EP. 08｜ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ (2/2)

"เออว่ะ" พิมพยักหน้า "อีกไม่นานก็ต้องเริ่มโปรเจกต์ใหม่กันแล้ว"

ฉันชะงัก...จริงสิ!

อาจารย์เคยบอกว่าหลังจากสารคดีเสร็จ จะมีโปรเจกต์ถัดไปที่ให้ทำงานข้ามคณะอีกครั้ง และฉันลืมไปเลยว่ามันใกล้จะเริ่มแล้ว!

"เอ๊ะ นี่หมายความว่า..." ฉันหันไปมองธีร์อย่างหวาด ๆ "ฉันจะต้องทำงานกับนายอีกรอบเหรอ?"

ธีร์ยิ้มกว้าง "อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่..."

"อาจจะไม่ใช่ก็ได้!" ฉันรีบพูดขัด "ฉันจะไปขออาจารย์เปลี่ยนกลุ่ม!"

"โอ๊ะ ๆๆ เธอกลัวจะต้องอยู่กลุ่มเดียวกับข้าอีกเหรอ?"

"เปล่าสักหน่อย!!!"

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากทั้งโต๊ะ ขณะที่ฉันได้แต่กลอกตาอย่างปลง ๆ

ให้ตายเถอะ...นี่ฉันจะไม่มีวันได้หนีจากหมอนี่เลยใช่ไหม!?

ช่วงเย็น

หอพักหญิง

"ซีน..." พิมเรียกฉันเสียงยานคางขณะนั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียง

"อะไร?"

"แกดูแปลกไปนะ"

ฉันขมวดคิ้ว "แปลกยังไง?"

"ก็ปกติถ้าแกเจอธีร์แบบนี้ แกต้องโวยวายมากกว่านี้ปะ?" พิมเอียงคอ "แต่นี่เหมือนแกเริ่มจะ...ชิน?"

ฉันชะงัก...

จริงเหรอ? ฉันชินกับธีร์แล้ว?

"ไม่จริงหรอก!" ฉันรีบปฏิเสธ "ฉันก็แค่...เหนื่อยจะเถียงกับมันแล้วไง!"

"หึหึ แน่ใจ?" พิมยิ้มเจ้าเล่ห์

"แน่!" ฉันฟุบหน้าลงกับหมอน พยายามไม่สนใจเพื่อนตัวเอง

แต่ว่า...

ฉันเถียงไปแบบนั้นก็จริง แต่ในใจฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเลยแฮะ...

ฉันพยายามไม่คิดอะไรแล้วปิดตาลง หวังว่าจะได้นอนพักผ่อนซะที แต่ก็เหมือนสมองมันไม่ให้ความร่วมมือ เพราะไม่ว่าฉันจะข่มตาหลับแค่ไหน ภาพเหตุการณ์ตอนเที่ยงก็ยังวนเวียนอยู่ในหัว

"ให้ตายสิ!" ฉันพลิกตัวไปมาอย่างหงุดหงิด แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูนาฬิกา เพิ่งจะสามทุ่มกว่าเอง! ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้มันยาวนานชะมัด

ฉันกดเปิดแอปโซเชียลเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่เลื่อนอยู่แค่แป๊บเดียว กล่องแจ้งเตือนในไลน์ก็เด้งขึ้นมา

ติ๊ง!

[ ธีร์ Send... ]

✉ : เฮ้

ฉันขมวดคิ้ว มองชื่อคนส่งแล้วรู้สึกประหลาดใจ ไอ้บ้านี่…ไลน์มาทำไม?

[ ซีน Send... ]

✉ : อะไร?

[ ธีร์ Send... ]

✉ : ยังไม่นอนเหรอ?

ฉันหรี่ตาใส่หน้าจอ นี่มันคำถามประเภทไหนกัน? จะนอนหรือไม่นอนมันเกี่ยวอะไรกับหมอนี่?

[ ซีน Send... ]

✉ : เกี่ยวอะไรกับนาย?

[ ธีร์ Send... ]

✉ : ก็แค่ถามเฉย ๆ

✉ : ว่าแต่...คิดมากอะไรอยู่รึเปล่า?

ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความนี้ ก่อนจะรีบสะบัดหัวแรง ๆ นี่ฉันเป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย!? ทำไมอยู่ ๆ ถึงต้องสะดุดใจกับคำพูดของหมอนี่ด้วย?

[ ซีน Send... ]

✉ : เรื่องของฉัน! นายไม่ต้องมาเสือก!

[ ธีร์ Send... ]

✉ : เฮ้ย ใจร้ายว่ะ ข้าอุตส่าห์เป็นห่วงนะ

[ ซีน Send... ]

✉ : ตอแหลที่สุด

ฉันกำลังจะปิดแชต แต่ธีร์ก็ส่งข้อความมาอีก

[ ธีร์ Send... ]

✉ : งั้นก็รีบนอนซะล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะได้มีแรงเถียงกับข้าอีก

ฉันเบ้ปาก นี่หมอนี่มันจริงจังเรื่องการหาเรื่องฉันมากเลยสินะ?

[ ซีน Send... ]

✉ : อย่ามายุ่ง! คนจะนอน!

[ ธีร์ Send... ]

✉ : ฝันดีนะครับซีน~

ฉันนิ่งไปเล็กน้อย มองข้อความสุดท้ายที่ส่งมาแล้วทำหน้าไม่ถูก ก่อนจะรีบปิดมือถือแล้วยัดมันลงใต้หมอน

"บ้าเอ๊ย!" ฉันบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางซุกตัวลงใต้ผ้าห่ม

ทำไมฉันต้องรู้สึกแปลก ๆ กับข้อความของหมอนี่ด้วยนะ?

ฉันพยายามหลับตาลงอีกครั้ง แต่สมองเจ้ากรรมกลับเล่นภาพข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา

‘ฝันดีนะครับซีน~’

ฉันพลิกตัวไปมา รู้สึกเหมือนหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาเองโดยไม่มีสาเหตุ

ให้ตายเถอะ...นี่ฉันเป็นอะไรไปวะ!?