ปีศาจสาวและเหล่าฮาเร็มของนาง

ปีศาจสาวและเหล่าฮาเร็มของนาง

last updateÚltima atualização : 2025-05-13
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
Classificações insuficientes
46Capítulos
1.8Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

ปีศาจเช่นข้าเลือกบุรุษมีเกณฑ์สามข้อ... หล่อเหลา ลีลาดี ไม่มีเมีย

Ver mais

Capítulo 1

(๑) หู่ชิงผู้เงียบขรึม

Right after the enemy finished making their threat, a string of strange floating text suddenly appeared before my eyes.

[Scott, pick our girl! Let the wife die already!]

[Once the wife dies, she can go back to the modern world and get a huge transmigration bonus. Then you and Jennifer can finally be together!]

[I'm so sick of this kind of story where women suffer. Just give us a happy ending already!]

Go back to the modern world…and get paid?

Hanging from the city wall, I instantly felt a surge of excitement.

I started shouting toward Scott Holden again, my tone full of forced eagerness.

"I'll die, I'll die! I'm totally willing! I love that rush you get from falling from high up, that adrenaline spike! Jennifer's hanging there, too. She must be so uncomfortable. Darling, my love, hurry up and pick her!"

Scott's hands trembled. His eyes were bloodshot as he ground his teeth.

"Lillian, don't think acting like this will make me forgive you. Without my permission, you're not allowed to die!"

I was still trying to figure out what exactly I had done wrong that needed forgiving.

But Scott had already raised his bow and shot the enemy commander who was holding us hostage.

He rescued both of us, then led his troops to wipe out the enemy forces. From start to finish, it took only three days.

When I woke up from my injuries, I was already back at Holden Residence.

"Lady Holden, you were hurt way worse than Ms. Cross when you were captured, but General Holden has been staying by her side day and night. It's so unfair!"

My maid couldn't help complaining the moment she saw I was awake.

As I heard that Jennifer Cross was injured as well, my people-pleasing instincts kicked in again.

By the time I rushed to Jennifer's room, my head was still wrapped in bandages, fresh red seeping through the white cloth.

I set down a plate of apples carved into the shape of peonies on the table, coughed weakly, and said, "I learned this carving just for you. You should have some fruit."

If it had been the original vicious version of me, seeing Jennifer injured, she probably would've stabbed her again just to finish the job.

Scott was sitting nearby. His gaze flicked to the cut on my finger, and the coldness in his eyes softened a little.

"Enough. You're still injured, too. Go get some rest. I'll come stay in your room tonight."

The moment he said that, Jennifer's tears started falling in heavy drops.

"Lillian, you don't have to do this. If you hadn't revealed my location, how would I have been captured by the enemy and poisoned with the Aphrodisiac Curse? There's no cure for that…"

The moment the words "Aphrodisiac Curse" were spoken, everyone in the room went pale.

The doctor nearby gasped in shock.

"The Aphrodisiac Curse? You mean the one where she has to sleep with a man every single day, or she'll die?"

Hearing that, I was completely stunned.

The next second, Scott rushed forward and grabbed me by the throat.

"Lillian, it seems I really overestimated you. If anything happens to Jennifer, you're going to pay for it!"
Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
46 Capítulos
(๑) หู่ชิงผู้เงียบขรึม
๑หู่ชิงผู้เงียบขรึม ‘หู่ชิง’ เป็นแม่ทัพใหญ่จากแคว้นตงในเมืองมนุษย์ เขาโดนฮ่องเต้สุนัขกระทำการร้าย ‘เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล’ ลดอำนาจเขาด้วยการโยนข้อหาให้ต่าง ๆ นานา ออกหมายจับ ตั้งค่าหัวเขาสูงลิ่วจนเขาต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วแคว้น เขาต้องระหกระเหินมาซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก ตอนนี้ตะวันก็ใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มทีแล้ว ร่างสูงจึงรีบหาที่หลับนอนในคืนนี้ แต่บังเอิญยิ่ง! เขาเจอเข้ากับป้ายบอกทางแผ่นหนึ่งเขียนไว้ว่า... “หมู่บ้านกลางน้ำเช่นนั้นหรือ” หู่ชิงคิดในใจว่า... แปลก! ป้ายเช่นนี้บ่งบอกว่าด้านในต้องมีคนอยู่แน่ ตลอดทางข้าหลบลี้ผู้คนมาโดยตลอด เหตุใดครั้งนี้กลับก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ อย่างห้ามตัวเองไม่ได้ หู่ชิงไม่ได้สังเกตเลยว่า หมอกหนาที่ปกคลุมเส้นทางไว้ตั้งแต่แรกนั้นได้หายลับไปในทันทีที่เขาก้าวตามทางเดินเข้าไป อีกทางด้านหนึ่ง... ผู้มีศีลเสมอกันมาแล้ว! ‘เฟิ่งเฟย’ ปีศาจนกสาวรู้ได้ทันทีเมื่อมีคนเดินเข้ามาในเขตหมู่บ้านของนางแล้ว ร่างบางระหงหยัดกายขึ้นมาจากเตียงนุ่มด้วยท่าทางสบาย
Ler mais
(๒) หู่ชิงอยากแก้แค้น          
๒หู่ชิงอยากแก้แค้น เป็นเวลาหลายวันที่ได้ร่วมพังเตียงเหวี่ยงหมอนกันมา หนึ่งมนุษย์หนึ่งปีศาจสาวก็ได้ตกลงกันว่าจะไปหาอะไรอย่างอื่นทำกันบ้าง เฟิ่งเฟยเหงามากจึงอยากไปหาสมาชิกของหมู่บ้านมาเพิ่ม แต่หู่ชิงอยากแก้แค้น นอกจากตอนที่เนื้อผสานเนื้อกับร่างงามอยู่นั้น ไม่มีตอนไหนเลยที่เขาไม่อยากแก้แค้นฮ่องเต้สุนัข “ท่านช่วยข้าแก้แค้นได้หรือไม่” หู่ชิงก้มหน้าลงมองคนงามในอ้อมแขนพร้อมกับกดปลายจมูกหอมไปที่ใบหน้าใส ลิ้นสากตวัดเลียตั้งแต่ปลายคางลงต่ำมาจนถึงเนินอก สิ่งแข็งขึงที่ทิ่มตรงหน้าขา บ่งบอกว่าชายหนุ่มเริ่มอารมณ์กระสันใคร่อยากครอบครองนางอีกแล้ว “ได้ วันนี้เลยหรือไม่ ข้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศพอดี” แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานนักแต่เพียงมองตาก็รู้ใจแล้ว ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนที่เฟิ่งเฟยจะพาชายหนุ่มกลับภูมิลำเนา ณ พระราชวังแคว้นตง ภายในห้องทรงอักษร ของประดับข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ล้วนเป็นสีทองอร่าม โดยผู้เป็นเจ้าของห้องได้นอนสลบอยู่บนเตียงเพราะเฟิ่งเฟยร่ายเวทมนต์ใส่ “นายเหนือหัวของเจ้าช่างโอ้อวดบารมี ของมีค่ามากมายประดับ
Ler mais
(๓) แคว้นตงระส่ำระสาย
๓แคว้นตงระส่ำระสาย แม้ฮองเฮาจะพยายามปิดข่าวแล้ว แต่ข่าวระหว่างฮ่องเต้กับองค์หญิงรองก็เล็ดลอดออกมานอกวังอยู่ดี ที่ผ่านมาฮ่องเต้แคว้นตงสร้างภาพลักษณ์อันดีงามให้ตัวเองมาตลอด คนที่ทราบข่าวจึงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “องค์หญิงรองปลิดชีพจนเองเช่นนั้นหรือ” ในตลาดเช้าวันนี้ หัวข้อสนทนายังคงเป็นผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้น ตอกย้ำข่าวลือก่อนหน้าให้เป็นจริงยิ่งขึ้น คนปล่อยข่าวซึ่งกำลังนั่งทานโจ๊กอยู่ถึงกับยิ้มกริ่ม แม้หู่ชิงจะรู้สึกสงสารองค์หญิงรองอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดว่าน้องสาวตนต้องตายอย่างอนาถเพราะคำสั่งของฮ่องเต้เช่นกัน ความรู้สึกผิดบาปในใจจึงสลายหายไปในทันที “นี่เพียงแค่เริ่มต้น” เฟิ่งเฟยยิ้มกริ่ม คืนนี้นางจะร่ายเวทบทใหม่ให้ฮ่องเต้ผู้นี้หลงในกามอารมณ์อย่างแท้จริง นอกจากจะทำระยำกับบุตรตนแล้ว ยังออกคำสั่งให้เมียชาวบ้านมาอุ่นเตียงให้ด้วย “ขุนนางในราชสำนักมีเพียงตระกูลเดียวเท่านั้นที่เป็นกลาง นอกนั้นล้วนอยากเด็ดปีกข้าทั้งสิ้น นอกจากตระกูลชิงแล้ว ท่านสามารถใช้งานได้เต็มที่” หู่ชิงเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม 220 ชีวิตในตระกูลหู่ต้
Ler mais
(๔) หู่ชิงต้องจากไปทำหน้าที่
๔หู่ชิงต้องจากไปทำหน้าที่ วันต่อมาชินอ๋องก็สืบข่าวมาได้ว่าหู่ชิงหลบซ่อนอยู่ทางใต้ของแคว้นตง เขาจึงรีบขี่ม้าเร็วมาเชิญหู่ชิงด้วยตนเอง เขาเดินทางโดยพักเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นก็เดินทางต่อ เพียงสามวันก็ถึงที่หมาย “ท่านอ๋องให้กระหม่อมตามเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คู่กายมองแวดล้อมที่เต็มไปด้วยทุ่งนาซึ่งมีเรือนเพียงหลังเดียวตั้งอยู่ ล้อมรั้วสูง ดูแล้วอันตราย เขาจึงไม่วางใจจะให้ชินอ๋องเข้าไปด้านในเพียงลำพัง “แม้หู่ชิงจะมากฝีมือกว่าเราหลายส่วน แต่เปิ่นหวางเองก็ไม่ได้ด้อย วันนี้เรามาเพื่อขอร้อง การที่เปิ่นหวางเข้าไปคนเดียวย่อมดีที่สุด” “แต่...” “รออยู่ข้างนอก หากไม่ได้รับสัญญาณจากเปิ่นหวางห้ามตามเข้าไปเด็ดขาด” องครักษ์ยอมยกธงขาว ปล่อยให้ชินอ๋องเดินเข้าไปด้านในเรือนคนเดียว หัวหน้าองครักษ์เคาะประตูให้ แต่เคาะอยู่นานก็ไม่มีใครมาเปิดสักที ชินอ๋องจึงถือวิสาสะเปิดประตูซึ่งไปได้ลงกลอนเอาไว้ เดินอย่างระมัดระวังเข้าไปข้างใน ภายในจวนโอบล้อมไปด้วยดอกไม้อันบ่งบอกว่าที่แห่งนี้ไม่เพียงมีแค่บุรุษอกสามศอกอยู่เท่านั้น แต่ยังมี
