LOGIN“
เถ้าแก่และเด็กในร้านเห็นแม่นมหวู่ซื้อขนมเป็นจำนวนมากก็รีบกุลีกุจอจัดขนมใส่กล่องให้พร้อมรอยยิ้ม ร้านพวกเขาเป็นร้านดังก็จริง เพียงแต่ด้วยราคาที่สูงพอสมควร กว่าที่ขนมทั้งหมดจะขายเกลี้ยงก็มักจะเป็นช่วงยามเย็นแล้ว ซึ่งพอแม่นมหวู่มาเหมาขนมมากขนาดนี้ก็จะช่วยให้ขนมในร้านพวกเขาขายหมดเร็วกว่าเวลาปกติ“ค่าขนมทั้งหมดหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ” เถ้าแก่ลดราคาให้เล็กน้อย เขาเห็นว่าแม่นมหวู่สั่งเสียเยอะขนาดนี้คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่“นี่เงินหนึ่งร้อยตำลึง ให้คนของเจ้านำไปส่งที่รถม้าด้านนอกด้วยนะ” แม่นมหวู่ยื่นส่งตั๋วแลกเงินที่นำติดตัวมาให้กับเถ้าแก่ร้าน นางพกเงินมามากถึงหนึ่งพันตำลึงเผื่อเอาไว้ซื้อของให้ปู้จิง&ldquo
ปู้จิงเดินดุ่ม ๆ เข้าไปด้านหน้ากระถางธูปยักษ์ นางยื่นสองมือเล็กไปจับที่ขากระถางจากนั้นก็ยกขึ้นอย่างสบาย ๆ ทำเอาคนที่กำลังมุงดูอยู่ต่างปากอ้าตาค้างอย่างตกตะลึง เสียงที่เคยดังก่อนหน้านี้เงียบสนิทราวกับป่าช้า“เอ๊ะ! ออกมาสิเจ้าหนู” ปู้จิงเห็นเด็กที่ร้องไห้จ้าเมื่อครู่อยู่ ๆ ก็นิ่งเงียบไปแล้วเอาแต่มองนางตาโตโดยไม่คิดจะวิ่งออกมาสักนิด ปู้จิงจึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้“อ๊า
“อาหยวน ที่นี่มีสิ่งใดน่าสนใจบ้างหรือ” ปู้จิงถามด้วยแววตาใสแจ๋วราวกับเด็ก ๆ“อืม… ทางตะวันออกของเมืองมีวัดดังอยู่นะ ส่วนทางใต้ก็มีตลาดสดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ที่นั่นคนเดินพลุกพล่านมาก หากเจ้าอยากไปต้องระวังตัวให้ดีนะรู้ไหม” อาหยวนบอกเท่าที่เขาทราบ ส่วนร้านอื่น ๆ ปกติแล้วเขามักจะให้บ่าวไพร่ไปจัดการจึงไม่รู้จักสักเท่าไหร่“วัดหรือ ที่บ้านข้าไม่มีวัดเลย เช่นนั้นข้าให้คนพาไปดีกว่า” ปู้จิงยิ้มกว้างออกมา นางไม่เคยเห็นสิ่งที่เรียกว่าวัดมาก่อน ปู้จิงจึงอยากเห็นมาก“
ปู้จิงล้างหน้าล้างตาแล้วจัดเสื้อผ้าไม่นานก็เปิดประตูเดินออกไปที่ห้องโถงด้านนอกเรือนซึ่งมีโต๊ะอาหารวางอยู่ โดยนางกำนัลที่รออยู่รีบนำน้ำชามารินให้ปู้จิงอย่างนอบน้อม“อาหยวนกลับมาหรือยัง” ปู้จิงถามหาคนที่นางคิดถึง นางไม่รู้ว่าเขางานยุ่งมากแค่ไหน“กลับมาเมื่อชั่วยามที่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบคุณหนูจะให้คนไปแจ้งนายท่านหรือไม่” นางกำนัลไม่กล้าถือวิสาสะส่งคนไปแจ้งท่านอ๋อง นางจึงถามดูก่อน“ไม่ต้องดีกว่า เจ้ารู้ไหมว่าอาหยวนกินข้าวไปหรือยัง” ปู้จิงยังห่วงใยกระต่ายน้อยของนาง“
“อาหยวน ให้คนเตรียมน้ำให้ข้าด้วยสิ ข้าอยากอาบน้ำ” ปู้จิงจับแขนเสื้ออาหยวนแล้วแกว่งไปมาด้วยท่าทางน่ารัก ทำเอาอาหยวนถึงกับใจอ่อนยวบ“ได้ยินที่คุณหนูพูดหรือไม่ พวกเจ้าเตรียมน้ำให้นางด้วย อ้อ อย่าลืมเตรียมอาหารเอาไว้ให้มากกว่าปกติสักสามเท่านะ รอนางตื่นค่อยนำมาให้ที่เรือน แม่นมหวู่จัดเรือนตะวันให้คุณหนูด้วยเล่า สิ่งของบนรถม้าก็นำลงไปจัดเก็บเสีย” อาหยวนสั่งการอย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าหากเข้าวังไปแล้วจะไม่มีเวลากลับมาดูแลปู้จิง เขาไม่อยากให้นางต้องอยู่คนเดียวนานนัก“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมหวู่ย่อกายคำนับรับคำสั่งทันที นางไม่รู้หรอกว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงให้เตรียมอาหารเอาไว้มากมายเพียงนั้น แต่นางก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้อยู่ดี
ฝางซิงไห่ที่ตอนนี้ถูกตีไปสามสิบไม้แล้วถึงกับสลบเหมือดจากความเจ็บปวด เขาไม่ได้ฝึกฝนวรยุทธตามที่ผู้เป็นพ่อหาคนมาสอน แต่กลับไปคบหากับอันธพาลและนำมาเป็นลูกน้องแทน พอถูกโบยเข้าไปหลายครั้ง ร่างกายที่อ่อนแอของเขาก็ทนไม่ไหว“ฮึก… ท่านพี่ พอเถิดเจ้าค่ะ อาไห่สลบไปแล้วนะเจ้าคะ” อนุเจียวกอดขาสามีร้องไห้อ้อนวอน“ฮึ่ม! พอแล้ว! ลากมันไปขังเอาไว้ที่เรือน แล้วอย่าปล่อย







