่งไปให้ รับรองว่าแม่ไม่รู้แน่นอน”“อืม ผมรู้ว่าแม่เสียใจ แต่น้องตายแล้ว ป้าเวยเวยกับน้องชายที่อยู่ในท้องสำคัญกว่า ผมจะช่วยพ่อดูแลพวกเขาเอง......”วินาทีนั้นมู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนอยู่ในอุโมงค์น้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มันเย็นยิ่งกว่าค่ำคืนที่โดนฝนจนตัวเปียกปอนเธอนึกว่าลูกชายแค่โดนหลอก แค่ยังไม่รู้ความ คิดไม่ถึงว่าการหลอกลวงที่ยาวนานถึงสิบปี นอกจากลูกชายเธอรู้ทุกอย่างแล้ว เขาอาจเป็นคนที่สมรู้ร่วมคิดและคนที่ปกป้องอีกฝ่ายด้วยเหมือนลู่หยวนเฉิ่งพูดสั่งเบาๆ ไม่กี่ประโยค ตอนเขาผลักประตูเข้ามา ใบหน้ามีความกังวลและอ่อนล้าแบบที่ไม่มากไปและไม่น้อยไป ดูเป็นธรรมชาติมาก“หนิงหน
続きを読む
บทที่ 4
ลู่หยวนเฉิ่งมองมู่ซูหนิงเดินไปที่บ้านหลังเล็กอย่างไม่ลังเล เขาโมโหจนหน้าแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมรุนแรงตบอย่างไร้เยื่อใยของเธอเมื่อกี้นี้ รวมถึงท่าทีเมินเฉยใส่เขาในตอนนี้ เหมือนน้ำมันราดลงบนไฟโกรธในใจเขาเขาตวาดด้วยความโมโห “ได้! เธอคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนกัน! โยนข้าวของที่วางเกะกะอยู่ในห้องนอนใหญ่ทิ้งให้หมด! เผาทิ้งให้หมด!”เท้าของมู่ซูหนิงไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เหมือนไม่ได้ยินเสียงตวาดจากด้านหลัง ทำเพียงแค่กอดลังเบาหวิวที่อยู่ในอ้อมแขนแน่นกว่าเดิมลู่จิ่งมองแม่เดินไปอย่างไม่ลังเล แล้วก็มองพ่อที่กำลังโมโหสุดขีด ความรู้สึกกลัวโดนทอดทิ้งกับความโมโหอย่างประหลาดผุดขึ้นในใจ เขารีบวิ่งไปขวางมู่ซูหนิง พูดขู่ด้วยเสียงดุแบบเด็กน้อย “แม่! ถ้าแม่ยังทะเลาะกับพ่อแบบนี้ ผมจะลาออกจากโรงเรียนจริงๆ! ผมจะไปเป็นนักแข่งรถ จะไม่แตะหนังสือเรียนอีก! แม่ได้ยินไหม!”ถ้าเป็นเมื่อก่อนมู่ซูหนิงต้องร้อนใจแทบตายแน่ๆ เธอคงจับมือเขาแล้วอธิบายอย่างใจเย็น ต้องวางแผนอนาคตที่มั่นคงให้เขาแต่ตอนนี้เธอแค่เงยหน้ามองใบหน้าของลูกชายที่แดงก่ำเพราะความโมโห สายตาของเธอว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย“แล้วแต่นาย”คำ
続きを読む
บทที่ 5
หลังเรื่องวุ่นวายในวันครบรอบผ่านไปไม่กี่วัน ลู่หยวนเฉิ่งให้ทนายเอาเอกสารการโอนหุ้นและเปลี่ยนแปลงอำนาจปกครองบุตรมาให้เธอทนายพูดแจกแจงเป็นข้อๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา ต้องการให้มู่ซูหนิงสละหุ้นทั้งหมดของลู่ซื่อกรุ๊ปที่อยู่ในชื่อของเธอ และยกให้หลินเวยกับลูกของหลินเวยในอนาคต“คุณลู่สัญญาว่าถ้าคุณยอมเซ็นชื่อและปรับปรุงตัว คุณหลินเวยจะย้ายออกทันที