LOGINShare
บทที่ 30
Latest chapter
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 100
ถ้าจะพูดแบบนั้น มันก็ไม่ได้ผิดอะไร..."ฉันแค่กะว่าจะจ้างนายให้...""มันต่างกันตรงไหน"เธอยังพูดประโยค 'จ้างให้นายช่วยสอนโจทย์' ไม่ทันจบ เขาก็ชิงขัดจังหวะเธอเสียก่อนจากนั้น เงินยี่สิบห้าบาทก็ถูกยัดกลับใส่กระเป๋าเธอ เขาเดินปลิวผ่านตัวเธอไปราวกับสายลม พร้อมกับทิ้งประโยคหนึ่งลอยละล่องมาว่า 'พี่น่ะยังไม่ตกอับถึงขั้นนั้นหรอกนะ!'นี่คือสิ่งที่เขาบอกว่า เธอเคยไปถามโจทย์เขาเขาคงจำได้แค่ราง ๆ ว่าเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่กลับลืมเหตุและผลแวดล้อมทั้งหมดไป มีเพียงเธอที่ยังจำได้ ในช่วงเวลาที่สับสนแต่มั่นคงเหล่านั้น ต่างฝ่ายต่างเคยเป็นพยานในมุมที่น่าสมเพชของกันและกันแต่ก็นั่นแหละ มันก็แค่รอยขีดเขียนสีหม่น ๆ ในความทรงจำวัยเยาว์ ลืมไปซะได้ก็คงจะดีกว่า..."เจี่ยนจือลูก..." คุณย่าเรียกเธอ ขัดจังหวะการคิดหวนอดีต "หลาน...เขารู้เรื่องหรือยัง?"คุณย่ากระซิบถามเธอเบา ๆเธอเหลือบมองแผ่นหลังของเวินถิงเยี่ยนในห้องครัวปราดหนึ่ง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ พลางลดเสียงต่ำ "คุณย่าคะ หนูยังไม่อยากพูดตอนนี้ แต่หนูจะบอกเขาแน่ค่ะ"คุณย่ายิ้มออกมาพลางลูบผมเธอ "เอาเถอะ ย่าสนับสนุนทุกการตัดสินใจของหลาน ขอแค่หลานมี
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 99
เธอตะลึงค้าง ไม่เคยรู้เลยว่าสถานการณ์ทางบ้านของเขาจะเป็นแบบนี้เขาเป็นคนเด็ดเดี่ยวมาก เขาไม่ได้ก้มลงเก็บเงินเหล่านั้นเลยเธอได้ยินเขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไม่จำเป็น ตั้งแต่นี้ต่อไป ผมจะไม่ขอเงินคุณอีกแม้แต่บาทเดียว!"พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันทีคนในรถลงวิ่งตามมา "ได้! แกเก่งนักก็อย่ากลับมาขอเงินแล้วกัน! ฉันจะคอยดูว่าแกจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง!"แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันนั้นสว่างจ้ามาก มันฉาบลงบนตัวเขาจนดูเหมือนเคลือบด้วยทองคำ เขาหัวเราะอย่างทระนง และพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับไปมองว่า "ไม่ต้องห่วง ต่อให้ต้องไปให้ผู้หญิงรวย ๆ เลี้ยงดู ผมก็จะไม่กลับไปหาคุณแน่!"นั่นมันคำพูดอะไรกัน! มันทำให้เจี่ยนจือในวัยสมัยมัธยมปลายถึงกับอึ้งไปเลย!แต่จะว่าไป คำพูดทำนองนี้เธอก็ได้ยินมาไม่น้อยเหมือนกัน เวลาแม่ด่าเธอ มักจะพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าเลี้ยงเธอไปก็เปลืองข้าวสุก สู้ให้เธอไปขายดีกว่า...ทุกครั้งที่แม่ด่าเธอแบบนั้น เธอจะรู้สึกอับอายและเสียใจจนอยากจะหายไปจากโลกนี้ให้รู้แล้วรู้รอด เธอทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น กัดจนเจ็บจนเลือดซึม เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา แต่ว่าคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 98
