ตอนที่ 17 คุณยินดีคบผมเป็นแฟนมั้ย

พิมเอาข้าวไปให้เตชินเสร็จเธอก็เอ่ยว่า

" ฉันเอาข้าวมาส่งคุณแล้ว วันนี้ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก ขอลางานหนึ่งวันนะคะ "

เตชินเงยหน้าขึ้นมามองเธอแล้วเอ่ย

" คุณจะไปไหน ให้ผู้ช่วยคังไปส่งสิ "

ได้ยินดังนั้นเธอก็รีบเอ่ยปฏิเสธทันที

" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกรถเองได้ ฉันมีนัดกับเพื่อนที่ทำงานสายนี้ด้วยกัน วันนี้เป็นวันหยุดเขาพอดี เลยนัดเจอกันค่ะ "

สำหรับเธอแล้ว เธอจะให้คนอื่นมารู้เรื่องส่วนตัวของเธอไม่ได้ 

และยิ่งไม่ชอบให้คนอื่นมาละลาบละล้วงเรื่องของเธอแม้แต่นิดเดียว

เตชินทำท่าเข้าใจแล้วเอ่ย

" ผมจะให้คุณลาแค่วันเดียวนะ เย็นนี้กลับมาแล้วมารายงานตัวกับผมด้วย "

ได้ยินดังนั้นเธอรู้สึกอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา

[ นี่มันแม่บ้านประเภทไหนกัน ต้องรายงานเวลาเข้าเวลาออก นี่มันทหารองครักษ์ชัดๆ ]

เธอพึมพำในใจแล้วเอ่ยตอบว่า

" ค่ะ เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวค่ะ "

เอ่ยจบเธอก็เดินออกไปจากห้องของเตชิน 

รถแท็กซี่ที่เธอเรียกก็มารอที่หน้าบริษัท

เมื่อลงไปถึงหน้าบริษัท เธอก็ขึ้นรถไป เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความดีใจ

สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข ที่เมื่อคืน อาจารย์

ป๊อบทักแชทมาหาเธอว่า

( พิม พรุ่งนี้คุณว่างมั้ย ผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เลยอยากชวนคุณไปดูหนังเป็นเพื่อนผมหน่อย )

เธอจึงพิมพ์แชทตอบไปว่า

( แล้วฟ้าใสไม่กลับมาด้วยเหรอคะ )

อาจารย์ป๊อบเลยตอบว่า

( ฟ้าใสไม่ได้กลับมาครับ )

( ผมขอเบอร์โทรพิมได้มั้ย )

เธอจึงตอบว่า

( ได้ค่ะ )

แล้วส่งเบอร์โทรไปให้อาจารย์ป๊อบทันที 

อาจารย์ป๊อบโทรมาหาพิม เธอกดรับสายแล้วเอ่ย

" สวัสดีค่ะอาจารย์ "

อาจารย์ป๊อบเอ่ยขึ้น

" พรุ่งนี้คุณว่างมาเจอผมมั้ย ผมอยากเจอคุณ "

อาจารย์ป๊อบพูดออกมาตรงๆว่าอยากเจอพิม 

ทำเอาพิมถึงกับแก้มแดงไปถึงใบหู

เมื่อคนที่เธอแอบชอบมาบอกว่าอยากเจอเธอ โอกาสดีๆที่จะได้เดทกันแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย

หากเธอปฏิเสธก็เท่ากับปล่อยโอกาสให้หลุดมือไป เธอยิ้มแล้วเอ่ยตอบไปว่า

" ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะไปพบอาจารย์ "

