Mag-log inShare
บทที่ 81
Pinakabagong kabanata
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 692
เรื่องที่เวินถิงเยี่ยนกับลั่วอวี่เฉิงจะไปเข้าร่วมการแข่งขันสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษด้วยกันยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการ แต่ข่าวกลับแพร่ไปทั่วกลุ่มนักเรียนม.6 แล้วบางคนไม่สนใจ บางคนบอกว่าเวินถิงเยี่ยนก็เป็นคนที่ผลการเรียนดีที่สุดอยู่แล้ว และยังมีบางคนตั้งคำถามว่าเกณฑ์การคัดเลือกคืออะไรสุดท้าย เรื่องนี้ถึงขั้นถูกเอาไปโพสต์บนเพจของโรงเรียนจนเกิดกระแสไม่น้อยผลก็คือโรงเรียนออกมาปฏิเสธข่าวลือนี้โดยตรง พร้อมประกาศว่าจะจัดการแข่งขันสุนทรพจน์ระดับโรงเรียนในวันศุกร์นี้ ทุกห้องสามารถสมัครเข้าร่วมได้ แล้วคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันที่โดดเด่นที่สุดสองคนเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งขัน โดยแต่ละห้องส่งได้ไม่เกินสองคนเจี่ยนจือไปสมัครโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยไม่ว่าสุดท้ายผู้เข้าแข่งขันอีกคนที่ถูกเลือกจะเป็นใคร หนึ่งในนั้นจะต้องเป็นเธอความจริงมีคนอยากเข้าร่วมการแข่งขันประเภทสุนทรพจน์แบบนี้ไม่มากนัก โดยเฉพาะเมื่อขึ้นม.6 แล้ว ถ้าเป็นการแข่งขันประเภทอื่น เช่น การแข่งขันที่เน้นทักษะจริง มีคุณค่า และเป็นประโยชน์ต่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทุกคนอาจจะสนใจ ส่วนถ้าเป็นการแข่งขันด้านศิลปะหรือกีฬา ก็อาจมีนักเรียนบางคนที่อย
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 691
“ไม่เป็นไร เธอก็ไม่ได้พูดผิด เธอทำงานอยู่ที่ร้าน จะพูดว่า ร้านของพวกเรา ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร” เวินถิงเยี่ยนเอ่ย “ไม่ต้องดูแลพวกเรา พวกเขาเป็นเพื่อนเก่าของฉันทั้งนั้น ไม่ต้องรับรอง ไปทำอย่างอื่นเถอะ”“ได้...ได้...” ลั่วอวี่เฉิงเดินจากไป แต่ก่อนจะไป ดวงตาของเธอก็ยังแดงขึ้นมาเล็กน้อย ดูน่าสงสารมากเจี่ยนจือคุ้นเคยวิธีแบบนี้เสียยิ่งกว่าคุ้นเคย ต่อจากนี้หร่านเฉินต้องโดนว่าแน่นอนแล้วก็เป็นอย่างที่คิดอาเฟิงเป็นคนพูดก่อน “หร่านเฉิน ทำไมเธอต้องดุลั่วอวี่เฉิงขนาดนั้นทุกครั้งด้วย? เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้เธอเสียหน่อย ทุกครั้งที่เจอก็เป็นมิตรกับเธอตลอด”หร่านเฉินยิ้มเย็น “แค่นายพูดกับฉันแบบนี้ ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอไม่ได้เป็นมิตรกับฉัน!”“มันเป็นเหตุผลแบบไหนกัน?” อาเฟิงไม่เข้าใจ“เหตุผลอะไรน่ะเหรอ? ที่นายไม่เข้าใจก็เพราะนายโง่ ส่วนที่ฉันเข้าใจก็เพราะฉันเองก็ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนเป็นเหมือนกัน” หร่านเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา“เธอ...” อาเฟิงโมโหจนหัวเราะออกมา “แค่จะเอาชนะฉันก็ไม่เห็นต้องด่าตัวเองไปด้วยเลยมั้ง?”“ฉันพูดเรื่องจริง!” หร่านเฉินหยิบของว่างก่อนอาหารชิ้นใหญ่มากัดคำโต“ลูกพี่ เจี่ยนจือ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 690
หลังออกจากวัด พวกเขาก็แวะไปปีนเขากันต่อเจี่ยนจือกับหร่านเฉินเดินคล้องแขนปีนเขาไปด้วยกัน ทั้งสองจึงเริ่มกระซิบคุยกันหร่านเฉินเอ่ยว่า “เดี๋ยวพวกเราว่าจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารของเวินถิงเยี่ยน เธอไปด้วยกันไหม?”“ไปสิ” ก็ต้องไปอยู่แล้วแต่หร่านเฉินกลับตกใจ “ตอบตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?”มีอะไรไม่ถูกต้องงั้นเหรอ?“เมื่อก่อนชวนเธอไปกินข้าวด้วยกัน ต่อให้พูดจนปากเปียกปากแฉะเธอก็ไม่ยอมไป” หร่านเฉินพึมพำ “เธอกับเวินถิงเยี่ยนเลิกสงครามเย็นกันแล้วเหรอ? สงครามเย็นอะไรกันตั้งหนึ่งปี?”เจี่ยนจือเองก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าตอนที่เธอไม่อยู่ เจี่ยนจือตัวน้อยคนนี้ไปทำอะไรเอาไว้บ้าง ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที?หร่านเฉินพูดต่อ “ฉันจะบอกเธอให้นะ เดิมทีเรื่องที่เวินถิงเยี่ยนเปิดร้านอาหารมีแค่คนกลุ่มเล็ก ๆ อย่างพวกเราที่รู้ ไม่รู้ทำไมถึงมีคนรู้เรื่องเข้า จู่ ๆ เวินถิงเยี่ยนก็กลายเป็นบุคคลยอดนิยม ไม่รู้มีของขวัญกับจดหมายที่มีคนฝากฉันเอาให้เขาตั้งเท่าไหร่!”เจี่ยนจือยิ้มบาง “เขาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”คนอย่างเวินถิงเยี่ยน ทั้งเย็นชา ทั้งนิสัยไม่ดี แต่ใครใช้ให้เขาหล่อล่ะ แถมผลการเรียนก็ดี ยังเป็นดาวเด่นด้าน
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 689
“โยมมีเรื่องสงสัยหรือ?” พระอาจารย์ประนมมือระฆังยามเช้า กลองยามเย็นทั้งที่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาตีระฆัง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เสียงระฆังกลับดังขึ้นเจี่ยนจือรู้สึกเหม่อลอยราวกับย้อนกลับไปยังวันที่เธอนำก้อนหินมาทำพิธีส่งดวงวิญญาณ เสียงระฆังลอยกังวาน เสียงสวดมนต์ดังหึ่งแผ่วเบา“พระอาจารย์” เจี่ยนจือเอ่ยเสียงเบา “ถ้าฉันบอกว่าอีกสิบปีให้หลังฉันเคยมาที่นี่แล้ว พระอาจารย์จะเชื่อไหมคะ?”พระอาจารย์ถือไม้กวาดไว้ในมือ ดวงตาที่เปี่ยมด้วยปัญญาคู่นั้นไม่ได้แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อยต่อคำพูดที่ฟังดูแทบคลุ้มคลั่งของเธอราวกับมองทะลุทุกสิ่งบนโลก ท่านเพียงยิ้มแล้วถามว่า “โยมกำลังพบเจอเรื่องที่แก้ไม่ได้อยู่หรือ?”“มีคนคนหนึ่ง ฉันหาเขาไม่เจอแล้ว แต่เขาก็ยังอยู่...” เจี่ยนจือไม่รู้ว่าพระอาจารย์จะฟังคำพูดสับสนราวกับเพ้อเจ้อแบบนี้เข้าใจหรือไม่พระอาจารย์ยังคงยิ้ม “โยม ทุกคนต่างมีวาสนาและเส้นทางของตัวเอง เขาอยู่ในที่ที่เขาควรอยู่”“พระอาจารย์หมายความว่า...” เสียงของเจี่ยนจือเริ่มสั่น“วาสนาของเขา เป็นทางเลือกของเขาเอง” ใบหน้าของพระอาจารย์เต็มไปด้วยความเมตตา “โยมไม่จำเป็นต้องยึดติดมากเกินไป”“แต่ว่า...” เ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 688
เวินถิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้ามองเธออยู่ตลอด“เจ็บ…เจ็บมากไหม?” เธอรู้ดีว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ดูแปลกมาก ในสายตาคนอื่น พอมองเธออาจรู้สึกว่าเธอดูพูดจาประหลาด ๆ มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ความลับในใจ และไม่มีทางอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ชัดเจนในโลกนี้ได้เลยเวินถิงเยี่ยนยังคงไม่พูดอะไร เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินต่อไปทางประตูวัดหร่านเฉินกับอาเฟิงไปรอพวกเขาอยู่ที่ประตูวัดแล้ว“ลูกพี่ ทำไมพวกนายสองคนช้าขนาดนี้ล่ะ?” อาเฟิงสะพายของไว้บนหลังและหิ้วของอยู่ในมือ ปากก็บ่นไม่หยุด“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว! เป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่มีประโยชน์สักนิด!” หร่านเฉินว่าเขาพอเห็นว่าอาเฟิงกำลังจะเถียงกับหร่านเฉินขึ้นมาอีก เวินถิงเยี่ยนก็ห้ามทั้งคู่ “จะทะเลาะกันก็ดูสถานที่หน่อย”หร่านเฉินถลึงตาใส่อาเฟิงทีหนึ่ง ถึงค่อยสงบลง“งั้น…กินอะไรหน่อยไหม? จะได้เบาลงหน่อย พวกนายไม่หิวกันเหรอ?” อาเฟิงเปิดถุงใบหนึ่งออก แจกน้ำให้ทุกคนคนละขวด แล้วยังหยิบกล่องขนมออกมาอีกสองกล่องคราวนี้หร่านเฉินรับมาแล้วส่งให้เจี่ยนจือหนึ่งกล่อง “พวกเธอสองคนกินกล่องหนึ่ง อันนี้ทำจากร้านของเวินถิงเยี่ยน เธอยังไม่เคยชิมใช่
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 687
“ได้” เจี่ยนจือรับกระเป๋ามาถือ พาวเวอร์แบงก์สองอันนี่หนักเอาเรื่องจริง ๆตอนนี้ในรถคันข้างหน้า สายตาของอาเฟิงก็กำลังจับจ้องมาทางด้านหลังด้วยดวงตาเบิกกว้าง “นี่คือคนที่มารับเจี่ยนจือทุกวันเหรอ? โคตรจะ…”เวินถิงเยี่ยนเพียงมองผ่านกระจกมองหลัง สีหน้าดูตึงขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ“ลูกพี่ นายว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า?” อาเฟิงเริ่มกังวล “นายก็รู้ว่าในโรงเรียนลือกันว่า…”ยังพูดไม่ทันจบ เจี่ยนจือกับหร่านเฉินก็เปิดประตูขึ้นรถมาแล้วเจี่ยนจือมองเข้าไป ในรถมีคนขับอยู่หนึ่งคน เวินถิงเยี่ยนนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนอาเฟิงนั่งอยู่เบาะหลังฝั่งติดประตูหร่านเฉินขึ้นรถก่อน นั่งตรงกลาง แล้วให้เจี่ยนจือนั่งฝั่งที่ติดประตูทันทีที่เจี่ยนจือนั่งลง หร่านเฉินก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ว้าว เมื่อกี้คนที่มาส่งเธอเป็นใครน่ะ? หล่อสุด ๆ ไปเลย?”“เป็น…พนักงานในบริษัทของพี่ชายฉัน” เจี่ยนจือไม่รู้เลยว่าเจี่ยนจือวัยสิบเจ็ดปีเคยอธิบายเรื่องของตัวเองกับทุกคนไว้ยังไง จึงตอบไปอย่างระมัดระวัง“กรี๊ด…เจี่ยนจือ!” เล็บของหร่านเฉินแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อแขนของเจี่ยนจือ “หล่อมาก หล่อมาก! เมื่อกี้เธอน่าจะเรียกเขามา
Maaari mong magustuhan
So Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้228.7K viewsบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์328.2K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.3K viewsเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.7K viewsชายาที่ไม่ถูกรัก
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว2.1K viewsเซอร์วิส รัก Service Love
เหนือ กว่าความคาดหมาย78 viewsอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ61 viewsพรหมลิขิตพิศวาส
ทิพย์วารี221 views