เขาทำอาหารเป็น แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำอาหารกลางแจ้งเป็นด้วยขั้นตอนการก่อไฟกลายเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของเขาเขาออกแรงเยอะมากจนหน้าเปื้อนเขม่าดำเป็นปื้น แต่ไฟก็ยังไม่ยอมติดสักที เธอไม่เหมือนเขา เพราะตอนเด็ก ๆ เวลาปิดเทอมเธอมักจะกลับไปเล่นที่หมู่บ้าน ทั้งก่อไฟ ปีนต้นไม้ แย่งไข่นกกับเด็กคนอื่น ๆ เธอทำมาหมดทุกอย่างแล้วดังนั้น ในฐานะที่อยู่กลุ่มข้าง ๆ เธอจึงทนดูต่อไม่ไหว เดินเข้าไปเขี่ยฟืนในเตาให้มีช่องว่าง แล้วจัดการก่อไฟให้เขาใหม่เขามองดูเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมาด้วยอาการตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง อาจเป็นเพราะรู้ตัวว่าสภาพตัวเองดูทุลักทุเลเกินไป เขาจึงไม่ได้แม้แต่จะกล่าวคำขอบคุณกับเธอแต่หลังจากนั้น เขาก็กลับมาคุมสถานการณ์ได้อย่างมั่นคง แค่ดูจากท่าทางตอนผัดผักทำกับข้าว ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นงานบ้านงานเรือนนั่นเป็นเพียงครั้งเดียวที่เธอได้ทานอาหารฝีมือเขาคนในกลุ่มของเขายังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง รู้ว่าที่มื้อนี้ได้กินกันจนอิ่มหนำสำราญส่วนใหญ่เป็นเพราะเขา ดังนั้นตอนกินข้าวพวกเพื่อน ๆ จึงยกน่องไก่ให้เขาเขาไม่ได้กินมัน แต่ตอนที่เดินผ่านกลุ่มของเธอ เขาเดินเข้ามาใกล้แล้ววางน่องไก่ชิ้นนั้นล
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 97
"ได้สิ" ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีมาก อารมณ์ที่รื่นรมย์ของเขาคงอยู่เช่นนั้นไปตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้านคุณย่าตอนนี้คุณย่ากำลังเตรียมตัวจะกินมื้อเที่ยงพอดี บนโต๊ะมีเพียงโจ๊กธัญพืชหนึ่งถ้วย ผักดองหนึ่งจานและผักใบเขียวอีกหนึ่งจาน เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองมาถึง ท่านดูทั้งประหลาดใจและขัดเขินเล็กน้อยจนต้องรีบเก็บถ้วยชาม"พวกหลานมากันตอนนี้ได้ยังไง กินข้าวกันมาหรือยัง เดี๋ยวย่าไปทำกับข้าวให้!"เจี่ยนจือมองดูอาหารที่เรียบง่ายบนโต๊ะ ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับอาหารมื้อใหญ่ที่จัดเต็มทุกครั้งที่เธอมาหาคุณย่า "คุณย่าคะ ทำไมกินแค่ของพวกนี้ล่ะ!"คุณย่ารีบยกโจ๊กกับผักดองขึ้นมา "นี่มันของที่เหลือจากมื้อเช้าน่ะ ทิ้งไปก็น่าเสียดาย เลยเอามากินต่ออีกมื้อ ปกติย่าไม่ได้กินแบบนี้หรอก"เจี่ยนจือไม่เชื่อหรอก เธอจ้องมองคุณย่าพลางทำปากยื่น"เอาล่ะ ดูทำหน้าทำตาเข้า เดี๋ยวย่าไปทำของอร่อย ๆ ให้กินเดี๋ยวนี้เลย รอเดี๋ยวนะ!" คุณย่าถือจานเดินเข้าครัวไป ราวกับกำลังหลบหน้าเจี่ยนจือเจี่ยนจือรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยเธอไม่เชื่อหรอกว่าคุณย่าจะกินแบบนี้แค่บางครั้ง...เวินถิงเยี่ยนวางของที่ซื้อมาฝากคุณย่าลง แล้วเดิ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 96