Ler mais
(๕) หู่ชิงไปคนใหม่ก็มา
๕หู่ชิงไปคนใหม่ก็มา กลางดึกชินอ๋องมารับหู่ชิงถึงที่ เฟิ่งเฟยส่งหู่ชิงตรงหน้าประตูโดยมีสายตาของชินอ๋องจับจ้องตาไม่กะพริบ “รอข้ากลับมา” “เจ้าค่ะ” เฟิ่งเฟยตอบรับด้วยรอยยิ้ม หู่ชิงให้นางเข้าจวนไปแล้วลั่นกลอนให้สนิท เขาถึงยอมจากไปแต่โดยดี เฟิ่งเฟยเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะสลัดชุดสาวใช้ทิ้งแล้วเปลี่ยนไปใส่ชุดนอนเบาบางสีขาว บางถึงขนาดไม่อาจปกปิดเต้างามได้ เมื่อล้มตัวลงนอน ยังไม่ทันที่เตียงจะอุ่นดี ก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้น “ชะ ช่วยด้วย” เป็นเสียงของบุรุษ เสียงของเขาแผ่วเบานัก ชัดเจนว่าได้รับบาดเจ็บมา “ดวงข้าเป็นอะไรกับชายหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายนักหนา คนนี้หนีอะไรมาอีกล่ะ” เฟิ่งเฟยคล้ายพร่ำบ่นแต่ใบหน้ากลับผุดรอยยิ้มขึ้น ร่างระหงหยิบชุดตัวนอกมาคลุมทับก่อนที่จะเดินออกไปเปิดประตูให้ “แม่ นะ นาง ช่วย ข้า ด้วย...” เอ่ยเพียงเท่านี้แล้วสลบไปในทันที ผ้าเนื้อดีที่ชายหนุ่มร่างบางสวมอยู่บ่งบอกว่าเป็นผู้รากมากดีที่ประสบภัยมา “ข้าจะช่วยสุดความสามารถก็แล้วกัน” เฟิ่งเฟยดีดนิ้ว
Ler mais
(๖) ชิงป๋ายแห่งตระกูลชิง
๖ชิงป๋ายแห่งตระกูลชิง ‘ทำเรื่องอย่างว่ากัน แต่ไม่ได้เป็นอะไรกัน’ ชิงป๋ายอึ้งไปชั่วขณะ ไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว เขาได้สติก็ตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากเฟิ่งเฟย “ตกใจถึงเพียงนั้นเชียว” “เอ่อ ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท” เฟิ่งเฟยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินหายไปแล้วกลับมาอีกทีพร้อมชุดบุรุษ “ที่นี่ไม่มีใครหาบน้ำให้ หากอยากชำระร่างกายต้องไปที่น้ำตก จะไปด้วยกันหรือไม่” ชิงป๋ายสีหน้าตกตะลึงอีกครั้ง ทว่าไม่นานก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ สายตาของเขาเปลี่ยนไป เมื่อในหัวคิดแผนการอะไรได้ “แท้จริงแล้วข้ากำลังจะหมั้นหมาย แต่พี่น้องของข้าไม่เห็นด้วยต่อการหมั้นในครั้งนี้จึงได้คิดสังหารข้า” เฟิ่งเฟยพยักหน้ารับ ดูตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาจะเอ่ยต่อจากนี้ “แม่นางช่วยเล่นละครเป็นคนรักของข้าได้หรือไม่!” ประโยคนี้เหมือนเขาพยายามกลั้นใจกล่าวให้จบ พอเห็นเฟิ่งเฟยเงียบไป ชิงป๋ายก็คิดว่านางโกรธ รีบคิดหาเหตุผลมาอธิบายเพิ่ม “ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี ข้าแค่...” “ได้สิ! ว่าแต่เล่นละค
