(๔) หู่ชิงต้องจากไปทำหน้าที่

๔

หู่ชิงต้องจากไปทำหน้าที่

         

         วันต่อมาชินอ๋องก็สืบข่าวมาได้ว่าหู่ชิงหลบซ่อนอยู่ทางใต้ของแคว้นตง เขาจึงรีบขี่ม้าเร็วมาเชิญหู่ชิงด้วยตนเอง

         เขาเดินทางโดยพักเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นก็เดินทางต่อ เพียงสามวันก็ถึงที่หมาย

         “ท่านอ๋องให้กระหม่อมตามเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

         องครักษ์คู่กายมองแวดล้อมที่เต็มไปด้วยทุ่งนาซึ่งมีเรือนเพียงหลังเดียวตั้งอยู่ ล้อมรั้วสูง ดูแล้วอันตราย เขาจึงไม่วางใจจะให้ชินอ๋องเข้าไปด้านในเพียงลำพัง

         “แม้หู่ชิงจะมากฝีมือกว่าเราหลายส่วน แต่เปิ่นหวางเองก็ไม่ได้ด้อย วันนี้เรามาเพื่อขอร้อง การที่เปิ่นหวางเข้าไปคนเดียวย่อมดีที่สุด”

         “แต่...”

         “รออยู่ข้างนอก หากไม่ได้รับสัญญาณจากเปิ่นหวางห้ามตามเข้าไปเด็ดขาด”

         องครักษ์ยอมยกธงขาว ปล่อยให้ชินอ๋องเดินเข้าไปด้านในเรือนคนเดียว หัวหน้าองครักษ์เคาะประตูให้ แต่เคาะอยู่นานก็ไม่มีใครมาเปิดสักที ชินอ๋องจึงถือวิสาสะเปิดประตูซึ่งไปได้ลงกลอนเอาไว้ เดินอย่างระมัดระวังเข้าไปข้างใน

         ภายในจวนโอบล้อมไปด้วยดอกไม้อันบ่งบอกว่าที่แห่งนี้ไม่เพียงมีแค่บุรุษอกสามศอกอยู่เท่านั้น แต่ยังมีสตรีอาศัยอยู่ด้วย 

         “ซี๊ด อือ~”

         และแล้วเขาก็ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาดังมาจากพุ่มดอกไม้ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากตัวเรือนนัก

         ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสตรีผู้นั้นกำลังทำสิ่งใดอยู่ แต่เท้าไม่รักดีก็ยังก้าวเข้าไปตามเสียง ก่อนที่สองตาจะเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังโรมรันพันตูกันอยู่บนพื้นหญ้า

         บุรุษที่หันหลังให้เขาย่อมเป็นหู่ชิงแน่ ส่วนสตรีที่เนื้อตัวท่อนบนมีผ้าสวมไม่เรียบร้อย ท่อนบนเผยไหล่เปล่าเปลือยขาวกระจ่างเข้าสู่สายตาเขา 

         ทั้งคู่ราวกับไม่รับรู้การคงอยู่ของเขา ยังคงเมามายกับการแนบชิดกัน

         สตรีผู้เผยอกใหญ่หลับตาพริ้ม ดูมีความสุขกับการที่ชายหนุ่มปรนเปรอดูดเต้าอีกข้างหนึ่งให้

         เขาอยากเดินไปจากตรงนี้ แต่ขากลับก้าวไม่ออก ได้แต่ยืนมองคู่รักทำกิจกรรมผสานกายกันอย่างเสียมารยาท

         หู่ชิงย้ายริมฝีปากจากอกซ้ายไปอกขวา ดูดกลืนเนื้อนุ่มอย่างหิวกระหาย มือหนากำลังจะปลดชุดของหญิงสาวออกแล้วเชียว หากหญิงสาวไม่ร้องเสียงหลงออกมาเสียก่อน

         “ว้าย!”

         สตรีใบหน้างดงามร้องเสียงหลง มือบางรีบคว้าเสื้อผ้าปิดกาย แล้วซ่อนตัวด้านหลังหู่ชิงที่มีสีหน้าขัดใจเหลือแสน

         “ชินอ๋องหรือ”

         หู่ชิงไม่แม้แต่จะทำความเคารพชิงอ๋อง หว่างคิ้วขมวดเข้าหากัน อารมณ์รอบกายชัดเจนว่าไม่เป็นมิตร

         “เรามาดี”

         ชินอ๋องยกสองมือขึ้นอย่างศิโรราบ ท่าทางพร้อมเจรจา

         หู่ชิงเอี้ยวตัวไปบอกหญิงสาวเพียงหนึ่งประโยคก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำชินอ๋องไปยังศาลาในสวน

         ระหว่างที่ชายหนุ่มทั้งสองเจรจากัน เฟิ่งเฟยในบทบาทสาวรับใช้ก็ยกน้ำชาเข้าไปให้ชินอ๋อง

         เสื้อผ้าของสาวใช้ไม่ได้ดีนัก แต่ก็ยังไม่อาจกลบความงามของเฟิ่งเฟยไปได้ กอปรกับเมื่อครู่ชินอ๋องได้เห็นกายงามเข้า เนื้อตัวของนางเนียนละเอียดไม่ต่างกับคุณหนูตระกูลใหญ่

         ที่สำคัญกลิ่นกายของนางยังหอมรัญจวนใจมากอีกด้วย!

         “เมื่อยามข้าหมดประโยชน์ก็ฆ่าล้างตระกูลข้า ยามนี้คิดใช้ประโยชน์จากข้าก็มาตามกลับไปใช้งานอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหอะ! ราชวงศ์หนอราชวงศ์”

         เสียงของหู่ชิงเรียกสติชินอ๋องให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอยตามเดิม พยายามสลัดภาพร่างงามออกจากหัว

         “เปิ่นหวางไม่เคยเห็นด้วยกับเสด็จพ่อ เจ้าก็รู้ว่ายามนั้นเปิ่นหวางไม่อยู่ที่แคว้นตง หากเปิ่นหวางรู้ย่อมออกโรงปกป้องเจ้าอยู่แล้ว”

         เฟิ่งเฟยยกยิ้มให้กับคำพูดของชินอ๋อง นางถอยห่างจากศาลา ปล่อยให้ทั้งคู่เจรจากันไป

         นางเล่นบทบาทสาวใช้ได้ดียิ่ง ทำทีเป็นกวาดลานบ้านอยู่อีกฝั่ง ตอนที่ชินอ๋องกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูจวน ยังมองนางด้วยสายตาร้อนแรง

         แม้จะเพียงครู่เดียวเท่านั้นแต่เฟิ่งเฟยก็จับอารมณ์นั้นได้

         “นักเจรจาจริง ๆ”

         หู่ชิงเดินเข้าไปหาเฟิ่งเฟยที่กำลังกวาดลานบ้านพร้อมสวมกอดนางแนบแน่น จมูกโด่งซุกเข้าซอกคอขาวสูดกลิ่นหอมรัญจวนใจ

         “จะเดินทางเมื่อใด”

         “...คืนนี้”

         หู่ชิงตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าคมคร้ามเศร้าหมอง 

         “ท่านจะไม่ตามข้าไปจริง ๆหรือ”

         เฟิ่งเฟยส่ายหน้าเบา ๆ ยื่นหน้าไปจูบกระหม่อมเขา กดจุมพิตค้างอยู่เช่นนั้นเพียงครู่ ไม่นานร่างก็ลอยลิ่วขึ้นสูงเพราะหู่ชิงอุ้มนางเข้าเรือนไป

         “เวลามีค่า ข้าจะใช้ให้คุ้ม!”