"ใช่ค่ะคุณนาย หลังนี้ทำเลดีที่สุดของเราเลยนะคะ อยู่ติดริมทะเลสาบเลย ช่วงที่อากาศอุ่นจะมีหงส์บินมาด้วย บรรยากาศรื่นรมย์มากค่ะ" พนักงานขายช่วยเสริมเวินถิงเยี่ยนจูงมือเธอเดินออกไปที่ระเบียง เพื่อให้เธอได้สัมผัสกับทัศนียภาพของบ้านไอจากผิวน้ำริมทะเลสาบพัดเข้ามาปะทะหน้า เธอสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของต้นไม้ใบหญ้า รื่นรมย์มากจริง ๆ"เป็นยังไง ชอบไหม" เขาถามพลางกุมมือเธอไว้เธอก้มลงมองมือของเขาที่วางทับซ้อนอยู่บนมือเธอ...เอาเถอะ เห็นแก่ที่บ้านหลังนี้ถูกใจเธอมาก เธอจะยอมอดทนแล้วกัน!เธอพยักหน้าเมื่อเขาเห็นแบบนั้นก็ยิ่งพอใจ "ฉันก็ว่าไม่เลว หรือไม่ก็รอให้ตกแต่งเสร็จ พวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่กันเองก็ได้ ส่วนเรื่องที่เจี่ยนโจวจะแต่งงาน... ค่อยว่ากันอีกที"เจี่ยนจือยืนอยู่บนระเบียง ในหัวเอาแต่คิดว่าจะแบ่งพื้นที่สวนชั้นหนึ่งไว้ปลูกผักยังไงดี ถึงเวลาคุณย่าย้ายมาอยู่ มีสวนให้ปลูกผักแบบนี้ ท่านต้องมีความสุขมากแน่ ๆ แน่นอนว่าเวินถิงเยี่ยนพูดอะไรไปบ้าง เธอก็ไม่ได้ตั้งใจฟังสักเท่าไร"ไปเถอะ เข้าไปดูข้างในกันต่อ" เพราะจู่ ๆ ก็นึกอยากจะย้ายมาอยู่เอง เวินถิงเยี่ยนจึงตั้งใจจะดูผังบ้าน
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 95
เวินถิงเยี่ยนเริ่มขับรถต่อ แต่ทิศทางนั้นยังคงไม่ใช่ทางไปบ้านคุณย่า"ฉันจะพาเธอไปดูบ้าน" เขาถอนหายใจแผ่วเบา "ที่เอาบัตรประชาชนเธอไปเมื่อวาน จริง ๆ แล้วคือจะซื้อบ้านให้เธอน่ะ"เจี่ยนจือขมวดคิ้ว "ซื้อบ้าน?""พ่อกับแม่จะซื้อบ้านให้เจี่ยนโจวเพื่อแต่งงานไม่ใช่หรอกเหรอ" เขาถาม"พวกเขาส่งคนมาหานายอีกแล้วเหรอ?" เจี่ยนจือถามด้วยความระแวดระวังเวินถิงเยี่ยนไม่พูดอะไรความเงียบคือการยอมรับ"เมื่อไรกัน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"เขาชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาแฝงรอยยิ้มอย่างประหลาด "เธอดุขนาดนั้น พวกเขาจะกล้าให้เธอรู้เหรอ"เจี่ยนจือไม่รู้ว่าไอ้ท่าทางกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มนี่มันมาจากไหน เธอแค่รู้สึกโกรธ ครอบครัวของเธอ มักจะเก่งที่สุดเรื่องคอยถ่วงแข้งถ่วงขา! มีวิธีทำให้เธอเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าเวินถิงเยี่ยนได้ตลอดเวลา!"เวินถิงเยี่ยน นายช่วยเลิกเจอใครก็แจกบ้านไปทั่วได้ไหม คนอื่นเขาเป็นแค่ต้นไม้เขย่าเงิน แต่นายเป็นต้นไม้เขย่าบ้านหรือไง เขย่าทีไรบ้านร่วงลงมาทุกที" ใครเขย่าก็แจกไปหมด!แต่เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูด เอาแต่พูดในส่วนของตัวเองต่อ "ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีมุมที่อารมณ์ร้ายขนาดนั้นด้วย
You may also like
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่795.4K viewsแรงรักสยบแรงแค้น
นครแสงจันทร์46.1K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี65.2K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsเพียงรักหมดใจ
คณานางค์425 viewsรัดร้อยดวงใจรัก
ฐิญาดา59 viewsSet อีโรติก ชุดรักต้องห้าม
อักษรามณี347 viewsสายลมรักเมขลา
คุณน้ำอิง2.0K views