คุณจะได้กลับไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” ทนายเอ่ยเสียงเรียบมู่ซูหนิงถือเอกสารฉบับนั้น มือเธอไม่สั่นแม้แต่น้อยเอาเรื่องหุ้นมาขู่? เปลี่ยนอำนาจปกครองบุตร? สำหรับคนที่นับถอยหลังรอวันตายอย่างเธอ คนที่ต้องการแค่ความสงบอย่างเธอ เรื่องพวกนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยเหมือนละครตลกเรื่องหนึ่ง ละครที่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของและการลงโทษที่สายไปแล้ว“ปากกา” เธอยื่นมือออกไป เอ่ยเสียงเรียบเห็นได้ชัดว่าทนายอึ้งเล็กน้อย เหมือนคิดไม่ถึงว่าจะง่ายขนาดนี้เขาลังเลเล็กน้อยแล้วยื่นปากกาให้เธอมู่ซูหนิงไม่ได้อ่านเงื่อนไขต่างๆ ด้วยซ้ำ เธอเซ็นชื่อตัวเองที่มุมด้านล่างกระดาษทันทีเธอเซ็นอย่างมั่นใจ ไม่มีความลังเลสักนิด“เสร็จแล้ว” เธอยื่นเอกสารค
続きを読む
บทที่ 6
หลังจากนั้นสภาพอาหารที่คนเอามาให้มู่ซูหนิงแย่ลงเรื่อยๆ แถมบางครั้งยังลืมเอามาให้ด้วยพวกเขาใช้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทรมานเธออย่างเย็นชา พยายามเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของมู่ซูหนิงที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดแต่เธอไม่สนใจอะไรแล้วความเจ็บปวดจากมะเร็งสมองระยะสุดท้ายทรมานเธอทุกวันทุกคืน เวียนหัวและอาเจียนจนเป็นเรื่องปกติ จริงๆ เธอกลืนอาหารสภาพแย่ๆ พวกนั้นไม่ลงด้วยซ้ำแต่หลังจากเธอโดนขังมาสิบห้าวัน ก็เกิดเรื่องที่ทำให้เธอสะเทือนใจมากวันนั้นลู่หยวนเฉิ่งพาหลินเวยกับลู่จิ่งมาที่บ้านหลังเล็ก“พี่หนิงหนิง” หลินเวยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจเหมือนเข็มอาบยาพิษ “ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาพี่หน่อย พี่ลู่คิดว่าห้องของลูกสาวพี่ที่ชั้นสองทิ้งไว้ก็เสียเปล่า ห้องนั้นมีแสงธรรมชาติส่องเข้ามาพอดีด้วย เลยอยากเปลี่ยนเป็นห้องแต่งตัวของฉัน ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีคนใช้ห้องนั้นแล้วใช่ไหม?”มู่ซูหนิงตัวเซเล็กน้อยตั้งแต่การตกแต่งไปจนถึงของเล่นทุกชิ้นที่อยู่ในห้องนั้น เธอตั้งใจเตรียมให้ลูกสาวด้วยความรักจากหัวใจกำแพงสีชมพู เพดานลายกาแล็กซี ตุ๊กตาที่กองอยู่ตรงมุม มันคือสิ่งที่ทำให้นึกถึงลูกสาว สิ่งที่หลงเห
続きを読む
บทที่ 7
เส้นตายหนึ่งเดือน การนับถอยหลังสู่ความตาย เทียบไม่ได้กับความโกรธแค้นและสิ้นหวังอย่างมากมายมหาศาลในตอนนี้จู่ๆ เธอหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแหบพร่า ฟังดูคล้ายเสียงลำโพงเก่าๆ ที่ใช้งานมานานจนใกล้พังเธอหัวเราะไปเรื่อยๆ จู่ๆ น้ำตาก็ทะลักออกมา“ทำเป็นบอกว่าชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า ทำเป็นบอกว่าลูกจะได้อยู่เป็นเพื่อนกัน”เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กวาดตามองหน้าพวกเขาทีละคน ความไร้เยื่อใยของสามี ความร้ายกาจของศัตรูหัวใจ ความเย็นชาของลูกชาย“ลู่หยวนเฉิ่ง” เสียงเธอนิ่งจนน่ากลัว แต่แฝงด้วยพลังที่สามารถทำลายทุกอย่างได้ “นายเอาเถ้ากระดูกลูกสาวมาขู่ฉัน คิดว่าฉันจะยอมก้มหัวให้นายเหรอ? คิดว่าจะลบล้างเรื่องที่นายทรยศฉัน เรื่องที่นายทำให้ลูกตายได้เหรอ? นายคิดว่าฉันจะยอมให้ผู้หญิงต่ำตมกับลูกชั่วของเธอทำให้ลูกสาวผู้บริสุทธิ์ของฉันแปดเปื้อนเหรอ?!”“นายคิดผิดแล้วล่ะ”เมื่อสิ้นเสียง เธอเหมือนสัตว์ตัวเมียที่ถูกต้อนจนหมดทางหนี กระโจนเข้าไปหาหลินเวยที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด!“กรี๊ดดด!” หลินเวยตกใจจนกรี๊ดออกมา“มู่ซูหนิง! หยุดเดี๋ยวนี้!” สีหน้าลู่หยวนเฉิ่งเปลี่ยนไปทันที เขารีบเข้าไปขวางแล้วกระชากเธอออกไปมู่ซูหนิงโด
続きを読む
บทที่ 8
วินาทีที่มู่ซูหนิงล้มลง เหมือนเป็นภาพสโลโมชั่น ราวกับเวลาหยุดเดินลู่หยวนเฉิ่งวิ่งเข้าไปหาเธอ ใช้นิ้วมืออันสั่นเทาจับชีพจรที่ข้างคอเธอ สัมผัสได้เพียงแค่ความเย็นเฉียบ ไม่รู้สึกถึงการเต้นของชีพจรเขารีบดึงมือกลับมาเหมือนโดนน้ำร้อนลวก แล้วก็ลองจับชีพจรอีกครั้งเหมือนไม่อยากเชื่อ เขาใช้แรงกด แถมยังก้มลงไปฟังเสียงหัวใจของเธอ ฟังเสียงหายใจของเธอแต่เขาไม่ได้ยินไม่ได้ยินอะไรเลยมีแค่เลือดสีแดงเข้มไหลลงมาจากมุมปากของเธอไม่หยุด และโกศใส่อัฐิอันเย็นเฉียบที่เปื้อนเลือดจนแดงไปหมดในอ้อมแขนของเธอ“หนิงหนิง? หนิงหนิง!” ตอนแรกเขาเรียกเธอเบาๆ จากนั้นเสียงเขาดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นตะโกน “มู่ซูหนิง! เธอลุกขึ้นมาสิ! อย่ามาแกล้งตายนะ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”เขาเขย่าไหล่เธออย่างแรง แต่ตัวเธออ่อนปวกเปียกเหมือนตุ๊กตาไร้กระดูก คอพับไปอีกด้าน ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกลงมาบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ เลือดสีแดงสดไหลลงมาไม่หยุด“หมอ! เรียกหมอมาเร็ว!” ลู่หยวนเฉิ่งเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำจ้องบอดี้การ์ดที่กำลังยืนช็อกอยู่ข้างๆ รวมถึงคนใช้ที่ได้ยินเสียงแล้วรีบวิ่งมา เสียงเขาแหบจนแทบฟังไม่รู้เรื่องหมอประจำตระกูลแทบจะโดน
続きを読む
บทที่ 9
ใบหน้าซีดเผือดของเธอ อาการเหม่อลอยเป็นครั้งคราว เธอดูอ่อนเพลียและหมดอาลัยตายอยาก เธอไม่ให้เขาเข้าใกล้ บอกว่ากลัวทำให้เสื้อผ้าเขาสกปรก หรือเป็นเพราะร่างกายเธออ่อนแอจริงๆ? เธอเซ็นเอกสารโอนหุ้นอย่างเย็นชา บอกว่าไม่ต้องการมันแล้ว เธอไม่ต้องการมันจริงๆ สินะ“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้” ลู่หยวนเฉิ่งเซไปด้านหลัง ชนกับต้นมะกอกจนแผลที่หัวไหล่ฉีก เลือดติดอยู่ที่ลำต้น แต่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ “ตอนกลับมาเธอยังดีๆ อยู่เลย เธอยังเถียงกับฉันอยู่เลย ยังพาผู้หญิงพวกนั้นมายั่วโมโหฉันอยู่เลย เธอแค่เกลียดฉัน เธอแค่กำลังลงโทษฉันเฉยๆ......”“คุณลู่” เสียงหมอดูลำบากใจ “ดูจากสภาพร่างกายของคุณนาย คุณนายน่าจะรู้นานแล้วว่าตัวเองป่วยหนัก สภาพร่างกายรวมถึงความผิดปกติในสมองระดับนี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นในระยะเวลาสั้นๆ ครับ” หมอเงียบครู่หนึ่ง รู้สึกเห็นใจเป็นอย่างมาก “คุณนายอาจจะอดทนกับความเจ็บปวดรุนแรงมาตลอด”อดทนกับความเจ็บปวดรุนแรงมาตลอดประโยคนี้เหมือนค้อนหนักๆ ทุบลงบนความคิดที่ลู่หยวนเฉิ่งพยายามหลอกตัวเองมาตลอดเขานึกถึงตอนที่เธอขดตัวอยู่บนโซฟา เหมือนกำลังอดทนกับความเจ็บปวด นึกถึงท่าทางเฉยเมยของเธอตอนเห็นอาหารอร่
続きを読む
บทที่ 10
หลินเวยยืนอยู่นอกกลุ่มคน มองดูภาพที่วุ่นวายและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ตอนแรกเธอรู้สึกสะใจมาก ในที่สุดผู้หญิงที่ขวางหูขวางตาเธอก็ตายสักที!แต่หลังจากเห็นลู่หยวนเฉิ่งเจ็บปวดแทบขาดใจ ราวกับโลกทั้งใบถล่มลงมา เธอก็รู้สึกใจคอไม่ดีและแค้นใจขึ้นมาทันทีคนตายไปแล้วแท้ๆ เขาต้องเป็นถึงขนาดนี้ไหม?เธอสงบสติอารมณ์ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นโศกเศร้าทันที เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาลู่หยวนเฉิ่ง จะประคองเขาขึ้นมา “พี่ลู่ อย่าเสียใจไปเลย พี่หนิงหนิงคงทำบุญมาแค่นี้ พี่ยังมีฉัน ยังมีอาจิ่ง พวกเรา......”เธอยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ลู่หยวนเฉิ่งเงยหน้าขึ้นมาในดวงตาแดงก่ำไม่มีความนิ่งสุขุมเหมือนที่ผ่านมา ไม่มีความโกรธ ไม่มีแม้แต่ความบ้าคลั่ง มันมีแต่ความว่างเปล่าและมืดมิด เหมือนความมืดมิดที่มาจากขุมนรก ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของหลินเวยหลินเวยโดนจ้องจนขนลุกซู่ มือที่ยื่นออกไปค้างอยู่กลางอากาศ“เป็นเพราะเธอ” เสียงของลู่หยวนเฉิ่งแหบพร่าจนฟังดูไม่เหมือนเสียงของมนุษย์ เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “เป็นความคิดของเธอ เธอจะแตะต้องห้องของหน่วนหน่วน เธอจะฝังไอ้เด็กคนนั้นกับหน่วนหน่วน”“ฉันหวังดีกับพี่หนิงหนิง อยากให้หน่วนหน่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status