แล้วทั้งสองก็นัดแนะเวลาสถานที่แล้วก็วางสายไป

พิมนั่งในรถคนเดียวสีหน้าดูอิ่มเอิบไปด้วยความสุข

อาจารย์ป๊อบนั่งรอพิมพ์หน้าโรงหนัง 

เขาชอบพิมมานาน

แต่ไม่มีโอกาสสารภาพรักเลย เพราะพิมเป็นนักศึกษาของเขา 

ดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ อดทนรอให้เธอเรียนจบ

แต่พอเธอเรียนจบ เขาก็ต้องไปเรียนต่อเมืองนอก 

เขารู้สึกไม่สบายใจเลยที่เห็นพิมเป็นแม่บ้าน

ที่บ้านของเตชิน

เขาไม่ไว้ใจเตชินกลัวเตชินจะชอบพิม

แล้วชิงตัดหน้าเขาไปหนึ่งก้าว

เมื่อพิมมาถึงก็เดินเข้าไปหาอาจารย์ที่นั่งหันหลังให้ แล้วเอ่ย

" อาจารย์รอนานมั้ยคะ "

ได้ยินเสียงคนที่เฝ้ารอ อาจารย์ป๊อบก็ลุกขึ้น 

หันมามองพิมด้วยความดีใจแล้วเอ่ย

" ไม่นานเลย "

จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า

" พิม คุณอย่าเรียกผมว่าอาจารย์อีกเลย เรียกผมว่าพี่หรือป๊อบเฉยๆดีกว่านะ เพราะผมไม่ใช่อาจารย์ของคุณแล้ว "

ได้ยินดังนั้น ลึกๆแล้วเธอดีใจจนเนื้อเต้น เธอยิ้มแล้วเอ่ยตอบว่า

" ได้ค่ะ "

ป๊อบเลยเอ่ยต่อว่า

" ไหนลองเรียก พี่ป๊อบหรือป๊อบเฉยๆซิ "

พิมเขินจนเผลอเอาผมทัดใบหู แล้วเอ่ยเรียก

" พี่ พี่ป๊อบ "

ป๊อบดีใจและมีความสุข ที่สถานะของพวกเขาเปลี่ยนไปอีกขั้นแล้ว

จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้น

" หนังจะเริ่มฉายแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ "

" ค่ะ "

แล้วเขาก็ยื่นมือมาจับมือพิมไว้เดินจูงมือเธอเข้าไปในโรงหนัง

พิมมองไปยังมือของตัวเองที่ถูกมือใหญ่กุมเอาไว้แน่นอย่างมีความสุข

ราวกับฝันไป ไม่คิดว่าวันหนึ่ง เธอกับอาจารย์จะได้จูงมือกันไปดูหนังด้วยกันแบบนี้

[ ถึงตายก็นอนตายตาหลับแล้ว ]

เธอแอบพึมพำในใจเบาๆ สำหรับเธอในโลกใบนี้ จะมีสักกี่คน ที่สมหวังกับคนที่แอบชอบมานาน

ทั้งสองนั่งดูหนังกันอย่างเงียบๆ พอหนังจบพวกเขาก็เดินออกมาจากโรงหนัง

ป๊อบจึงหันมาถามพิมว่า

" เย็นแล้วเราไปหาอะไรทานกันดีมั้ย "

พิมพยักหน้า ป๊อบจึงเอ่ยถามต่อว่า

" คุณอยากทานอะไร "

เธอคิดว่า กว่าเธอจะมีโอกาสได้อยู่กับคนที่แอบชอบ เธอก็อยากจะอยู่กับเขานานๆ 

เธอจึงเอ่ยขึ้น

" งั้นเราไปกินชาบูมั้ยคะ "

" เอาสิขอแค่คุณอยากกิน ผมกินได้หมด "

แล้วทั้งสองก็เดินไปที่ร้านชาบู นั่งทานชาบูกันอย่างเอร็ดอร่อย 

พอทานเสร็จพวกเขาก็เดินเล่นต่อ เพื่อให้อาหารที่ทานเข้าไปได้ย่อย

เมื่อรู้สึกว่าดึกมากแล้วพิมจึงเอ่ยขึ้น

" เอ่อ พี่ป๊อบ นี่ก็ดึกมากแล้วฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ "

ป๊อบจึงเอ่ยขึ้น

" ให้ผมไปส่งนะ "

ความจริงเธอก็อยากให้เขาไปส่ง แต่เธอกลัว

เตชินจะรู้ จึงเอ่ยปฏิเสธไป

" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่ดีกว่า "

