(๒) หู่ชิงอยากแก้แค้น          

๒

หู่ชิงอยากแก้แค้น

         

         เป็นเวลาหลายวันที่ได้ร่วมพังเตียงเหวี่ยงหมอนกันมา หนึ่งมนุษย์หนึ่งปีศาจสาวก็ได้ตกลงกันว่าจะไปหาอะไรอย่างอื่นทำกันบ้าง

         เฟิ่งเฟยเหงามากจึงอยากไปหาสมาชิกของหมู่บ้านมาเพิ่ม แต่หู่ชิงอยากแก้แค้น นอกจากตอนที่เนื้อผสานเนื้อกับร่างงามอยู่นั้น ไม่มีตอนไหนเลยที่เขาไม่อยากแก้แค้นฮ่องเต้สุนัข

         “ท่านช่วยข้าแก้แค้นได้หรือไม่”

         หู่ชิงก้มหน้าลงมองคนงามในอ้อมแขนพร้อมกับกดปลายจมูกหอมไปที่ใบหน้าใส ลิ้นสากตวัดเลียตั้งแต่ปลายคางลงต่ำมาจนถึงเนินอก

         สิ่งแข็งขึงที่ทิ่มตรงหน้าขา บ่งบอกว่าชายหนุ่มเริ่มอารมณ์กระสันใคร่อยากครอบครองนางอีกแล้ว

         “ได้ วันนี้เลยหรือไม่ ข้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศพอดี”

         แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานนักแต่เพียงมองตาก็รู้ใจแล้ว ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนที่เฟิ่งเฟยจะพาชายหนุ่มกลับภูมิลำเนา

         ณ พระราชวังแคว้นตง 

         ภายในห้องทรงอักษร ของประดับข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ล้วนเป็นสีทองอร่าม โดยผู้เป็นเจ้าของห้องได้นอนสลบอยู่บนเตียงเพราะเฟิ่งเฟยร่ายเวทมนต์ใส่

         “นายเหนือหัวของเจ้าช่างโอ้อวดบารมี ของมีค่ามากมายประดับไว้ในห้องเป็นว่าเล่น อย่างกับกลัวว่าขุนนางที่รักจะไม่รู้”

         ร่างงามเดินไล่สำรวจ สิ่งไหนที่เห็นแล้วถูกใจก็จะเพ่งพิศมองนานเป็นพิเศษ แต่ไม่คิดจะนำมันกลับไปด้วย

         ของที่ได้มาอย่างสกปรก สำหรับนางแล้วมันคือของไร้ค่า!

         “อดีตนายเหนือหัวต่างหาก รบกวนท่านเปลี่ยนคำพูดด้วย”

         เฟิ่งเฟยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หู่ชิงเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกมันเขี้ยว ก้าวเข้าไปในระยะประชิดแล้วรั้งเอวบางเข้ามาแนบอก กอดนางจากด้านหลัง ริมฝีปากฝังเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น ตวัดลิ้นชิมเนื้อสาว มือหนาปัดป่ายลงต่ำเรื่อย ๆ จนปีศาจสาวลมหายใจกระตุก

         “เอาเลยหรือ”

         ชายหนุ่มยังไม่ตอบในทันที ลิ้นร้ายตวัดเลียติ่งหูขาวสะอาดสลับกับขบเม้มเบา ๆ

         “ในเมื่อท่านยังไม่ให้ข้าฆ่ามัน เช่นนั้นก็อย่าเสียเวลาเลย!”

         เสียงทุ้มขาดห้วงเมื่อโดนก้นงามงอนในร่มผ้าถูไถตรงแก่นกายของเขา ตั้งแต่รู้จักนาง เขารู้สึกว่าตนมีความต้องการมากกว่าปกติ 

         “ได้ เช่นนั้นก็ปลอมแปลงกายกันหน่อย”

         “อย่างไร”

         หู่ชิงเลิกคิ้วถาม เฟิ่งเฟยไม่ตอบแต่ร่ายเวทมนตร์ลวงตาขึ้น ให้คนที่เข้ามาในห้องทรงอักษรเห็นนางและหู่ชิงเป็นคนอื่น

         “อีกไม่นานจะมีคนเข้ามาในห้องนี้ พวกเขาจะเห็นเจ้าเป็นฮ่องเต้ แต่จะเห็นข้าเป็น...คิก ๆ”

         แค่คิดเฟิ่งเฟยก็รู้สึกสนุกแล้ว นางใช้เวทมนตร์เรียกสมุนของตนเองพร้อมออกคำสั่งให้ไปจับตัวคนมา

         หู่ชิงชะงักไปก่อนจะจับร่างบางหันหน้ามาเผชิญหน้ากัน

         “ท่านให้ไปจับตัวองค์หญิงรองมาทำไมหรือ”

         องค์หญิงรองเป็นพระธิดาของกุ้ยเฟย สนมคนโปรดของฮ่องเต้

         และใช่! คนที่เฟิ่งเฟยปลอมแปลงกายก็คือองค์หญิงรอง ชื่อเสียงของฮ่องเต้จะเป็นเช่นไร หากมีใครรู้ว่าแม้แต่ลูกในไส้ก็ยังกระทำดุจสัตว์เดรัจฉาน

         “ไปเชิญฮองเฮา กุ้ยเฟยและเสนาบดียศสูงมาที่นี่ บอกว่าฮ่องเต้เชิญ”

         เฟิ่งเฟยออกคำสั่งสมุนปีศาจอีกหน มาตอนนี้หู่ชิงเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง ใบหน้าหล่อเหลายิ้มร้าย ก้มลงจุมพิตริมฝีปากสีสวย ถูกใจในแผนการของนาง

         ค่อย ๆ ทำลายภาพลักษณ์ของฮ่องเต้แบบนี้ก็ดีเช่นกัน ให้ประชาชนหมดศรัทธาในตัวฮ่องเต้ ดีกว่าฆ่าให้ตายแล้วถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ

         การแก้แค้นด้วยแผนการนี้ช่างรื่นรมย์นัก นอกจากจะได้ฝังกายในร่างคนงามแล้วยังสะใจเพราะได้แก้แค้นอีกด้วย

         “กำลังมากันแล้ว”

         เฟิ่งเฟยยิ้มแล้วโน้มคอหนาลงมาประกบจูบ ลิ้นสีชมพูอ่อนตวัดตอบรับลิ้นสาก สองลิ้นผสานสอดรับเกิดเป็นเสียงน่าอายขึ้น

         ขันทีผู้เฝ้าอยู่หน้าห้องนึกสงสัย ว่านายเหนือหัวเรียกนางสนมมาปรนนิบัติตั้งแต่เมื่อใด แต่พอคิดว่าอาจจะเรียกมาก่อนที่เขาเข้าเวรจึงเลิกให้ความสนใจ

         ในห้องทรงอักษร สองร่างในยามนี้ไร้เสื้อผ้าติดกายแล้ว ร่างงามนอนราบอยู่บนโต๊ะ สองขาเรียวอ้าออกเพราะร่างหนาสอดตัวแยกขาทั้งสองข้างไว้พร้อมก้มลงลิ้มรสนางตั้งแต่เต้างามมาถึงส่วนกลางกายสาว

         “อะ อ้า อย่างนั้นแหละเพคะฝ่าบาท”

         เฟิ่งเฟยเอ่ยเสียงกระเส่า ใบหน้ายิ้มอย่างสนุกสนาน มือเรียวสะกิดปทุมถันเบา ๆ ร่างกายบิดงอตามอารมณ์กระสัน ขณะที่นางกำลังใกล้จะปลดปล่อยความสุข ลิ้นสากก็หยุดโดยพลัน ก่อนจะถามด้วยใบหน้าตึงเครียด

         “ผู้ที่เข้ามาใหม่ก็ต้องเห็นร่างกายท่านนะสิ แบบนี้ไม่ดีแน่”

         ร่างบางเด้งกายขึ้น กอดเอวสอบไว้แล้วจรดริมปีปากลงตรงอกเขา ลิ้นเล็กไล้เลียผิวเนื้อสีแทนอันเกิดจากการกรำศึกมาเยอะ

         นางหลงใหลสีผิวของเขา เพราะมันตัดกับผิวขาวซีดของนางได้อย่างชัดเจน ขณะที่กำลังไล้ลิ้นลงต่ำเพื่อจะครอบครองแก่นกลางกายเขา มือหนาก็บีบคางนางเบา ๆ เพื่อให้นางหยุดก่อน

