Share

บทที่ 150

Author: ปลาคาร์ปตัวน้อย
“แต่เกรงว่าหลังจากนี้อาจจะมีข้อพิพาทเกี่ยวกับเรื่องทรัพย์สินของนายได้”

“ไม่มีทาง” เวินถิงเยี่ยนยืนอ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 632

    หลิวซิ่วอวิ๋นรีบพูดเสริม พร้อมกับดึงตัวเจ้าหนุ่มผมทองมายืนตรงหน้าเจี่ยนจือ “ลูกดูสิ เป็นผู้ชายที่ดีจะตาย ทั้งหล่อ ทั้งทันสมัยเลยไม่ใช่เหรอ?หล่อ?ทันสมัย?ผู้ชายที่ดี?เจี่ยนจือตีหน้าถมึงทึง “ผู้ชายที่ดีขนาดนี้ แม่ก็แต่งเองสิ!”“แก……” หลิวซิ่วอวิ๋นโดนสวนกลับจนพูดไม่ออกเจ้าหนุ่มหัวทองหน้าเจื่อนไปทันที เช่นเดียวกับเถ้าแก่ลู่และภรรยาที่เริ่มหน้าตึงขึ้นมาเจี่ยนเฉิงจวินกลัวว่าบรรยากาศจะเสียจนจบไม่สวย จึงรีบค้อมตัวให้เถ้าแก่ลู่ “เถ้าแก่ลู่ครับ ลูกสาวผมแค่ตั้งใจเรียนมากไปหน่อย เธอคงกลัวว่าถ้าต้องมาคุยเรื่องนี้ตอนมัธยมจะกระทบกับการเรียน เดี๋ยวผมค่อย ๆ กลับไปคุยกับเธอเองครับ”เจ้าหนุ่มหัวทองจึงได้โอกาสพูดขึ้นว่า “ไม่กระทบการเรียนหรอก ฉันจะเรียนไปพร้อมกับเธอด้วย”เถ้าแก่ลู่ไม่พอใจมาก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “งั้นเอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน”ทั้งครอบครัวหันหลังเตรียมจะเดินออกไป“อยู่กินข้าวก่อนสิครับ เถ้าแก่ดู……” เจี่ยนเฉิงจวินนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านมีกับข้าวอยู่แค่สองอย่าง แถมยังเก็บไปแล้วอีกต่างหาก “ไม่อย่างนั้นไปกินข้าวที่ร้านตรงทางเข้าหมู่บ้านกันดีไหมครับ?ผมเลี้ยงเอง”“ใช่ค่ะ ๆ เดี๋ยวก็จะเป็

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 631

    เถ้าแก่ลู่ได้ยินดังนั้นก็พอใจมากทว่าเมิ่งเฉิงซ่งที่ยืนอยู่ข้างเจี่ยนจือกลับมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆต่อให้จะเป็นแค่ความฝัน เจี่ยนจือก็ยังรู้สึกขายหน้ามากอยู่ดีใช่แล้ว ในเวลานี้เธอไม่ต่างอะไรจากสินค้าที่พ่อแม่นำมาวางโชว์ไว้บนเขียง รอให้ใครสักคนเดินผ่านมาเลือกซื้อ เขาคงไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อนสินะ?ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน ลูกชายหัวทองของเถ้าแก่ลู่ก็เอาแต่จ้องเจี่ยนจือด้วยสายตาละโมบโลภมากอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งเมิ่งเฉิงซ่งเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาถึงได้ก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วใช้ตัวบังเจี่ยนจือเอาไว้ ผลที่ได้กลับเป็นสายตาโกรธเกรี้ยวจากเจ้าลูกชายหัวทองเมิ่งเฉิงซ่งก็มองกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกันคุณย่ายังคงอยู่ในห้อง ท่านไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง จึงทุบประตูสุดแรง “เปิดประตู!จือจือ เปิดประตูให้ย่าหน่อย เร็วเข้า!”เถ้าแก่ลู่ “แล้วนั่นมันอะไรอีก?”“แม่ผมเอง ท่านสุขภาพไม่ค่อยดี ป่วยอยู่น่ะครับเลยให้พักอยู่ด้านใน แต่ไม่ทันระวังประตูเลยล็อค” เจี่ยนเฉิงจวินขยับเข้าไปใกล้เถ้าแก่ลู่ แล้วกระซิบเสียงเบา “เดี๋ยวจะติดเชื้อ ผมเลยไม่ให้แกออกมา”หลิวซิ่วอวิ๋นยังรีบเสริมอีก

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 630

    แต่กลายเป็นว่าการล้มครั้งนี้ช่วยชีวิตเขาไว้พอดี เพราะมีดในมือเจี่ยนจือเฉือนผ่านหนังศีรษะของเขาไปอย่างหวุดหวิด จึงไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เลยเขากลิ้งคลุกคลานหนีไปกับพื้น พลางตะโกนด่าเจี่ยนจือว่าเป็นลูกอกตัญญู พร้อมกับตะโกนลั่น “มันจะฆ่าคนแล้ว!ฆ่าคน!”คุณย่าที่อยู่ในห้องทุบประตูเสียงดังด้วยความร้อนใจ พลางตะโกนบอกเจี่ยนจือว่าอย่าทำอะไรโง่ ๆแต่ตอนนี้เจี่ยนจืออยู่ในความฝันนี่!อยู่ในฝันมีอะไรให้ต้องกลัวล่ะ!อีกอย่าง ต่อให้จะไม่ใช่ความฝัน ต่อให้จะเป็นเหมือนในนิยายที่ว่าเธอหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาในช่วงมัธยมปลาย งั้นเธอยิ่งไม่มีอะไรให้ต้องกลัว!แค่ได้ใช้ชีวิตมากกว่าคนอื่นอีกหนึ่งชาติ ก็ถือว่ากำไรแล้ว!ชาตินี้มีแค้นก็ต้องชำระ เรื่องที่ติดค้างไว้ก็ต้องทวงคืนให้หมด!ตอนที่เจี่ยนจือไล่ตามเจี่ยนเฉิงจวินที่คลานหนีไปตามพื้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องของเจี่ยนเฉิงจวินและหลิวซิ่วอวิ๋น จู่ ๆ ก็มีใครบางคนพุ่งเข้ามากอดเธอไว้จากด้านหลัง ใครคนนั้นกำข้อมือที่เธอถือมีดไว้แน่น“อย่าวู่วาม!เจี่ยนจือ!อย่าวู่วามนะ!”เธอฟังออกว่าคนที่กำลังห้ามเธออยู่คือเมิ่งเฉิงซ่ง“เจี่ยนจือ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันมาแล้ว ฉันมาช่วยเธอแล้ว

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 629

    เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้พ่อเธอโกรธจนฟิวส์ขาดแล้ว แต่ที่ตอนนี้ยังยอมทนอยู่ก็เพราะมีเรื่องที่ต้องการ แถมดูเหมือนจะไม่ใช่น้อย ๆ เลยด้วยหลิวซิ่วอวิ๋นแม่ของเธอ ยังคงทำหน้าที่เป็นคนกลางคอยไกล่เกลี่ยสถานการณ์ “จือจือ พ่อเขาไม่ได้ด่าลูกนะ แค่พลั้งปากพูดเฉย ๆ”“พลั้งปากด่าลูกตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ?ยังมีความเป็นพ่ออยู่ไหม?” คุณย่าพูดพลางกอดเจี่ยนจือไว้แน่น “พวกแกกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ได้ทำกับข้าวเผื่อพวกแก กลับไปกินที่บ้านตัวเองนู่น”“แม่คะ!” หลิวซิ่วอวิ๋นรีบพูดต่อ“ ไม่ใช่นะคะ ๆ พวกเราไม่ได้มาเพื่อด่าจือจือนะ พวกเรามาหาเจี่ยนจือเพราะมีข่าวดีต่างหากค่ะ”คุณย่าไม่เชื่อเลยว่าพวกเขาสองคนมาหาเพราะมีเรื่องดี ๆ มาให้เจี่ยนจือ ท่านชี้ไปที่ประตูอย่างหนักแน่น แสดงออกชัดเจนว่าต้องการไล่ให้พวกเขากลับไป“แม่ อีกเดี๋ยวจะมีแขกคนสำคัญมา แม่จะไล่ผมทำไม?” เจี่ยนเฉิงจวินพูดอย่างหงุดหงิด “แม่คิดว่าผมอยากจะมาที่บ้านนอกแบบนี้หรือไง?ก็เพราะนังเด็ก……ยัยนี่ไม่ยอมไปกินข้าวด้วยนั่นแหละ คนเขาอุตส่าห์เตรียมอาหารไว้เสียใหญ่โตเพราะจะเลี้ยงข้าวแท้ ๆ ”ตอนแรกเขาตั้งใจจะด่าว่าเด็กเหลือขอ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าคำด่านั้นอาจจะเข้าตัว

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 628

    “ยังดีที่ก่อนหน้านี้พื้นฐานเธอไม่ได้แย่มาก ถ้าพยายามอีกหน่อยน่าจะ……”ขณะที่พูด ๆ อยู่ ทั้งสองคนก็มาถึงบอร์ดประกาศตอนนี้หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์เต็มไปด้วยนักเรียน ทุกคนกำลังคุยกันเจี๊ยวจ๊าวว่าใครได้อยู่ห้องไหนบ้าง ถ้าเห็นว่าตัวเองได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิท เสียงโห่ร้องดีใจก็จะดังขึ้นเป็นระยะเจี่ยนจือไม่ได้มองทางฝั่งสายวิทย์เลย เธอเดินตรงไปดูรายชื่อของสายศิลป์“ทางนี้ เธอจะไปไหน……” เวินถิงเยี่ยนพูดยังไม่ทันจบ ทันใดนั้นเองเขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นได้จึงรีบตามเธอไปแล้วเขาก็เห็นชื่อของเจี่ยนจืออยู่ในรายชื่อห้องทดลองสายศิลป์ 1“เธอหลอกฉัน?”ทั้งที่วันนี้อากาศร้อนจัด แต่เจี่ยนจือกลับรู้สึกเหมือนว่ามีไอเย็นยะเยียบแผ่ออกมาจากด้านหลัง หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกตอนที่เจี่ยนจือหันกลับไป คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็หายไปแล้ว กลับเป็นเมิ่งเฉิงซ่งที่เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมหัวเราะอย่างดีใจ “เจี่ยนจือ!พวกเราได้อยู่ห้องเดียวกันจริงด้วย!”ใช่ เมิ่งเฉิงซ่งก็มีชื่ออยู่ในห้องทดลองสายศิลป์ 1 เช่นกัน“วันนี้ฉันต้องเลี้ยงข้าวเธอให้ได้!ฉลองกันหน่อย!” เมิ่งเฉิงซ่งกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเจี่ยนจ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 627

    เจี่ยนจือรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเท่าไหร่แต่ตอนนี้เวินถิงเยี่ยนเห็นเธอแล้ว และจากสายตาของเขาก็ดูท่าว่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ เธอได้แต่เดินเข้าไปอย่างไม่เต็มใจนัก ซึ่งในมือของเวินถิงเยี่ยนกำลังถือใบคะแนนของนักเรียนในห้องอยู่จริงสิ เขาเป็นกรรมการฝ่ายการศึกษา ย่อมต้องได้เห็นคะแนนทั้งหมดก่อนอยู่แล้ว“ดูเธอสิ” เขาชี้ไปที่ใบคะแนน “ดูสิว่าเธอสอบออกมาเป็นยังไงบ้าง?วิชาสายวิทย์ไม่ผ่านเลยสักวิชา!”เจี่ยนจือไม่มีอะไรจะเถียงสิบกว่าปีแล้ว เธอไม่ได้แตะความรู้พวกนั้นเลยตั้งแต่เรียนจบมัธยม จะให้จำได้ยังไงล่ะ?ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเรียนเธอก็แทบจะเอาตัวไม่รอด ที่ทุ่มเทไปทั้งหมดก็เพราะอยากเรียนสายวิทย์กับเขา“คะแนนตกลงแบบนี้ เธอจะยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ไหม?หรือต่อให้เธอเป็นนักเรียนศิลปะ แต่คะแนนวิชาสามัญแย่ขนาดนี้ก็สอบไม่ติดหรอกมั้ง?” เวินถิงเยี่ยนชี้ไปที่ใบคะแนน พลางมองเธอด้วยแววตาราวกับตัวเองเป็นครูประจำชั้นเสียเอง“ฉันรู้แล้ว ต่อจากนี้ฉันจะตั้งใจให้มากขึ้น” เธอเดินผ่านเขาแล้วตรงไปข้างหน้าวันนี้เป็นวันประกาศผลการจัดห้องเรียน น่าจะมีการเอารายชื่อไปติดไว้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์“หยุดนะ!เธอจะรีบไปไ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status