All Chapters of ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำช่วงบ่ายมหาวิทยาลัยศิรวัฒน์ธานี (SWU)ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์เสียงโห่ร้องดังกระหึ่มไปทั่วลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงนกหวีดจากรุ่นพี่ดังสลับกับเสียงปรบมือของเฟรชชี่ปีหนึ่งที่ถูกจับกลุ่มให้ร่วมทำกิจกรรมรับน้องกันอย่างสนุกสนานแต่ฉันไม่ได้สนุกด้วยเลยสักนิดยืนกอดอกมองบรรยากาศวุ่นวายตรงหน้าด้วยสีหน้าหงุดหงิด นี่มันวันแรกของการรับน้อง ฉันกะว่าจะทำตัวดี ๆ ตั้งใจเข้ากิจกรรมแบบเด็กเฟรชชี่ธรรมดาคนหนึ่ง แต่ดันจับฉลากได้กิจกรรมร่วมกับคณะวิศวะและที่แย่กว่านั้น...ฉันต้องจับคู่กับธีร์ใช่ ธีร์ อดีตเพื่อนข้างบ้านสมัยเด็กและ ศัตรูอันดับหนึ่งของฉัน"เธอดูไม่ค่อยดีใจเลยนะที่ได้เป็นคู่หูกับข้า"น้ำเสียงกวน ๆ นั่นทำให้ฉันเบือนสายตาไปมองเขาเต็มตา และก็เป็นไปตามคาด คนที่ฉันพยายามเลี่ยงมาตลอดช่วงเปิดเทอมยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วธีร์สวมเสื้อช็อปสีแดงของคณะวิศวะ ร่างสูงโปร่ง หน้าตาดูดีสมกับเป็นเดือนคณะ ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนกวนประสาทแบบที่ฉันคุ้นเคย"นายคิดว่าฉันควรดีใจเหรอ?" ฉันประชดกลับไป พร้อมยกคิ้วมองเขาอย่างท้าทาย"อย่างน้อยก็โชคดีนะที่เธอได้คู่กับคนที่รู้จักกันมาก่อน" ธีร์

"ธีร์!!!" เสียงตะโกนของฉันดังไปทั่วลานเกียร์ ขณะที่เจ้าตัวหัวเราะชอบใจไอ้บ้านี่! กวนประสาทที่สุด!ฉันกำหมัดแน่น สาบานเลยว่าฉันจะต้องเอาคืนให้ได้ แต่ก่อนที่ฉันจะได้พุ่งเข้าไปต่อว่าอะไรหมอนี่ พิม เพื่อนสนิทของฉันก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะ"โอ๊ย ซีน! ฉันขอโทษนะ แต่ฉันกลั้นขำไม่ไหวแล้ว!" ฉันหันขวับไปมองพิมที่ยืนหัวเราะตัวงอ เธอคือ เพื่อนรักของฉันตั้งแต่สมัยมัธยม และรู้เรื่อง ศึกสงครามระหว่างฉันกับธีร์ เป็นอย่างดีพิมเป็นผู้หญิงผมสั้นประบ่า หน้าตาน่ารัก ยิ้มเก่ง และมีนิสัย กวนประสาทไม่ต่างจากธีร์ ยิ่งเป็นเรื่องของฉันกับไอ้บ้านี่ ยิ่งเป็นสิ่งที่เธอชอบเอาไปแซว"พอเลยนะพิม! นี่มันไม่ตลก!" ฉันถลึงตาใส่"ไม่ตลกที่ไหน! ฉันว่าแกแพ้มันแบบราบคาบเลยล่ะ!" พิมยังคงหัวเราะ ก่อนจะเหลือบไปมองธีร์ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ไม่ไกล"เฮ้อ~ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าแกกับธีร์ไปมีปัญหาอะไรกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน""ฉันไม่ได้มีปัญหากับมัน!""แล้วทำไมแกต้องขึ้นเสียงขนาดนั้น?" ฉันเม้มปากแน่น ไม่อยากยอมรับว่า แค่เห็นธีร์ยิ้มเยาะฉันก็ของขึ้นแล้ว!พิมยิ้มขำ ๆ ก่อนจะตบไหล่ฉันเบา ๆ "โอเค ๆ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้ แต่ฉั

"เป็นไง สนุกไหมล่ะ?" ธีร์เอ่ยคำเดียวกับที่ฉันเคยพูดก่อนยืนกอดอกมองฉันด้วยรอยยิ้มกวนประสาทแบบที่ฉันอยากจะถีบยอดหน้า!ฉันกำหมัดแน่น สูดลมหายใจเข้าแรง ๆ ก่อนจะชี้หน้าเขา "นายตายแน่ธีร์!""อ้าว ใครกันแน่ที่เริ่มก่อน?" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเจ้าเล่ห์สุด ๆ "เธอเป็นคนเล่นข้าก่อนนะ""แต่นายเอาคืนหนักเกินไปปะ!""กะแล้วว่าเธอต้องบ่นแบบนี้""ธีร์!!!" ฉันพุ่งเข้าหาเขา แต่ธีร์รู้ทันจึงก้าวถอยหลังหลบไปอย่างรวดเร็ว เพื่อน ๆ คณะวิศวะที่ยืนมุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงเชียร์"เอาเลยว่ะไอ้ธีร์! อย่าให้โดนฝ่ายเดียวดิวะ!""โหยยย ซีน หน้าเธอเละไปหมดแล้วนะ ฮ่า ๆๆ"ฉันหันขวับไปถลึงตาใส่พวกที่หัวเราะชอบใจ แต่พวกนั้นกลับทำหน้ากวนประสาทยิ่งกว่าเดิมฉันหันกลับมาจ้องธีร์อย่างคาดโทษ หมอนี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สองแขนกอดอก ท่าทางผ่อนคลายมากเกินไป เหมือนมั่นใจว่า ฉันไม่มีปัญญาเอาคืนได้แน่ได้...ฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่!ฉันเหลือบมองปูนเปียกที่ยังเหลืออยู่ข้าง ๆ แล้วตัดสินใจ ตะปบมันขึ้นมาเต็มกำมือ!"เห้ย ๆ เดี๋ยว-" ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้ถอยหนี ฉันก็พุ่งเข้าหาเขา แล้วฟาดปูนใส่หน้าอกเสื้อช็อปสีแดงเต็มแรง!"โอ๊ะ! ขอโทษที~

ธีร์ไม่ตอบ เขาแค่กอดอกมองฉันเงียบ ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว"งั้นเหรอ?" ให้ตายเถอะ ทำไมอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนจะโดนจัดการเลยวะ!?พิมที่ยืนข้าง ๆ ฉันเหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังลน เธอรีบสะกิดแขนฉันเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู "ถอยไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันช่วยดึงความสนใจมันเอง"ฉันรีบพยักหน้ารับก่อนจะถอยหลังช้า ๆ แต่ยังไม่ทันได้พ้นจากระยะอันตราย...ธีร์คว้าข้อมือฉันไว้!"จะไปไหนล่ะซีน?""เอ่อ..." ฉันกลืนน้ำลายลงคอ "กลับโต๊ะไง"ธีร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันอีกนิด "ยังไม่ได้กินข้าวเลยไม่ใช่เหรอ?""..." เฮ้ย! นี่มันแผนอะไรของหมอนี่!?ฉันพยายามดึงมือออก แต่ธีร์กลับจับแน่นกว่าเดิม ก่อนจะลากฉันกลับไปที่โต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่เวรแล้วไง...กลางโรงอาหารโต๊ะของธีร์ฉันถูกบังคับให้นั่งลงข้าง ๆ ธีร์ เพื่อน ๆ คณะวิศวะมองฉันกับเขาอย่างสนอกสนใจ"อ้าว ๆ ไอ้ธีร์ นี่อะไรครับ? กระต่ายน้อยที่จับมาได้เหรอ?""ไอ้พวกเวร" ฉันถลึงตาใส่พวกมัน แต่กลับได้รับเสียงหัวเราะกลับมาแทนธีร์ยกยิ้มมุมปาก "เธอเล่นข้าก่อนเองนะซีน""แล้วนายจะทำอะไร?""ไม่รู้สิ" ธีร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ก่อน

ฉันเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทของตัวเอง "เดี๋ยวนะ! แกสนใจภัทรเหรอ?""ก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้น" พิมยักไหล่ แต่ฉันสังเกตได้เลยว่าแก้มเธอแดงนิด ๆ"หืมมมม~" ฉันลากเสียงแซว "สนใจหรือเปล่าเนี่ย?""บ้าเหรอ! ไปนอนได้แล้วไป!" พิมรีบคว้าหมอนปาใส่ฉัน ฉันหัวเราะขำ ๆ ก่อนจะโยนหมอนกลับไปแต่ถึงจะหัวเราะ ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า...ทำไมฉันต้องมาเจอธีร์ทุกเรื่องเลยวะ!? -*-“เฮ้ออออออ...” ฉันลากเสียงยาวจนพิมเหลือบตามอง“ถอนหายใจอะไรขนาดนั้น?”“ก็งานกลุ่มไงพิม! ฉันยังทำใจไม่ได้เลยที่ต้องทำงานกับไอ้ธีร์!” ฉันบ่นพลางนอนแผ่หราไปบนเตียง “มันจะต้องกวนประสาทฉันแน่ ๆ!”“เอาน่า ๆ” พิมหัวเราะขำ “อย่างน้อยก็มีภัทรอยู่ด้วยไง เขาน่าจะช่วยกันธีร์ได้บ้าง”ฉันกลอกตา “แกนี่ดูจะเชื่อมือภัทรจังเลยนะ”“ก็ภัทรดูเป็นคนมีเหตุผลนี่” พิมไหวไหล่เบา ๆ ก่อนจะหยิบชีทเรียนขึ้นมาพลิกอ่านฉันถอนหายใจอีกครั้ง แล้วตัดสินใจหยิบสมุดจดของตัวเองขึ้นมา พยายามโฟกัสกับการวางแผนสำหรับสารคดีวันพรุ่งนี้“งั้น...เราต้องเตรียมอะไรไปบ้างนะ” ฉันพึมพำกับตัวเองพิมวางชีทเรียนลง ก่อนจะขยับเข้ามานั่งข้าง ๆ “อืม...ฉันว่าอย่างแรกที่ต้องมีคือกล้องกับขาตั้งกล้อง”ฉันพยัก