ได้ยินดังนั้น ป๊อบก็ยิ่งเป็นห่วง จึงเอ่ยขึ้น

" ให้ผมไปส่งเถอะ นะครับ ผมสัญญาจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ 

อีกอย่างคุณเป็นผู้หญิงดึกๆนั่งแท็กซี่กลับไปคนเดียวอันตราย "

เธอคิดว่าที่เขาพูดก็ถูก เธอจึงเอ่ยตอบไปว่า

" งั้น ให้คุณไปส่งก็ได้ค่ะ "

เมื่อเธอยอมให้เขาไปส่ง ป๊อบยิ้มแล้วทำท่าเชิญให้พิมเดินไปที่รถของเขา 

จากนั้นก็เปิดประตูให้เธอเข้าไปในรถ

พอเธอเข้าไปนั่งเรียบร้อย เขาก็ปิดประตูให้เธอ แล้วเดินอ้อมไปหน้ารถ ไปเปิดประตูฝั่งคนขับ

เข้ามานั่งข้างใน แล้วขับรถออกไปทันที

ระหว่างทางเขาจึงหันมาคุยกับเธอว่า

" พิมคุณเหนื่อยมั้ย ที่ทำงาน บ้านคุณเตชิน "

เธอจึงตอบไปว่า

" สำหรับพิมเฉยๆค่ะ เพราะไม่มีงานไหนไม่เหนื่อยหรอกค่ะ "

เขาจึงเอ่ยถามต่อว่า

" แล้วคุณเตชินล่ะ ดีกับคุณมั้ย "

เธอจึงตอบไปตามความรู้สึกว่า

" ก็ถือว่าดีในระดับเจ้านายกับลูกจ้างค่ะ "

ได้ยินแบบนี้แล้วเขาก็รู้สึกโล่งอกไปนิดแล้วเอ่ย

" เช่นนั้นก็ดีแล้ว "

เขาเองก็อยากจะเสนอให้พิมพ์มาอยู่บ้านเขา 

เพื่อที่เขาจะได้เจอเธอทุกครั้งที่กลับมาและจะได้ดูแลเธอด้วย

แต่จะให้เธอมาอยู่ในฐานะอะไรล่ะ แฟนก็ยังไม่เคยขอ

ให้มาอยู่ในฐานะแม่บ้านอย่างเตชินก็กลัวจะดูเป็นการดูถูกเธอเกินไป

อาจจะเป็นการทำร้ายจิตใจเธอก็ได้ ดังนั้นเขาจึงเงียบไว้

เพราะด้วยนิสัยเธอต่อให้เป็นแฟนกัน เธอก็คงไม่มาอยู่บ้านเขาง่ายๆ

แต่ยิ่งเธออยู่ใกล้เตชิน หนุ่มสาวอยู่บ้านหลังเดียวกันตามลำพัง

เขาก็ไม่ไว้ใจเตชิน เพราะพิมเป็นคนสวยน่ารัก 

ดูมีค่ากว่าผู้หญิงนมโตเซ็กซี่ที่เตชินเคยควง

เขาคิดว่าวันนี้เขาจะสารภาพรักและขอเธอเป็นแฟนให้สำเร็จ

ที่เขากล้าที่จะเสี่ยงสารภาพรักกับเธอก็

เพราะสัญชาตญาณมันบอกว่า

พิมเองก็มีใจให้เขา แต่เพราะเขากลัวพิมจะเปลี่ยนใจไปหวั่นไหวกับเตชิน

จึงอยากขอเธอเป็นแฟน

เมื่อรถของป๊อบเข้าไปจอดหน้าบ้านของเตชิน พิมจึงหันมาเอ่ยกับเขาว่า

" ขอบคุณนะคะที่มาส่ง "

แล้วเธอก็หันไปเพื่อเปิดประตูลงจากรถ 

แต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูป๊อบก็จับแขนเธอไว้แล้วเอ่ย

" พิม "

เธอมองเขาแล้วเอ่ยขึ้น

" คะ? "

ป๊อบรวบรวมความกล้าและรวบรวมความรู้สึกที่มีพูดออกไป

" ผมรักคุณ "

