ตอนที่ 2

“สวัสดีครับ ผมชื่อ มาก เป็นคนสวนของคุณท่านครับ คุณท่านให้ผมมารับคุณหนูลูกตาลครับ”

“สวัสดีค่ะ”

“คุณหนูลูกตาลใช่ไหมครับ”

“ค่ะ”

“นั่นกระเป๋าของคุณ?” เขามองไปที่กระเป๋าใบใหญ่ใบเดียวซึ่งวางอยู่ข้างหญิงสาว

“ใช่ค่ะ”

พอได้รับคำตอบเขาก็ก้มลงไป ยกมันขึ้นมา เอาไปเก็บไว้หลังรถตู้

ปาลิตาเดินตามไปยืนอยู่ข้างหลังเขา พอเขาปิดประตูท้ายรถแล้วหันกลับมาเห็นเธอ คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น คนที่มารับเธอมองหน้าเธออย่างแปลกใจ เขามองเข้าไปในบ้านก็ไม่เห็นมีใครมาส่งเธอ

“ตาลพร้อมแล้วค่ะ ไปกันเถอะค่ะ”

ปาลิตาบอกแล้วยิ้มอ่อนบาง

“งั้นก็...เชิญขึ้นรถครับ”

นายมากเดินไปเปิดประตูรถตู้ด้านข้าง เขารอจนเธอขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้วจึงกดปิดประตู แล้ววิ่งอ้อมไปทางหน้ารถ ขึ้นนั่งประจำที่คนขับ

ปาลิตานั่งเบาะหลังคนขับ พอรถแล่นผ่านประตูรั้วบ้าน เธอเหลียวหลังกลับไปมองบ้านหลังใหญ่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา เธอหลับตาลง ถอนหายใจบางเบา ปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมอยู่กับความคิดมากมาย

เธอไม่รู้หรอกว่า ที่ ไร่สิงขร จังหวัดกาญจนบุรี เธอจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง แต่อย่างน้อย เธอก็ได้ออกจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ไม่ใช่บ้านสำหรับเธออีกต่อไป

บรรยากาศบนรถ แอร์เย็นเฉียบ ไร้เสียงสนทนา คนขับรถมองตรงไปข้างหน้า เขาขับรถไปเรื่อย ๆ

หลังจากพักสายตาครู่หนึ่ง ปาลิตาก็ลืมตาขึ้น เธอหันไปมองนอกหน้าต่างรถครู่ใหญ่ แล้วจึงหันกลับมา ในจังหวะที่เธอดึงสายตากลับมา ปาลิตาเหลือบมองไปที่กระจกมองหลัง แวบหนึ่งนั้น เธอได้สบตาคมดุของนายมาก แม้จะเป็นเพียงแค่แวบเดียว แต่เธอก็รู้สึกได้ว่า สายตาของเขาไม่น่าไว้ใจเลย

“ถ้าคุณหนูอยากแวะซื้อกาแฟหรือเข้าห้องน้ำ บอกผมได้นะครับ คุณท่านกำชับมาว่า ให้ดูแลคุณหนูอย่างดี เพราะคุณหนูจะไปเป็นเมียเจ้าของไร่สิงขร”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ นายมาก”

พอเขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่มีพิรุธ ปาลิตาก็สบายใจขึ้น เธอคงคิดมากไปเองแหละ เขาคงไม่มีพิษมีภัยอะไรหรอก เพราะเขาได้รับความไว้ใจจากว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ มอบหมายหน้าที่ให้มารับเธอ ก็แสดงว่า เขาน่าจะเป็นคนที่น่าไว้ใจระดับหนึ่ง

เมื่อนายมากขับรถพาเธอออกมาจากเขตกรุงเทพ ฯ รถก็ไม่ติดแล้ว ความเร็วรถสม่ำเสมอ อากาศเย็นสบาย บวกกับการที่เธอนอนไม่หลับมาหลายคืน ทำให้ปาลิตาหลับตาลง และผล็อยหลับไป