         “แบบนี้ไม่ดีแน่ ข้าไม่อยากให้ใครเห็นผิวเนื้อของท่าน”

         “อย่าได้คิดมาก พวกเขาล้วนเห็นเป็นองค์หญิงรองทั้งสิ้น เนื้อตัวด้วยก็เช่นกัน”

         หู่ชิงคิดจะเอ่ยค้านอีก แต่เมื่อได้ยินเสียงถวายพระพรฮองเฮาอยู่ด้านนอก ต่อมาก็เป็นกุ้ยเฟย หู่ชิงจึงกดกายงามนอนลงแล้วก้มลงตวัดลิ้นลงบนดอกไม้งามต่อ

         โดยปกติแล้วหากไม่ได้รับการอนุญาตก่อน ย่อมไม่อาจเข้ามาในห้องทรงอักษรได้โดยพลการ เฟิ่งเฟยจึงตั้งใจส่งเสียงร้องออกมาดัง ๆ เพื่อเรียกความสนใจของคนด้านนอกให้ปรี่เข้ามาเห็นฉากนี้

         “ฮือ~ปล่อยหม่อมฉันนะ ฮึก!”

         หู่ชิงรู้ในทันทีว่าตนเองต้องเล่นบทขืนใจ จึงสอดกายเข้าดอกไม้งามแล้วชักเข้าออกด้วยแรงอารมณ์ เสียงดังออกมาถึงด้านนอก

         กุ้ยเฟยได้ยินมันอย่างชัดเจน ดวงตาคู่งามเบิกกว้างพร้อมเดินพรวดพราดเข้าไปโดยไม่รอให้ใครอนุญาต

         ฮองเฮามีไหวพริบพอตัว สั่งการให้ขุนนางรออยู่ด้านนอก ก่อนที่ตนจะสาวเท้าเดินตามกุ้ยเฟยเข้าไป 

         “กรี๊ด!!!”

         เสียงกรีดของคนเป็นแม่ดังลั่น สร้างความตื่นตระหนกให้กับขุนนางที่รออยู่ด้านนอกยิ่งแล้ว

         พวกเขาต่างคาดเดาเหตุการณ์กันไปต่าง ๆ นานา แต่ก็ไม่กล้าตามเข้าไปในห้องทรงอักษร

         “ฝ่าบาท!”

         ฮองเฮาตะโกนเรียกด้วยสีหน้าหนักอึ้ง ขนาดนางไม่ใช่มารดาที่แท้จริงขององค์หญิงรองยังตกใจเพียงนี้

         มิน่าเล่ากุ้ยเฟยถึงได้สลบไปทันทีที่เห็นภาพ!

         เรื่องต่อจากนั้นย่อมชุลมุนวุ่นวาย เฟิ่งเฟยแสร้งเนื้อตัวสั่นเทาพร้อมกับวิ่งเข้าไปในเขตห้องบรรทม หู่ชิงก็วิ่งตามเข้าไปในห้องบรรทมเช่นกัน 

         “ข้าจะถ่ายทอดความทรงจำเหล่านี้ให้ฮ่องเต้ตัวจริงด้วย เขาจะได้คิดว่าตัวเองทำระยำกับบุตรตัวเองจริง ๆ”

         “แล้วองค์หญิงรองตัวจริงเล่า”

         หู่ชิงถามอย่างสงสัย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเฟิ่งเฟยสะบัดมือเพียงครั้งเดียว องค์หญิงตัวจริงก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

         “ถ่ายทอดความทรงจำนี้ลงไปเช่นเดียวกัน ไม่ต้องอโหสิกรรมให้ข้าเล่า ข้าตั้งใจทำชั่ว”

         เฟิ่งเฟยยิ้มร้าย กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร สำหรับนางแล้ว มนุษย์ไม่ต่างจากมดปลวก ชีวิตสั้นยิ่งกว่ายุงในแดนปีศาจเสียอีก

         “หากทำสิ่งนี้แล้วเป็นบาป ข้าขอรับกรรมนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว”

         หู่ชิงกล่าวด้วยความสัตย์จริง ชีวิตของเขาต่อจากนี้ เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว