ปีศาจสาวและเหล่าฮาเร็มของนาง

๑

หู่ชิงผู้เงียบขรึม

         ‘หู่ชิง’ เป็นแม่ทัพใหญ่จากแคว้นตงในเมืองมนุษย์ 

         เขาโดนฮ่องเต้สุนัขกระทำการร้าย ‘เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล’ ลดอำนาจเขาด้วยการโยนข้อหาให้ต่าง ๆ นานา ออกหมายจับ ตั้งค่าหัวเขาสูงลิ่วจนเขาต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วแคว้น 

         เขาต้องระหกระเหินมาซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก ตอนนี้ตะวันก็ใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มทีแล้ว ร่างสูงจึงรีบหาที่หลับนอนในคืนนี้

         แต่บังเอิญยิ่ง! เขาเจอเข้ากับป้ายบอกทางแผ่นหนึ่งเขียนไว้ว่า...

         “หมู่บ้านกลางน้ำเช่นนั้นหรือ”

         หู่ชิงคิดในใจว่า...

         แปลก! ป้ายเช่นนี้บ่งบอกว่าด้านในต้องมีคนอยู่แน่ ตลอดทางข้าหลบลี้ผู้คนมาโดยตลอด เหตุใดครั้งนี้กลับก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ อย่างห้ามตัวเองไม่ได้

         หู่ชิงไม่ได้สังเกตเลยว่า หมอกหนาที่ปกคลุมเส้นทางไว้ตั้งแต่แรกนั้นได้หายลับไปในทันทีที่เขาก้าวตามทางเดินเข้าไป

         อีกทางด้านหนึ่ง...

         ผู้มีศีลเสมอกันมาแล้ว!

         ‘เฟิ่งเฟย’ ปีศาจนกสาวรู้ได้ทันทีเมื่อมีคนเดินเข้ามาในเขตหมู่บ้านของนางแล้ว

         ร่างบางระหงหยัดกายขึ้นมาจากเตียงนุ่มด้วยท่าทางสบายไร้ความกระตือรือร้นใด ๆ

         แต่ใครเล่าจะรู้ว่านางกำลังตื่นเต้นมากเพียงใด

         ร่างกายเปลือยเปล่าอันมาจากการไม่ชอบใส่เสื้อผ้าติดกายเดินไปยังหีบเสื้อผ้าแล้วหยิบชุดสีแดงเลือดนกขึ้นมาใส่

         ชุดที่นางใส่ปิดบังร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แต่นางหาได้ใส่เอี๊ยมบังทรงกับผ้าชิ้นเล็กด้านล่างไม่

         เมื่อหู่ชิงเดินมาถึง เขาจึงผงะไปที่เห็นทุกสัดส่วนของร่างงาม โดยเฉพาะปุ่มก้อนตรงอก ความใหญ่โตของทรวงงามเป็นสิ่งที่สะดุดตาผู้พบเห็นได้ไม่ยาก

         “เอ่อ แม่นางคือ...”

         แม้แต่ขุนศึกผู้ผ่านศึกรบและศึกรักมาอย่างโชกโชนยังอดที่จะกลืนน้ำลายเหนียวลงคอไม่ได้

         “นี่คือหมู่บ้านกลางน้ำ ข้า...เฟิ่งเฟย ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านขอกล่าวคำยินดีต้อนรับผู้มีศีลเสมอกัน”

         หู่ชิงพยายามตั้งสติ ไม่ให้ภาพล่อลวงตาตรงหน้ามาทำลายสมาธิ เพียงสะบัดศีรษะไม่กี่ครั้ง ภาพลักษณ์แม่ทัพผู้เงียบขรึมเย็นชาก็กลับมาอีกครั้ง เขาเริ่มระวังภัยจากสตรีตรงหน้าในทันที

         “ท่านเป็นใคร”

         “เฟิ่งเฟย หัวหน้าหมู่บ้านกลางน้ำแห่งนี้”

         ว่าแล้วมือเรียวก็สะบัดหนึ่งครั้งนำม่านพรางตาออก ภาพบ้านเรือนกลางน้ำมากมายหลายสิบหลังก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาเขา

         แต่ละเรือนนั้นงดงามมาก โดยเฉพาะเรือนตรงกลางน้ำซึ่งเป็นที่พักของเฟิ่งเฟย

         “ข้าอาศัยอยู่ที่นี่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่านคือคนแรกที่ข้าเปิดรับเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้”

         หู่ชิงเห็นนางสามารถร่ายเวทย์ได้จึงทราบแล้วว่านางไม่ใช่มนุษย์ เขาไม่เคยกลัวอะไรนอกจากความตาย ตราบใดที่แค้นยังไม่ได้รับการชำระ เขาจะตายไม่ได้เด็ดขาด!

