ตอนที่ 16 เป็นสาวใช้ที่ผิวสวยจนน่าอิจฉา

พิมทำหน้าที่ส่งอาหารเช้าให้เตชินตามปกติ และร่วมทานมื้อเที่ยงตามข้อตกลงในสัญญา

เธอเข้าออกบริษัทบ่อยจนพนักงงานต้อนรับ

เริ่มจำเธอได้และต้อนรับเธออย่างดี

แต่ก็ไม่วายที่จะหลุดรอดจากคำซุบซิบนินทาของพนักงานในบริษัท

พนักงานจับกลุ่มซุบซิบกัน

" นี่ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าท่านประธานจะเปลี่ยนรสนิยมหันมาควงสาวน้อยหน้าใสแล้ว "

อีกคนก็เอ่ยขึ้นบ้าง

" ฉันได้ยินทางฝ่ายต้อนรับเขาเม้าท์กันว่า 

เธอมาส่งข้าวเช้าให้ท่านประธานทุกวันเลย 

บางวันก็มาทานมื้อเที่ยงด้วยกัน "

อีกคนดูตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยินแล้วเอ่ย

" จริงเหรอ แสดงว่าคนนี้ต้องเป็นคนโปรดของท่านประธานที่ท่านประธานปลื้มมากแน่ๆเลย "

อีกคนก็อยากร่วมสนทนาด้วยจึงเอ่ย

" ฉันได้ข่าวมาว่า หลายวันก่อนที่เธอไม่มาทานข้าวด้วย ท่านประธานถึงกับต้องออกไปง้อเลย "

พนักงานสาวอีกคนก็เอ่ย

" แล้วแบบนี้ถ้ารองประธานรู้ จะรู้สึกยังไง พูดก็พูดเถอะ 

ในฐานะผู้หญิงด้วยกันไม่ใช่ว่าฉันจะมองไม่ออกนะว่า 

รองประธานดูมีความรู้สึกพิเศษต่อท่านประธาน "

อีกคนก็เอ่ยเสริมว่า

" นั่นสิ รองประธานอยู่เคียงข้างท่านมาธานมาตลอด

แต่เสียดายที่ท่านประธานกลับไม่เห็นเธอเป็นผู้หญิงทั่วไป "

พนักงานสาวอีกคนจึงพูดขึ้นว่า

" หุยเธอ เรื่องแบบนี้นะ มันบังคับกันไม่ได้หรอก จริงมั้ย "

พนักงานสาวที่เริ่มเปิดประเด็น ก็แสดงออกว่าเห็นด้วยจึงเอ่ย

" มันก็จริงแหละ ช่างเหอะๆ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว รองประธานกำลังเดินมาทางนี้ "

แล้วทุกคนก็สลายวงกลับไปนั่งที่ทำงานของตัวเองต่อ

ณัชชารู้สึกว่าพนักงานดูผิดปกติไป เมื่อกี้ตอนเธอเดินเข้ามายังเห็นพวกเขาพูดคุยกันอยู่เลย

แต่ตอนนี้กลับเงียบผิดปกติ 

เธอจึงชี้ไปที่พนักงานสาวคนหนึ่งที่ดูซื่อกว่าคนอื่นแล้วเอ่ย

" คุณตามฉันเข้ามาในห้อง "

พนักสาวที่ถูกชี้ก็ตกใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอ่ยว่า

" ค่ะ "

แล้วเธอก็เดินตามณัชชาไป เมื่อเข้าไปในห้องรองประธาน

เธอยืนก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น ยิ่งทำให้ณัชชาเกิดความสนใจมากขึ้น

ณัชชายกยิ้มมุมปากแล้วจิกด้วยสายตาคมกริบ ถามพนักงานออกไปว่า

" เมื่อกี้พวกเขาคุยอะไรกัน "

พนักงานสาวก้มหน้าเอ่ยตอบไปว่า

" ไม่ทราบค่ะ เมื่อกี้ไม่ทันได้สนใจ "

ณัชชาเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยอย่างใจเย็น

" งั้นเหรอ สงสัยคุณยังไม่รู้ ว่าพนักงานพูดปด

ไม่ซื่อสัตว์ต่อเจ้านาย จะถูกไล่ออก ฉันว่าคุณเข้าข่ายข้อนี้นะ "

พนักงานสาวเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลด้วยท่าทางลนลาน

" รองประธาน โปรดยกโทษให้ด้วยค่ะ ฉันไม่รู้จริงๆว่าพวกเธอพูดเรื่องอะไร "

เมื่อขู่ไม่ได้ผล ณัชชาเอ็นหลังพิงเก้าอี้แล้วเอามือกอดอก ไขว้เท้าขึ้นมา แล้วเอ่ย

" สิ้นเดือนคุณเก็บของแล้วออกไปจากบริษัทซะ "

พนักงานสาวได้ยินดังนั้นก็ถึงกับคุกเข่าลงทันที แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น

" ฉันพูดแล้ว รองประธานอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ กว่าจะได้เข้ามาทำงานในบริษัทนี้ไม่ง่ายเลย 

ฉันยังต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูครอบครัวอีกหลายชีวิต โปรดเมตตาด้วยค่ะ "

ณัชชาเอ่ยขึ้นอย่างเย่อหยิ่งด้วยสีหน้านิ่งเฉย

" พูดมา "

พนักงานสาวจำใจเอ่ยออกมาเล่าทุกอย่างที่ได้ยิน

" พวกเขาคุยกันว่า ท่านประธานควงผู้หญิงคนใหม่ 

ผู้หญิงคนใหม่มาส่งข้าวส่งน้ำให้ท่านประธาน

และร่วมทานมื้อเที่ยงกับท่านประธานบ่อยจนพนักงานเริ่มจำหน้าเธอได้ค่ะ

พวกเขายังพูดอีกว่าเธอเป็นคนโปรดที่ท่านประธานปลื้มมากค่ะ "

ได้ยินดังนั้นแววตาณัชชากลายเป็นดุร้ายขึ้นมาทันที

แต่ต่อหน้าพนักงานเธอก็แสร้งทำตัวเป็นปกติ สีหน้ายังคงเรียบเฉย 

มีเพียงแววตาที่เปลี่ยนไป หากไม่สังเกตจะไม่มีทางรู้เลย แล้วเธอก็เอ่ยว่า

" มันเป็นเรื่องส่วนตัวของท่านประธาน พนักงานไม่ควรเอามาพูดให้สนุกปาก 

หากฉันยังเห็นว่ามีการจับวงพูดคุยเรื่องของท่านประธานอีก ฉันจะไล่ออกไปให้หมดเลย "

พนักงานสาวเอ่ยด้วยท่าทางสั่นกลัว

" ขอโทษค่ะ ฉันจะกลับไปแจ้งพวกเขาเดี๋ยวนี้ค่ะ "

ได้ยินดังนั้น ณัชชาก็เอ่ยออกมา

" อืม ออกไปได้ละ "

" ค่ะ "

เอ่ยจบพนักงานสาวก็หมุนตัวเดินออกไปทันที

เพื่อนร่วมงานต่างเฝ้ารอเธออย่างใจจดใจจ่อ พอเธอออกมา พวกเขาก็ถามทันทีว่า

" รองประธานเรียกคุณเข้าพบเรื่องอะไร "

เธอจึงพูดให้ทุกคนฟัง ตามที่รองประธานสั่งไว้

แล้วทุกคนก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างเงียบๆ

ณัชชาเมื่อรู้ว่ามีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตของเตชิน เธอก็อยู่ไม่สุขอีกต่อไป

จะให้เธอไปตามเตชินตรงๆเธอก็กลัวเขาจะไม่ชอบ

เธอจึงเดินไปที่ห้องวงจรปิด แล้วสั่งกับพนักงานว่า

" เปิดภาพกล้องวงจรทุกจุดในอาทิตย์นี้ขึ้นมาหน่อย " 

" ครับ "

พนักงานเอ่ยตอบแล้วทำตามคำสั่งเธอทันที 

เปิดภาพกล้องวงจรที่บันทึกไว้ย้อนหลังห้าวัน

เมื่อเธอเห็นว่าคนที่เข้าออกบริษัทเป็นพิม เธอก็คิดว่าพนักงานคงเข้าใจผิด

แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของพนักงานที่ว่า พิมร่วมทานมื้อเที่ยงกับเตชินบ่อย เป็นคนโปรดของเตชิน

เธอก็รู้สึกไม่พอใจลึกๆก็แอบอิจฉาพิม สายตาจ้องมองภาพของพิมเข้าไปในห้องของเตชิน

ใช้เวลานานกว่าจะออกมา เธอกำมือแน่น ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉา ริษยา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เธออยู่ข้างเขามานานแต่กลับไม่เคยได้สิทธิ์อยู่ลำพังกับเขานานเหมือนพิมมาก่อน 

ในวันต่อมา พิมก็มาส่งข้าวเช้าให้เตชินตามปกติ

เมื่อเดินเข้ามาในบริษัท ก็เห็นณัชชายืนคุยกับพนักงานต้อนรับ

พนักงานต้อนรับเอ่ยทักทายเธอ

" สวัสดีค่ะ คุณพิม "

ณัชชาหันมามองพิมด้วยใบหน้ายิ้มๆอย่างเป็นมิตรแล้วเอ่ย

" อ้าวคุณพิมนี่เอง มาส่งข้าวให้พี่เตชินเหรอคะ "

พิมจึงตอบไปว่า

" ใช่ค่ะ ขอตัวนะคะ "

พอพิมหันหลัง ณัชชาก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเอ็นดู

" พี่เตชินนี่นะ ใช้งานคุณพิมหนักขนาดนี้ คุณพิมคงเหนื่อยน่าดู งานบ้านก็ต้องทำ

ยังต้องวิ่งมาส่งข้าวส่งน้ำให้พี่เตชินแบบนี้อีก 

คุ้มกับเงินเดือนที่ได้หรือเปล่าเนี่ย 

ฉันล่ะเอ็นดูคุณพิมจริงๆ "

เมื่อพนักงานได้ยินดังนั้นต่างพากันอึ้งไป 

พิมรู้ว่าณัชชามีเจตนาจะทำให้พนักงานรู้ว่าเธอเป็นแม่บ้านของเตชิน

แต่เธอไม่แคร์ไง หน้าที่ของเธอคือกันณัชชาออกไปจากเตชิน ทำให้ณัชชาเลิกสนใจเตชินแค่นี้

แล้วเธอก็หันมายิ้มให้ณัชชาแล้วเอ่ย

" คุณณัชชาจิตใจดีจริงๆเลย ขอบคุณนะคะที่เอ็นดู "

เธอยกแขนขึ้นมามองดูนาฬิกาในมือแล้วทำท่าตกใจ

แล้วเอ่ยกับณัชชาด้วยสีหน้ายิ้มๆแสร้งเกรงใจหน่อยๆ

" โอ๊ะ! จะเที่ยงแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ 

คุณเตชินรอฉันไปทานข้าวด้วย เสียมารยาทแล้ว ขอตัวนะคะ "

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินขึ้นลิฟท์ไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

ณัชชาโมโหมากที่ทำอะไรพิมไม่ได้เลย แต่ใบหน้าเธอกลับแสร้งยิ้มอย่างเป็นมิตร

พนักงานต้อนรับจึงเอ่ยขึ้นว่า

" ถ้ารองประธานไม่บอกว่าเธอเป็นสาวใช้ในบ้านท่านประธาน 

พวกเราก็นึกว่าเธอเป็นแฟนของท่านประธานแล้วค่ะ "

พนักงานต้อนรับอีกคนก็เอ่ยขึ้น

" สมกับเป็นท่านประธาน ช่างมีมาตรฐานในการเลือกสาวใช้จริงๆเลยค่ะ 

ทั้งหน้าตา สีผิวและหุ่นล้วนดูดีไปจนหมด 

แม้จะตัวเล็ก 

แต่ก็เป็นคนตัวเล็กที่น่ารักมากผิวขาวใส ราวกับหิมะ

เป็นสาวใช้ที่ผิวสวยจนน่าอิจฉาเลยค่ะ "

ได้ยินดังนั้นณัชชาก็เอ่ยขึ้น

" ในบริษัทอย่าพูดเรื่องที่ไร้สาระมากจนเกินไป อย่าลืมว่าคุณกำลังอยู่ในช่วงเวลางาน "

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกไปจากเคาน์เตอร์เดินขึ้นลิฟท์ กลับไปที่ห้องของตัวเอง

พนักงานต้อนรับมองหน้ากันแบงงๆ ว่าตัวเองพูดอะไรผิด 

จนทำให้รองประธานหงุดหงิดใจหรือเปล่า