ได้ยินดังนั้น พิมถึงกับอึ้งไป หัวใจของเธอพอโตขึ้นมา จนเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ 

เธอตื่นเต้นจนไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไง ควรจะตอบแบบไหน ได้แต่แอบพึมพำในใจ

[ เราไม่ได้ฝันไปอีกแล้วใช่มั้ย เขากำลังสารภาพรักกับเราอยู่ใช่มั้ย ]

แล้วป๊อบก็เอ่ยต่อว่า

" ผมชอบคุณมานานแล้ว ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในคลาส

ผมเฝ้ามองคุณอยู่ห่างๆมาตลอด รอวันที่คุณเรียนจบ เพื่อสารภาพกับคุณ ขอคุณเป็นแฟน 

ผมจริงใจและจริงจังกับคุณนะพิม คุณยินดีคบผมเป็นแฟนมั้ย "

พิมอ้ำอึ้งอยู่นานเพราะคิดไม่ออก ไม่รู้จะตอบเขายังไงให้ตัวเองดูดี 

ป๊อบไม่อยากทำให้เธอลำบากใจเขา ยิ้มแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าผิดหวังหน่อยๆ

" ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไปสำหรับคุณ ผมให้เวลาคุณสองวัน แล้วค่อยมาให้คำตอบผมนะ "

ได้ยินแบบนี้ พิมก็เอ่ยถามขึ้นว่า

" แล้วคุณกับฟ้าใสล่ะคะ "

เขายิ้มแล้วเอ่ย

" เพราะเรื่องนี้เหรอ คุณถึงลังเลที่จะตอบ "

พิมพยักหน้าเบาๆ 

เพราะเรื่องนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญทีเดียว

เมื่อเห็นคนตรงหน้าพยักหน้า เขาจึงเอ่ยว่า

" ฟ้าใสเป็นลูกพี่ลูกน้องผม เธอเป็นคนเอาแต่ใจ จะไปเรียนเชียงใหม่ให้ได้ 

แม่เขาเป็นห่วงเลยขอให้ผมตามไปดูแล 

ผมจึงเข้าสมัครเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยคุณ จนได้พบกับคุณ "

เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเอ่ยเพียงค่ะ

" ค่ะ "

แต่ความจริงเธอโคตรดีใจ ที่ทั้งสองเป็นแค่ญาติกัน

" ทีนี้ คุณจะให้คำตอบผมได้หรือยัง "

บนบ้าน เตชินมองดูกล้องวงจรปิดหน้าบ้าน 

เห็นรถหรูคันหนึ่ง

มาจอดหน้าบ้านเขานานแล้ว ไม่ยอมไปสักที

เขารู้สึกเป็นห่วงพิมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

โทรไปหาเธอ

พิมกำลังจะตอบตกลงเป็นแฟนกับอาจารย์

ที่เธอแอบชอบมานาน

แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าเธอก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้ง 

แล้วรีบรับสายแล้วเอ่ยเพียง

" ค่ะ "

เธอโมโหมากที่เขาชอบมาขัดจังหวะในตอนที่เธอกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มตลอด

เตชินจึงเอ่ยถามว่า

" คุณอยู่ไหน นี่ดึกมากแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีก "

เธอจึงตอบไปว่า

" ฉันกลับมาแล้วค่ะ  "

แล้วเตชินก็เอ่ยต่อว่า

" กลับมาแล้วก็ดี ผมให้เวลาคุณห้านาที ในการมารายงานตัวต่อหน้าผม "

" ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ "

เธอพูดจบ เตชินก็วางสายไป เธอจึงหันมามอง

ป๊อบแล้วเอ่ย

" ฉันต้องรีบไปรายงานตัวแล้ว ฉันไปก่อนนะคะ ไว้จะมาให้คำตอบคุณทีหลัง ขับรถกลับดีค่ะ "

เธอไม่มีเวลาคุยกับเขาต่อ เมื่อลากันเสร็จ เธอก็รีบเปิดประตูลงจากรถ

แล้ววิ่งไปเปิดประตูเข้าบ้านไป