         “ท่านจะฆ่าข้าหรือไม่”

         ใบหน้างดงามแย้มยิ้ม

         “เราต้อนรับแขกบ้านดุจมิตร บริการลูกบ้านยิ่งต้องทำให้ประทับใจ เรื่องฆ่ากันให้ตายตก เห็นทีจะมิใช่วิสัย”

         ว่าแล้วนางก็ร่ายเวทย์ทำความสะอาดร่างกายให้แก่เขา ใบหน้าคมคร้ามที่ดูดีอยู่แล้วเมื่อดูสะอาดสะอ้านความหล่อเหลายิ่งทวีคูณ

         “ท่านมีเมียหรือไม่”

         หู่ชิงขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่านางถามถึงสิ่งนี้ทำไม แต่ก็ยังส่ายหน้าตอบ

         “โดยตามกฎหมายแล้วไม่มี”

         “เช่นนั้นเมียเก็บเล่า”

         “ข้าเป็นแม่ทัพ ต้องออกทำศึกอยู่ตลอด ไม่มีเวลาไปเลี้ยงแม่นางคนใดไว้หรอก”

         เฟิ่งเฟยเชื่อ นางร่ายเวทย์กรีดแทงไว้ หากเขาโกหก ร่างกายจะแสบร้อนดั่งถูกไฟแผดเผา

         แต่นี่ไม่ แสดงว่าเขากล่าวโดยสัตย์จริง!

         “ดี อยู่ที่นี่เถอะ ไม่ว่าท่านจะมีภูมิหลังเช่นใดมาก่อน ก็เป็นได้แค่สมาชิกของหมู่บ้านนี้เท่านั้น สนใจมาเป็นสมาชิกครอบครัวเดียวกันหรือไม่”

         ตอนนี้หู่ชิงไม่มีที่ไปแล้ว แต่เขาก็อยากลองเลือกบ้าง

         “ที่นี่จะปลอดภัยจากโลกภายนอกหรือไม่”

         เฟิ่งเฟยยิ้มแล้วเดินมาจับมือหนาของหู่ชิงไว้

         “แน่นอน”

         ชายหนุ่มลมหายใจสะดุด เมื่อร่างงามส่งกลิ่นหอมกรุ่นเดินเข้ามาใกล้ เขาพยายามไม่มองนางต่ำไปกว่าใบหน้า กลัวสายตาจะทำให้เสียเรื่อง

         “เช่นนั้นข้าตกลง”

         เสียงหนักแน่นตอบกลับ ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มยั่วยวน

         “เช่นนั้นก็ต้องพิสูจน์ข้อสุดท้ายกันดูก่อน”

         หล่อเหลา✓...ผ่าน

         ไม่มีเมีย✓...ผ่าน

         ลีลาดีหรือไม่  เรื่องนั้นต้องรอดูก่อน...

         เมื่อขั้นตอนการพิสูจน์มาถึง...

         “อื๊อ อ๊า แรงอีก!”

         เสียงครางกระเส่าของเฟิ่งเฟยดังลั่นห้องคู่กับเสียงเตียงดังเอี๊ยดตามจังหวะช่วงล่าง หู่ชิงเน้นจังหวะเข้าสุดออกสุดใส่เต็มแรงตามคำขอของร่างเย้ายวนใต้ร่าง

         “อ๊า~อย่างนั้นแหละ!”

         น้ำเสียงพอใจของเฟิ่งเฟยทำให้หู่ชิงฮึกเหิมเป็นอย่างมาก ร่างกายใหญ่โตมัดกล้ามแน่น ๆ ใจกลางตัวเขื่องของเขาน้อยนักที่จะมีสตรีผู้ใดรับได้

         “ชอบหรือไม่”

         นางไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ถ่างขาออกกว้างมากขึ้น เนื้อกระทบเนื้อดังพับ ๆ ร่างกายสั่นเทิ้ม

         เขาเป็นมนุษย์คนแรกที่ถึงใจนางที่สุด แก่นกายของเขาทำให้นางเคลิบเคลิ้มจนปล่อยกลิ่นไอเฉพาะตัวของปีศาจออกมา มอมเมาทั้งนางและเขาให้หลงเข้าสู่กามอารมณ์ขั้นสุด กินเวลาตั้งแต่หัวค่ำจนกระทั่งช่วงสายของวันถัดไป

         “พักผ่อนเถอะ เรือนหลังนี้ข้ายกให้เจ้า”

         สัมพันธ์สวาทคืนแรกของทั้งคู่ เฟิ่งเฟยพาเขามายังเรือนกลางน้ำที่ใกล้กับเรือนของนางที่สุด อย่างไรเสียเขาก็เป็นสมาชิกคนแรกของหมู่บ้าน นางก็อยากให้เกียรติเขาหน่อย

         “จะไปแล้วหรือ”

         มือหนาคว้าเอวเล็กคอดกิ่วไว้ ดวงตายังคงหลับสนิท แต่ที่ยังตื่นอยู่คือแก่นกายแข็งขึงของเขา มันชี้ขึ้นรับเช้าวันใหม่ พร้อมที่จะฝังกายเข้าร่องสาวแล้ว

         “ยังมีแรงเหลืออีกหรือ”

