Share

บทที่ 144

Author: ปลาคาร์ปตัวน้อย
“ตกลงไปแล้ว” เวินถิงเยี่ยนตอบ “เราสามารถจ้างทีมทนายมาช่วยดูแลเฉิงเฉิง เพื่อลดความรับผิดชอบของเธอให้เ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (1)
goodnovel comment avatar
Pj Pj
เห้อช้าจังเมื่อไหร่นางเอกจะถึงเวลาไปสักที
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 680

    น้ำตาของเจี่ยนจือทำให้เสื้อเชิ้ตของเจี่ยนหลานเปียกชุ่มไปหมดแล้วเจี่ยนหลานเอาแต่ปลอบเธอ บอกว่าอย่าเสียใจ อย่าเสียใจ คอยบอกให้เธอร้องออกมา ร้องเสียงดัง ๆ...แต่น้ำตาของเจี่ยนจือกลับไม่มีเสียงตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงน้ำตาที่ไหลไม่หยุดจนในที่สุดเมื่อเธอเปล่งเสียงออกมาได้ สิ่งที่เธอพูดกลับเป็น “พี่ หนูไม่ได้เสียใจจริง ๆ นะ พี่ดูสิ หนูกำลังยิ้มอยู่ พี่ดูสิว่าหนูกำลังยิ้มอยู่ใช่ไหม? พี่ดูสิ!”เธอดิ้นออกจากอ้อมแขนของเขา ปัดเส้นผมออก เผยให้เขาเห็นทั้งใบหน้า บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตามีเพียงรอยยิ้มที่ดูน่าเศร้ายิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีกหัวใจของเจี่ยนหลานเจ็บจนแทบทนไม่ไหว เขาดึงเธอกลับเข้ามากอดอีกครั้ง “ไม่ดูแล้ว พี่ไม่ดูอะไรทั้งนั้น เธออยากร้องไห้ อยากหัวเราะ อยากให้น้ำตาไหลก็ได้ทั้งนั้น พี่อยู่ตรงนี้ เธอยังมีพี่อยู่นะ...”เจี่ยนจืออยู่ในอ้อมแขนของเจี่ยนหลานแบบนั้นตลอดทางจนกลับมาถึงบ้านหลังกลับถึงบ้าน นอกจากเส้นผมที่เปียกชื้นจากน้ำตาและดวงตาที่บวมแดงเล็กน้อยแล้ว ใบหน้าของเธอก็ไร้ซึ่งอารมณ์ใดตอนนั้นคุณย่ากำลังดูพ่อครัวทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนคุณป้ายังไม่กลับมาเจี่ยนจือทำเหมือนไม่มีอ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 679

    มือของเจี่ยนจือเผลอจิกลงบนกล้ามแขนของเจี่ยนหลานโดยไม่รู้ตัว“เขาไม่มีขาแล้ว” เจี่ยนหลานเอ่ยเสียงเบา“หนูก็รู้อยู่แล้วว่าอาการเขาคงไม่ค่อยดี ไม่งั้นเขาจะผิดนัดได้ยังไง?” เจี่ยนจือฟังแล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “เจ้าของเกสต์เฮาส์คนนั้นยังบอกเลยว่าเขาแค่เดินไม่ค่อยสะดวก”“ก็ถือว่า…ไม่สะดวกจริง ๆ นั่นแหละ…” แม้แต่เจี่ยนหลานเอง ตอนเอ่ยประโยคนี้ออกมาก็ยังรู้สึกลำบากเหลือเกิน“แล้วที่ว่าไม่มีนี่คือไม่มีแบบไหน? หายไปแค่ไหน?” เจี่ยนจือกอดแขนพี่ชายแน่นจนแทบจะถูกเขาลากให้เดินไปข้างหน้าตลอดชีวิตของเจี่ยนหลาน เขาไม่เคยพูดจาอย่างไร้ความมั่นใจขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกลังเลขนาดนี้มาก่อน เขาเอ่ยอย่างรวดเร็วและเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า “ก็คือ…ไม่มีทั้งขาเลย…”เจี่ยนจือนิ่งอึ้งไป“จือจือ จือจือ?” เจี่ยนหลานเป็นห่วงมาก จึงอยากดูสีหน้าของเธอ “เธอโอเคไหม? จือจือ”เจี่ยนจือเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เขาดู “โอเคสิ หนูสบายดี หนูไม่ได้เป็นอะไร หนูแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นอะไร อยู่ที่ไหน รู้แล้วก็พอ…แค่นี้ก็พอแล้ว…”เธอกำลังยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้หัวใจของเจี่ยนหลานเจ็บเหมือนถูกกระชาก“ขอโทษนะจือจือ ไป กลับบ้านกัน

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 678

    ตอนนี้เจี่ยนจือก็กำลังอยู่ในสภาวะแบบนี้พอคุณหมอได้ฟังเธอเล่ารายละเอียดมากมายขนาดนี้ ในที่สุดก็นึกขึ้นมาได้ เพราะถึงยังไง ตลอดชีวิตการทำงานของเขาก็ไม่ได้พบเจอเคสแบบนั้นบ่อยนัก“คุณเป็น…อะไรกับเขาเหรอครับ?” คุณหมอจำเธอไม่ได้แล้ว“ฉันเป็น…เพื่อนของเขาค่ะ” เจี่ยนจือไม่รู้ว่าควรอธิบายสถานะของตัวเองยังไงคุณหมอทำหน้าเหมือนเข้าใจขึ้นมาทันที “พวกคุณแต่งงานกันหรือยังครับ?” คุณหมอคิดว่าผู้ป่วยที่มีอาการหนักขนาดนั้น ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังเข้ามาทักทายเขาด้วยท่าทางซาบซึ้งใจแบบนี้ แสดงว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะต้องดีมากแน่ ๆเจี่ยนจือจึงรู้ว่าคุณหมอเข้าใจว่าเธอคือแอนนาคงต้องโทษกาลเวลาที่ผ่านมานานเกินไป คุณหมออาจจำผู้ป่วยได้อย่างแม่นยำ แต่สำหรับญาติของผู้ป่วย เมื่อผ่านไปหลายปี จะจำสับสนกันบ้างก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้แต่ในวินาทีนั้น ไม่รู้อะไรดลใจ เธอไม่ได้บอกว่าตัวเองใช่ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่ เพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ดีใจมากเลยค่ะที่ได้เจอคุณหมออีกครั้ง ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณหมอทุ่มเทในระหว่างการรักษาเขานะคะ”แต่คุณหมอกลับเอ่ยว่า “อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ความจริง

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 677

    เธอกังวลเหลือเกินว่าทุกวันที่ใช้ชีวิตอยู่ในลอนดอนอาจเป็นวันสุดท้ายของตัวเองเพราะแบบนั้น เธอจึงมอบอำนาจดูแลคณะเต้นทั้งหมดให้ตี๋โยว เวลาที่เธอไม่อยู่ ตี๋โยวสามารถตัดสินใจทุกอย่างแทนเธอได้เธอบันทึกวิดีโอการเต้นที่ออกแบบไว้สำหรับเทศกาลศิลปะเอดินบะระ ทั้งแบบเต็มชุด แบบเก็บรายละเอียด และแบบแยกสอนท่าทีละจุด เธออัดทุกอย่างเอาไว้ทั้งหมด เผื่อวันหนึ่งเธอหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก คณะเต้นจะได้ตั้งตัวทันเธอยังไปหาทนายความ ทำพินัยกรรมจัดการทรัพย์สินของตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวว่าหากหลับไปครั้งหนึ่งแล้วจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยสรุปแล้ว หลังจากเคยมีประสบการณ์หลับยาวถึงสามเดือน สิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือการหลับยาวยิ่งกว่าเดิมจนไม่ตื่นขึ้นมาอีก เพราะฉะนั้นในแต่ละวัน เธอจึงค่อย ๆ จัดการเรื่องต่าง ๆ ทีละอย่าง ให้ทุกอย่างเรียบร้อยที่สุดขณะเดียวกัน เธอก็ค่อย ๆ ลดจังหวะชีวิตของตัวเองให้ช้าลงนอกจากงานของคณะเต้นแล้ว เรื่องอื่นเธอไม่วิ่งวุ่นไปไหนอีก แต่เอาเวลาส่วนใหญ่ไปอยู่กับคุณย่าและคุณป้า เพราะกลัวว่าวันหนึ่งหากตัวเองหลับไปจริง ๆ คุณย่าในห้วงเวลานี้อาจไม่มีวันได้พบเธออีกเวลาเริ่มนับถอยหลังความรู้สึก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 676

    แต่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ดี! แค่นี้ก็ดีมากแล้ว! เขาแค่เดินไม่สะดวกเท่านั้นเอง แค่นี้ก็ดีมากแล้ว!เมื่อสองเดือนก่อน เขายังปรากฏตัวอยู่ที่นี่เป็น ๆ ด้วยซ้ำ!ต่อให้เธอไม่รู้ข่าวคราวที่แน่ชัดของเขาในตอนนี้ แค่นี้ก็มากพอแล้ว!เหมือนที่เจสสิก้าพูด ไม่มีข่าวก็คือข่าวดี!“เจสสิก้า?” เจี่ยนจือมองคนที่อยู่ข้างกาย ก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เจ้าของที่พักเห็นเธอร้องไห้ขนาดนี้ก็ตกใจไม่น้อยเจี่ยนจือพยักหน้าแรง ๆ “ฉันไม่เป็นไร ฉันดีมาก ดีมากจริง ๆ! ขอบคุณนะคะ!” เพียงแต่น้ำตามันหยุดไหลไม่ได้เธอไม่ได้คิดว่าพอหาเวินถิงเยี่ยนเจอแล้วจะต้องทำอะไรกับเขา เพียงแต่หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้ เธอหวังว่าทุกคนจะยังมีชีวิตอยู่ดีถึงแม้ตอนนี้เบาะแสของเวินถิงเยี่ยนจะยังเลือนรางจับต้องไม่ได้ แต่ก็เหมือนรอยเท้าห่านบนโคลนหิมะ อย่างน้อยก็ยังมีร่องรอยว่าเขาเคยผ่านมาที่นี่ อย่างน้อยคนคนนี้ก็ยังคงมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ เหมือนที่เจสสิก้าพูด เขาอาจกำลังใช้ชีวิตอย่างดีอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่ง ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว…“คุณลุงคะ เขาเคยบอกไหมว่าหลังจากออกจากที่นี่แล้วจะไปไ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 675

    บนเครื่องบินที่มุ่งหน้าไปยังไอร์แลนด์ หัวใจของเจี่ยนจือตึงเครียดอยู่ตลอดเวลาหลังจากความตื่นเต้นในตอนแรกผ่านไป พอสงบสติลง เธอก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนับตั้งแต่เวินถิงเยี่ยนจากไปโดยไม่บอกกล่าวจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ในช่วงหลายปีนี้ นอกจากช่วงเวลาที่เธอหลับไป เธอเดินทางมาไอร์แลนด์อยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่ได้เบาะแสเกี่ยวกับเวินถิงเยี่ยน“หัวหน้าทีมคิดอะไรอยู่เหรอ?” ตี๋โยวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สะกิดเธอเบา ๆ“หืม?” เจี่ยนจือเหมือนเพิ่งได้สติกลับมา“แอร์โฮสเตสเอาอาหารมาเสิร์ฟแล้ว” ตี๋โยวเอ่ย“ขอโทษนะคะ” เจี่ยนจือเอ่ยกับแอร์โฮสเตสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอรับเมนูมาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งคืนให้อีกฝ่าย “ขอน้ำร้อนหนึ่งแก้วก็พอค่ะ”“ดูเหมือนหัวหน้าทีมจะมีเรื่องหนักใจนะ” ตี๋โยวถามอย่างเป็นห่วง“อืม” เจี่ยนจือยอมรับ “ถึงไอร์แลนด์แล้วค่อยว่ากัน”ไม่ว่ายังไง ครั้งนี้ที่เธอมาที่นี่ ในมือก็มีที่อยู่แบบเจาะจงแล้ว อย่างน้อยก็คงไม่ต้องตามหาอย่างไร้จุดหมายหลังเครื่องบินลงจอดที่ไอร์แลนด์ คณะเต้นก็เข้าที่พัก และยังมีเวลาพักปรับตัวอีกหนึ่งวัน ตี๋โยวพาคนในคณะไปฝึกซ้อม ส่วนเธอ ครั้งนี

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status