Ler mais
(๗) ชิงป๋ายร้อนวิชา
๗ชิงป๋ายร้อนวิชา ชิงป๋ายหวังว่าจะได้ลองวิชาในลำธารแต่ไม่สมหวัง เพราะจู่ ๆ ฝนก็ตั้งเค้าทั้งคู่จึงรีบกลับจวน จนกระทั่งลงกลอนประตูด้านในแล้วเดินเข้ามาในตัวเรือนแล้ว ชิงป๋ายก็ไม่ยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป แขนแกร่งสวมกอดร่างบางอันชุ่มไปด้วยน้ำฝน ริมฝีปากขบเม้มใบหูขาวสะอาด ตวัดลิ้นชิมรสหญิงสาวด้วยความร้อนใจประสาชายหนุ่มเพิ่งริลองกายสาว เฟิ่งเฟยยืนนิ่ง ๆ ให้โอกาสเขาได้ทำความคุ้นเคยกับร่างกายของนาง มือหนาปลดเสื้อผ้าของนางออกด้วยความรวดเร็ว จับนางหันกายเข้าหาตนพร้อมตะโบมจูบไม่ให้จังหวะหยุดชะงัก สองมือใหญ่ปลดชุดตนเองจนร่างกายสมบูรณ์แบบไร้อาภรณ์ติดกาย เมื่อขจัดสิ่งกีดขวางแล้ว เขาก็กดสองแขนเรียวเล็กแนบประตู ใช้ปลายลิ้นชิมเนื้อนางทุกซอกทุกมุม ทั้งยังกดลึกจนผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นสีกุหลาบ “หวานนัก” ผละริมฝีปากออกมาชั่วขณะชมเปาะ ก่อนจะก้มหน้าลงชิมก้อนเนื้อนุ่มทั้งสองข้าง กลางกายของเขาชูชันขึ้นเรื่อย ๆ จากการที่เขาไม่ปลดปล่อยออกมาในทันที ทำให้รู้ว่าเขาคงผ่านการช่วยตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน ยามนี้เมื่อเจอของจริงจึงสามารถควบคุมไ
Ler mais
(๘) อาหลิงสมุนปีศาจ
๘อาหลิงสมุนปีศาจ “ชิงป๋าย” ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้น เลื่อนกายขึ้นมาให้ใบหน้าเสมอกับหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นว่านางฟื้นแล้ว เอ่ยด้วยท่าทางน้อยใจขึ้นมาในทันที “บุรุษคนนี้หรือ สหายบุรุษที่ท่านพูดถึง หู่ชิง” เฟิ่งเฟยพยักหน้ารับ “ดูเหมือนเจ้าจะรู้จักเขา” “ประมาณหนึ่ง ได้ยินว่าเขาถูกเรียกกลับกองทัพแล้ว เหตุใดจึงยังติดพันท่านอยู่” “เจ้าก็ด้วย อย่าว่าแต่คนอื่น” นิ้วเรียวแตะปากเขาเบา ๆ ซึ่งชิงป๋ายก็ไม่ปล่อยโอกาส งับนิ้วเรียวพร้อมดูดเล่นประหนึ่งเด็กที่ฟันกำลังขึ้น “ข้าอิจฉาเขาที่ได้ครอบครองท่าน” เขาไม่เพียงแต่เป็นเด็กฟันน้ำนมกำลังขึ้นเท่านั้น แต่ยังเป็นเด็กติดนมอีกด้วย มือหนาแหวกผ้าท่อนบนออกจนเผยเต้างาม มือข้างหนึ่งบีบเล่น ข้างหนึ่งครอบครองมันด้วยริมฝีปาก เขาใช้ลิ้นเก่งจนนางรู้สึกวาบหวาม “เริ่มแฉะแล้วหรือไม่” เขาถามไปอย่างนั้น เพราะสุดท้ายก็ก้มหน้าลงไปสอดลิ้นตรงดอกไม้งามสีสวยไร้ขนอยู่ดี ส่วนนี้ของนางเกลี้ยงเกลาดั่งเด็กแรกเกิด ดูบอบบางเสียจนเขารู้สึกว่าลิ้นของตนเองสากระคายเกินกว่าจะสัมผัส ไม
Ler mais
(๙) กลับจวนตระกูลชิง
๙กลับจวนตระกูลชิง ณ จวนตระกูลชิงแห่งเมืองหลวง ทันทีที่ทราบข่าวว่าหลานชายสุดรักกลับมาได้อย่างปลอดภัย ฮูหยินผู้เฒ่าก็ดีใจยิ่งนัก แต่ไม่นานก็รู้สึกดั่งฟ้าผ่า เมื่อคนที่ติดตามหลานชายนางมาด้วยคือสตรีหน้าตาโดดเด่น ทว่าไร้หัวนอนปลายเท้า! “ท่านย่า เฟิ่งเฟยเป็นสตรีของหลานและจะเป็นคนเดียวตลอดไป ท่านย่าจัดงานแต่งให้หลานเถิดขอรับ” ชิงป๋ายคุกเข่าขอร้องต่อหน้าท่านย่าและบิดามารดาตน บิดาของชิงป๋ายเป็นคนหัวไม่ดี แต่บุตรชายกลับฉลาดโดดเด่นที่สุดในบรรดาหลานชายของนาง ส่วนมารดาของเขาเป็นสะใภ้ ย่อมไร้สิทธิ์ไร้เสียงในจวนแห่งนี้อยู่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าลมแทบจับ ไม่อาจทนมองว่าที่หลานสะใภ้ได้อีกต่อไป จึงให้ลูกสะใภ้คนที่สามของตนพาเฟิ่งเฟยไปที่เรือนพัก ซึ่งแน่นอนว่าคนละเรือนกับชิงป๋าย “ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ” เฟิ่งเฟยย่อกายให้มารดาชิงป๋าย หว่างคิ้วของสตรีวัยสี่สิบต้น ๆกระตุก ชัดเจนว่าไม่พอใจ แต่ก็ไม่เอ่ยวาจาใด ไม่ต่อว่าเฟิ่งเฟยลับหลังบุตรชายตนเลยสักนิด เฟิ่งเฟยอดคิดในใจไม่ได้ว่า... แบบนี้อย่างไรเล่า แม่ผัวถึงได
Ler mais
(๑๐) หลงหัวปักหัวปำ
๑๐หลงหัวปักหัวปำ ฮูหยินผู้เฒ่าอ้างเหตุผลว่าบ้านเมืองในยามนี้อยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน เราตระกูลใหญ่ไม่ควรจัดงานรื่นเริง ให้ชิงป๋ายเลื่อนงานแต่งงานระหว่างเขาและเฟิ่งเฟยไปก่อน ทว่าทั้งสองขอนไม้ได้กลายเป็นเรือไปแล้ว แม้จะไม่ได้จัดพิธีแต่งงานกันตามธรรมเนียมแต่ชิงป๋ายก็พาเฟิ่งเฟยไปยกน้ำชาให้บิดาและมารดาของเขา ตอนกลางวันชิงป๋ายยังคงทำหน้าที่พ่อค้าใหญ่คอยตรวจงาน จัดการร้านค้าต่าง ๆ ในเมืองหลวง พอตกกลางคืนก็ไปค้างคืนกับเฟิ่งเฟย การได้รับความโปรดปรานถึงขั้นนี้ทำให้เหล่าบ่าวรับใช้ในจวนไม่กล้าดูแคลนเฟิ่งเฟยต่อหน้า แต่ก็ไม่กล้าประจบสอพลอจนออกนอกหน้าเช่นกัน ทุกวันจะมีเวรยามเดินสายตรวจความเรียบร้อยภายในจวน ซึ่งเรื่องนี้เป็นที่เล่าขานกันภายในหมู่เวรยามนัก อาณาบริเวณที่ย่างกรายเข้าไปแล้วเปรียบเหมือนได้รับการลงโทษคือเรือนฮูหยินน้อยคนใหม่ของจวน ค่ำคืนจะได้ยินเสียงครางกระเส่าระหว่างคุณชายรองและฮูหยินน้อยเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินอยู่เสมอ แม้จะไม่ดังมาก แต่สำหรับผู้มีวรยุทธ์ชั้นสูงแล้วกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน สร้างควา
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status