         ร่างกายปีศาจฟื้นตัวเร็วมาก ร่องรอยรักหายไปทันทีหลังจากที่นางใช้พลังฟื้นฟูกาย

         สัมผัสสากระคายบนนิ้วมือหยาบกร้านทำให้นาง ‘อยาก’ ต่อรอบเช้าขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง

         “แรงหรือ” ปรือตาขึ้นมามองสามงามก่อนจะยิ้มร้ายออกมา “ยังล้นเหลือ”

         เมื่อใจตรงกันเช่นนี้มีหรือที่จะไม่อยากสนองกันและกัน ร่างบางหันกายไปหาเขาแล้วขึ้นคร่อมทับอกแกร่ง เพียงแค่เนื้อเปลือยเปล่าส่วนกลางแนบชิดกับผิวเย็นเฉียบของเขามันก็ฉ่ำเยิ้มขึ้นมาในทันที

         “ข้าอยากกินอีก”

         เมื่อชายหนุ่มกล่าวความต้องการ นางก็เลื่อนตัวขึ้นมาให้กายสาวจ่ออยู่ตรงปากเขา ลิ้นสากตวัดเลียชิมรสหวานของร่องสาวอย่างหิวกระหาย

         สตรีที่เขาผ่านมาไม่มีผู้ใดที่เขาทำแบบนี้ด้วยเลย แต่ด้วยเพราะกลิ่นไอปีศาจของนางหรือไม่ทำให้เขาอยากลองจนตอนนี้ติดใจไปกับรสชาติของนางแล้ว

         “ซี๊ด~”

         ภาพลิ้นถี่รัวตวัดเลียกลางกายเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกวาบหวามจนเผลอยกมือขึ้นมาบีบอกทั้งสองข้างของตนเองไปด้วย

         ลิ้นสากสอดเข้ามาในช่องแคบ ยื่นหน้าเข้าออกเสมือนตอนที่เขากำลังร่อนกลางกายเข้าครอบครองนาง นั่นทำให้นางปล่อยน้ำแห่งความสุขออกมา เมื่อนั้นริมฝีปากหนาก็กลืนกินมันทุกหยาดหยดเข้าปาก

         เห็นนางกุมหน้าอกบีบเค้นจนขึ้นรอยเช่นนี้ เขาก็ไม่อาจใจร้ายนิ่งดูดายได้ ยกตัวนางนอนลงแล้วเป็นฝ่ายกลืนกินอกอิ่มแทน

         มืออีกข้างช่วยบีบเคล้นเพิ่มความแข็งของเม็ดบัวสีหวาน ขบกัดผิวขาวจนมันเป็นรอยฟัน แต่นั่นก็ยิ่งเป็นการเพิ่มความกระสันให้ทั้งคนโดนกระทำและผู้ถูกกระทำมากขึ้น

         “มีตรงไหนที่ไม่น่าหลงใหลบ้าง บนกายท่าน”

         เฟิ่งเฟยไม่ตอบอีกเช่นเคย ขาเรียวสวยยกขึ้นพาดไหล่เขา

         ชายหนุ่มไม่รอช้า สอดลิ้นเข้าไปชิมรสหวานสีสวยในทันที เสียงครางกระเส่าเป็นตัวทำให้กลางกายเขามันร่ำร้องจะเข้าไปด้านใน

         ในไม่ช้าเขาก็เข้าครอบครองนาง จังหวะกระแทกกระทั้นแรง ๆ แบบที่เขาชอบถูกใจสาวนัก นางเด้งสะโพกเข้าสู้พร้อมกับยื่นอกให้เขาครอบครองนาง

         “แบบนั้นแหละ อื๊อ อ๊า...”

         อยู่ในท่าเดิมได้ไม่นานเขาก็จับนางหันหลังโก่งก้นงอนงามให้ กายหนาค่อมทับนางแล้วสวนสะโพกเข้าใส่ในทันที มันทั้งลึกถึงจุดกระสัน ทั้งคับแคบจนตอดกายเขาอยู่เรื่อย ๆ สันกรามบนใบหน้าหล่อเหลาชัด บ่งบอกถึงสภาพอารมณ์ของเขาในตอนนี้

         “อ๊า~”เมื่อได้ปลดปล่อยความสุขสมกันทั้งคู่แล้ว หู่ชิงก็หยุดพักไปครู่หนึ่ง แม้กลางกายยังคงสอดอยู่ในร่องอุ่นก็ตาม มือหนาบีบเค้นอกอิ่มเล่นอย่างมันมือจนปีศาจสาวไม่คิดอยากหยุดอยู่แค่รอบเดียว

         “ดูท่า เจ้าคงจะไม่เหนื่อยจริง ๆ”

         ใบหน้าหล่อเหลายิ้มร้าย เวลานี้เอาความเกลียดชังต่อผู้อื่นไว้ด้านหลัง สนใจเพียงร่างงามตรงหน้าเท่านั้น

         “ให้โอกาสข้าได้พิสูจน์อีกสักรอบ”