ตาคมเหลือบมองกระจกหลัง เมื่อเห็นว่าคนที่เขารับมาจากบ้านหลังใหญ่หลับแล้ว ปากหยักได้รูปก็ยิ้มเยาะ เขามองเธออย่างสมเพช พลางคิดในใจว่า ถึงขนาดกล้าเอาตัวแลกหนี้ ยอมนั่งรถมากับคนไม่รู้จัก ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ที่จุดหมายปลายทางมีอะไรรอเธออยู่ เธอก็คงเป็นแค่คุณหนูตกอับที่ไม่มีสมอง ไม่มีความสามารถใด ๆ มีแค่ร่างกายสวย ๆ ที่ไม่รู้ว่าข้างในเน่าเฟะแค่ไหน ผ่านผู้ชายมากี่สิบกี่ร้อยคนแล้วก็ไม่รู้ เขาแน่ใจเหลือเกินว่า ไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหน ยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่รู้จักเพื่อแลกหนี้หรอก

รถตู้แล่นเข้าสู่เขตจังหวัดกาญจนบุรี จุดหมายปลายทางไม่ได้อยู่ในตัวเมือง แต่อยู่ในเขตที่มีแต่ป่า ไร่สิงขรตั้งอยู่ติดเขตป่า พื้นที่นับพันไร่มีทั้งส่วนที่ปลูกต้นไม้หายาก และสวนผลไม้ และมีส่วนที่เป็นป่ายังไม่ได้ทำอะไรด้วย เขตแดนของไร่ฝั่งหนึ่งติดกับแม่น้ำ

ปาลิตาหลับสนิทตลอดทาง เธอไม่รู้ตัวเลยว่า คนขับรถกำลังพาเธอเข้าสู่พื้นที่ของไร่สิงขร แต่แทนที่เขาจะพาเธอไปตามเส้นทางเข้าไร่ปกติ เขากลับขับรถพาเธออ้อมไปอีกทาง ซึ่งเป็นทางลูกรังและสองข้างทางเป็นป่า

ปาลิตารู้สึกตัวตื่นในตอนที่รถตกหลุม หญิงสาวลืมตาตื่น ขยับตัวนั่งตรง เธอชะเง้อคอมองไปข้างหน้า ก่อนจะหันมองสองข้างทางด้วยความตกใจ เพราะไม่เห็นอะไรเลย นอกจากป่า

“นายมาก...นี่คือทางเข้าไร่สิงขรเหรอคะ”

“อือ”

“แล้วอีกไกลไหมคะ ถึงจะถึงบ้าน”

“ถามทำไม พอถึงก็เห็นเองแหละน่า”

น้ำเสียงแข็ง ๆ ของเขา ทำให้ปาลิตาใจไม่ดี เธอรีบล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า เธออยากเช็กว่าที่นี่ที่ไหน แต่เธอก็พบว่า ไม่มีสัญญาณมือถือเลย นั่นยิ่งทำให้เธอหวั่นใจ

“เอ่อ...คุณท่านของนายมากรอตาลอยู่ที่บ้านใช่ไหมคะ”

ปาลิตาคิดว่า การพูดถึงคุณท่านของเขา จะทำให้เขากริ่งเกรง ไม่กล้าคิดร้ายกับเธอ

“พูดมากจริง”

ปาลิตาเม้มปาก เธอเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว แถวนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ และเธอก็ไม่รู้ด้วยว่า อีกไกลแค่ไหนถึงจะถึงบ้านไร่สิงขร ปาลิตาแอบสงสัยว่า เขาพาเธอออกนอกเส้นทางหรือเปล่า

แล้วใจดวงน้อยก็ต้องเต้นกระหน่ำโครมคราม เมื่ออยู่ดี ๆ นายมากก็จอดรถ ทั้งที่สองข้างทางยังเป็นป่า ข้างหน้าก็เป็นป่า มองไม่เห็นบ้านเลยสักหลัง