ตอนที่ 15

ป้าไก่ออกจากห้องนั่งเล่นไปแล้ว ปาลิตานั่งมองขนมกับน้ำส้มในถาดแล้วก็ถอนหายใจ เธอไม่อยากมีปัญหากับนายมาก เธอกลัวว่าเขาจะหาเรื่องทำให้เธอต้องอับอาย

         มือบางหยิบขนมขึ้นมากัดกิน เธอฝืนใจกินจนเกือบหมด และดื่มน้ำส้มหมดแก้ว

         พออิ่มแล้ว ปาลิตาก็รู้สึกง่วง ขนมหวานและน้ำส้มคั้นทำให้เธอรู้สึกดีและผ่อนคลาย หญิงสาวจึงเอนตัวลงนอน และหลับยาวจนถึงเย็น พอตื่นขึ้นมาก็อยากจะไปปั่นจักรยานชมวิวในไร่ เธอจึงไปบอกป้าไก่ว่า

         “ป้าไก่คะ ตาลขอไปปั่นจักรยานในไร่ได้ไหมคะ”

         ป้าไก่มีสีหน้าลำบากใจ เพราะตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว นางเป็นห่วงคุณหนู

         “ตาลนอนทั้งวัน พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกมึนหัว ไม่สดชื่นเลยค่ะ ถ้าได้ปั่นจักรยานเข้าไปในไร่ ได้เห็นวิวสวย ๆ ได้รับลมเย็น ๆ น่าจะรู้สึกดีขึ้นค่ะ”

         ป้าไก่เงียบไปครู่หนึ่ง เห็นใจคุณหนูก็เห็นใจ กลัวนายมากจะรู้ก็กลัว แต่พอเห็นหน้าเศร้า ๆ กับสายตาอ้อนวอนของคุณหนู นางก็เลยพยักหน้า

         “อย่าไปนานนะคะ”

         “ค่ะ ป้าไก่” ปาลิตายิ้มดีใจ เธอออกจากบ้านไปจับจักรยานคันเดิม แล้วปั่นเข้าไปในไร่

         ปาลิตาปั่นจักรยานไปตามทางเดิม เธอปั่นไปจนถึงสุดเขตไร่สิงขรด้านที่ติดกับแม่น้ำ แล้วพิงจักรยานไว้กับต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม

         ร่างบางเดินไปริมตลิ่ง เธอนั่งลงที่โขดหิน กะว่าพักเหนื่อยสักครู่แล้วจะกลับ

         วิวยามเย็นสวยเหมือนเดิม สายน้ำทอดยาวไหลระเรื่อยไปยังเบื้องหน้า ตะวันกำลังจะลับหายไปตรงขอบฟ้าไกล สายลมเย็นพัดแรงมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลายเป็นสายลมเบาบางพัดผ่านเธอไป

         ปาลิตายิ้มหม่นเศร้า เธอนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดใจจากภาพวิวตรงหน้า ลุกขึ้นเดินไปหาจักรยาน เธอจะรีบปั่นกลับไปให้ถึงบ้าน ก่อนที่นายมากจะกลับมา แต่ดูเหมือนว่า โชคชะตาจะไม่เข้าข้างเธอเลย

         “อะไรเนี่ย ล้อแบนได้ยังไงนะ”

         ปาลิตาหน้าเสีย ถ้าเดินไปจากตรงนี้ กว่าจะถึงบ้านก็คงมืดพอดี แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นเลย

         “ไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบเดิน”

         ปาลิตาจูงจักรยานกลับไปด้วย เธอรีบเดินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง ฟ้าก็เริ่มมืด เธอเดินยังไม่ทันถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิท ทั้งเหนื่อย ทั้งเมื่อยขา แต่เธอก็ไม่หยุดเดิน กระทั่งเธอเห็นแสงไฟจากรถยนต์สาดมาแต่ไกล หญิงสาวถึงกับหน้าถอดสี

         คนกลับบ้านผิดเวลายืนนิ่ง ใจเต้นแรง เมื่อรถกระบะคันใหญ่แล่นเร็วเข้ามาหา ราวกับว่าจะพุ่งชนเธอ มือบางกำแฮนด์จักรยานไว้แน่น เธอหลับตา กรี๊ดสุดเสียง เพราะกลัวโดนรถชน

         เสียงเบรกลากล้อดังเอี๊ยด!

