บทที่ 1

ฉันชื่อพราวฟ้าค่ะ อายุยี่สิบแปดปี ตอนนี้ทำงานเป็นเลขานุการให้เจ้านายสุดหล่อที่ชื่อว่าเออเนส บอสของฉันนอกจากจะหล่อแล้วยังใจดี เขาทำให้ฉันยิ้มแก้มแตกได้ตอนสิ้นปีเสมอๆ เพราะไม่เพียงแต่จะหล่อ เขายังใจป้ำ ให้โบนัสฉันตั้งหลายเดือน...แฮ่

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเจ้านายคนนี้หรอกนะคะ ไม่มีคำว่าสมภารกินไก่วัดแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์ เพราะเจ้านายไม่ใช่สเปคของฉันค่ะ นี่ถ้าสาวๆ รู้ว่าเจ้านายกำลังจะแต่งงาน น้ำใบบัวบกที่ขายอยู่หน้าบริษัทอาจหมดเกลี้ยงภายในห้านาทีก็เป็นได้

ฉันนั่งทำงานจนเกือบลืมไปเลย ว่าเย็นนี้ต้องไปรับลูกพี่ลูกน้องของเจ้านายที่สนามบิน ต้องคอยดูแลเทคแคร์ทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เสียชื่อเลขานุการมือหนึ่งตามที่เจ้านายตั้งฉายาไว้ให้ และที่สำคัญโบนัสปลายปีก้อนโตที่เจ้านายแอบเปรยๆ ไว้นั่นอีก ใครจะกล้าทำพลาดได้ 

“เก็บของได้แล้วยัยฟ้า เดี๋ยวไปรับไม่ทัน” ฉันบ่นพึมพำ ขณะที่มือนั้นก็เก็บของไปด้วย แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งลน จนทำข้าวของหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น

ฉันเหลือบไปเห็นลิปสติกกลิ้งไปตามพื้น มันเป็นแท่งที่ฉันชอบมากและที่สำคัญแพงมากด้วย กว่าจะตัดใจซื้อมาได้ ฉันคิดแล้วคิดอีกอยู่เป็นเดือน

พอเห็นแบบนั้น ฉันก็วางมือจากทุกอย่าง แล้วตรงไปเพื่อจะคว้าลิปสติกที่กลิ้งไม่ยอมหยุดยังกับติดล้อ แต่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ใจฉันก็แตกสลาย เมื่อเห็นว่ามีเท้าของใครก็ไม่รู้ยกขึ้นแล้วเหยียบลงไปบนแท่งลิปสติกอันโปรดของฉันสุดแรง จนได้ยินเสียงกร๊อบ

ฉันถึงกับค้าง จิตใจห่อเหี่ยว ทั้งๆ ที่ใกล้จะคว้าได้อยู่แล้วเชียว น้ำตานี่ถึงกับคลอกันเลยทีเดียว ส่วนคนเหยียบที่ฉันยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองว่าเป็นใคร แต่ฉันรู้ได้ทันทีว่าเกลียดเขาเข้ากระดูกดำไปตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า เขาคนนั้นค่อยๆ ถอนเท้าออก และสภาพลิปสติกของฉันมันก็เละไม่เหลือเค้าเดิมสักนิด 

“โธ่...น้องเรดควีนของแม่ แม่ยังใช้หนูไม่คุ้มราคาเลย แต่ถูกคนใจร้ายเหยียบจนเละคาทีนแบบนี้ แม่เสียใจที่ช่วยหนูไม่ได้” ฉันพร่ำเพ้อเหมือนคนสติหลุดไปชั่วขณะ ลืมไปเสียสนิทว่านี่ยังอยู่ในเวลางาน

และลืมไปว่าไม่ได้อยู่คนเดียว เกิดผู้ชายตรงหน้าคือลูกค้าของบอสขึ้นมาจะทำไง แต่ยังไงก็ช่าง เธอไม่ผิด เธอกำลังเสียใจ คนมันเสียใจ ย่อมพูดอะไรก็ได้ 

“คุณ…แค่ลิปสติกแท่งเดียว ทำไมฟูมฟายยังกับถูกแฟนทิ้งไปได้”

“แต่นี่มันคือลิปสติกที่ฉันชอบที่สุด แพงที่สุด สวยที่สุด หา...ยาก...ที่สุด” และทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นมองว่าใครกันคือเจ้าของเท้าที่กล้าเหยียบลิปสติกฉันจนเละ ฉันถึงกับพูดติดๆ ขัดๆ ทันที นั่นเพราะไม่คิดว่าจะใช่เขา 

ใจของฉันเต้นโครมครามอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมถึงเป็นเขา หรือว่าฉันตาฝาดไปใช่ไหม ต้องใช่แน่ๆ คิดแบบนั้นฉันจึงก้มหน้ามองพื้นแล้วขยี้ตาตัวเองแรงๆ หรือฉันจะถูกผีหลอก 

“ฟ้า” เสียงแบบนี้เป็นเขาแน่ๆ ไม่ผิดหรอก แต่ฉันกลับปฏิเสธว่าไม่ได้ชื่อนี้ซะอย่างนั้น 

“ขอโทษ คุณคงจำคนผิด”

“ผมว่าผมไม่ได้ความจำเสื่อมจนจำเพื่อนเก่าไม่ได้หรอกนะ…ฟ้า” เขาเน้นคำว่าเพื่อนเก่าและชื่อฉันอีก นั่นทำให้ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง โดยไม่ลืมคว้าซากลิปสติกติดมือมาด้วย มันยังปาดใช้ได้อยู่ไหมเนี่ย งื้อ…เสียดาย

“แต่ฉันมั่นใจว่าฉันไม่เคยมีเพื่อนหน้าตาแบบคุณ”

“งั้นคุณเคยมีเพื่อนสนิทตอนมัธยมที่ชื่อว่าริวหรือเปล่า” ริวยังคงตามมาถามฉัน 

“มี…แต่เขาตายไปแล้วค่ะ เพราะอยู่ๆ เขาก็ย้ายโรงเรียน ไม่บอกใครแม้กระทั่งคนที่เขาคิดว่าเป็นเพื่อนสนิท คนแบบนั้นฉันไม่นับว่าเป็นเพื่อน”

“เอาน่า ผมขอโทษ พอดีผมมีเหตุให้ต้องย้ายโรงเรียนอย่างกะทันหัน” เขาดูสบายๆ ผิดกับฉันที่ตอนนี้หน้าตาบูดบึ้งเล็กน้อย อารมณ์บ่จอยเพราะลิปสติกพัง แถมคนที่ทำมันพังก็คือคนที่ไม่อยากเจออีก

ฉันไม่อยากเจอเขาอย่างนั้นเหรอ สิบปีที่ผ่านมาฉันไม่อยากเจอเขาใช่ไหม ถ้าถามจริงๆ ก็คงตอบว่าไม่ใช่ เพราะการไปแบบไม่ลาของเขา มันทำให้ฉันเสียใจและสงสัยมาจนถึงตอนนี้