         ร่างสูงเปิดประตูลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันดับเครื่องยนต์ เขาปิดประตูรถเสียงดัง อย่างคนมีน้ำโห แล้วเดินเร็วตรงไปกระชากข้อมือบางออกจากแฮนด์จักรยาน

         “ไปไหนมา!” เขาตะคอกถามเสียงดังลั่น

         ปาลิตาปล่อยจักรยานให้ล้มลงกับพื้น เธอลืมตามองคนที่จับข้อมือเธอเอาไว้แน่น

         “นายมาก!”

         “ผมถามว่าคุณหนูไปไหนมา!”

         “ตาลไปที่ท้ายไร่มาค่ะ แล้วจักรยานมัน...”

         “คิดจะหนีเหรอ”

         “ไม่ได้คิดหนี จักรยานมัน...”

         เธอพยายามจะอธิบายเหตุผลที่ทำให้เธอยังกลับไม่ถึงบ้าน แต่คนขี้โมโหก็ไม่ฟังเธอเลย เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดเลย

         “อยากลองดีใช่ไหม เตือนแล้วไม่ฟัง มานี่!”

         ร่างบางถูกดึงเข้าไปปะทะกับร่างกำยำ ปาลิตาขืนตัวเอาไว้แล้ว แต่เธอสู้แรงเขาไม่ได้

         “นายมาก! ตาลเจ็บนะคะ”

         “เจ็บก็ดี จะได้จำ”

         “นายมาก...”

         ปาลิตาถูกคนสวนลงโทษด้วยจูบรุนแรง เขากอดเธอไว้ด้วยวงแขนข้างหนึ่ง ใช้มืออีกข้างตรึงท้ายทอยเล็กเอาไว้ ไม่ให้เบี่ยงหน้าหนีได้เลย

         …

         นายมากจูบคุณหนูจนพอใจ แล้วจึงปล่อยเธอ ปาลิตามองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตา เธอเจ็บใจที่ถูกเขาย่ำยีศักดิ์ศรีครั้งแล้วครั้งเล่า

         “ตาลเกลียดนายมาก”

         “เกลียดอะไรก็ได้อันนั้นแหละ”

         “คนเลว”

         นายมากถอนหายใจ สีหน้าเบื่อหน่าย

         “ด่าคำเดิมอีกแล้ว น่าเบื่อ”

         “คนชั่ว”

         นายมากถอนหายใจอีกครั้ง

         “เออ ๆ เลวก็ได้ ชั่วก็ดี แต่อย่าลืมนะครับว่า คนเลวและชั่วคนนี้ได้ปี้คุณหนูก่อนแต่งงาน”

         คำพูดบาดใจดวงน้อย ทำให้ปาลิตาสะบัดมือตบหน้าเขาสุดแรงด้วยความโกรธจัด

         คนโดนตบจนหน้าสั่น กระชากร่างบางเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง เขาก้มลงไปหา จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นายมากพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวและดุดันว่า

         “ชอบความเจ็บปวดเหรอ ชอบความรุนแรงใช่ไหม ได้! ไอ้มากคนนี้จะมอบความรุนแรงให้คุณหนูจนต้องร้องขอชีวิตเลยล่ะ”

         ปาลิตากรีดร้องเสียงหลง เมื่อถูกอุ้มไปที่รถกระบะสี่ประตู เขาเปิดประตูหลังที่นั่งคนขับ โยนเธอขึ้นไปบนเบาะหลัง แล้วร่างสูงใหญ่ก็ตามขึ้นมา ก่อนที่เขาจะปิดประตูตามหลังเสียงดัง

         ปาลิตาลนลานคลานไปเปิดประตูอีกฝั่ง แต่ก็ถูกเขาจับตัวไปนั่งคร่อมตักแกร่งจนได้ เธอดิ้นรนสุดชีวิต ทั้งทุบตีเขาพัลวัน แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ถูกเขาจับข้อมือสองข้างดึงไพล่ไปข้างหลัง เขารวบจับข้อมือบางของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว มืออีกข้างบีบคอเธออย่างข่มขู่ ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาในระยะประชิด