ตอนที่ 9 นายก็บอกไปสิว่าชอบฉัน

[เราคบกันแล้วใช่ไหม]

ประโยคคำถามนี้ ราวกับเพื่อยืนยันให้แน่ใจถึงสถานะของพวกเรา ผมจ้องข้อความนี้ตาค้าง สมองประมวลผลไม่หยุด

ถ้าบอกว่า อ๋อใช่ เราคบกัน แล้วภายหลังไต้ฝุ่นรู้ความจริงเข้าล่ะ หมอนี่จะไม่รู้สึกเหมือนถูกล้อเล่นอยู่เหรอ ไม่ต้องพูดถึงแฟนคลับพวกนั้นเลย ผมคงโดนเขาเกลียดแน่นอน

ผมไม่ได้ชอบไต้ฝุ่นในเชิงนั้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้อยากถูกเกลียดหรอกนะ อย่างน้อยในแง่ของเพื่อน ผมก็ชอบเขาอยู่บ้าง

อันที่จริงแล้วผมเป็นคนโกหกไม่เก่งเลย ถ้าให้โกหกในแชตน่ะได้ เพราะอีกฝั่งไม่ได้เห็นสีหน้าและน้ำเสียง แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าแล้วเรื่องที่ต้องตอบมีคำโกหก ท่าทางผมมันจะออกจนอีกฝ่ายจับได้

แน่นอนว่าด้วยสถานะของเราตอนนี้ ผมคงไม่สามารถโกหกไต้ฝุ่นไปได้ตลอด และจะต้องถูกจับได้แน่นอน

ถ้าอย่างงั้นควรบอกเลยดีไหมนะ ดีกว่าปล่อยให้เขารู้จากปากคนอื่น

ระหว่างที่ผมกำลังครุ่นคิดถึงเหตุผลต่าง ๆ นานา โดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จู่ ๆ หน้าจอก็มีสายเรียกเข้าขึ้นมา

เป็นไต้ฝุ่น...

ผมลังเลอยู่ประมาณห้าวิ จากนั้นก็กดรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป อีกฝ่ายกลับเอ่ยถามมาเสียงเรียบ

[ทำไมไม่ตอบแชตล่ะ]

ก็กำลังคิดอยู่ไง

ผมสูดลมหายใจเข้าลึก โอเค เอาไงเอากัน!

“ฉันขอโทษ ที่จริงแล้วฉันแค่เล่นเกมกับเพื่อน”

จากนั้นผมก็ไม่รอให้ไต้ฝุ่นได้พูดอะไรต่อ แต่ชิงสาธยายความผิดของตัวเองในเรื่องที่ทำวันนั้นกับกลุ่มเพื่อนให้ฟังแบบละเอียดยิบทุกเม็ด เตรียมใจพร้อมรับคำด่ากลับเต็มที่

[เพราะงั้นนายจะบอกเลิก?]

คำถามนี้ราวกับลูกดอกปักเข้าเป้า ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนตรงขนาดนี้ ทำเอาผมถึงกับเหงื่อตกไปเล็กน้อย สมองแล่นเร็วจี๋ครุ่นคิดหาคำตอบดี ๆ ทว่าก็คิดไม่ออก เลยได้แต่ตอบไปตามตรง

“อะ อ่า ก็คิดว่าจะหาจังหวะบอก”

[ฉันไม่เลิก]

“...”

เอ๊ะ

[แค่มาหลอกฉันมันก็แย่แล้ว แต่นายยังจะทิ้งฉันหลังจากที่คนอื่นรู้ว่าเราคบกันทันทีแบบนี้ มันจะไม่หักหน้ากันไปหน่อยเหรอ]

ประโยคนี้นับว่าเป็นคำพูดที่ยาวที่สุดของไต้ฝุ่นตั้งแต่รู้จักกันมาเลยก็ว่าได้ ผมจุกจนพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ถ้าไต้ฝุ่นด่ามาหยาบ ๆ สักประโยค ผมคงไม่รู้สึกผิดมากขนาดนี้

“ขอโทษนะ นายจะให้ฉันชดใช้ยังไงก็ได้”

[ไม่เลิก]

“ตะ แต่จะดีเหรอ หรือนายบอกเลิกฉันก็ได้นะ ให้ฉันเป็นคนโดนทิ้งไง”

[แบบนั้นฉันไม่ยิ่งดูแย่หรือไง]

“อ่า...”

พอคิดดี ๆ แล้วมันก็จริงนั่นแหละ

ผมไม่คิดว่าไต้ฝุ่นที่ดูไม่แยแสอะไรคนนี้จะห่วงหน้าตาตัวเองด้วย

อย่างว่าแหละ ถ้าเป็นผมก็คงหนักใจอยู่บ้าง มีแฟนทั้งทีคนรู้กันไปทั่ว วันเดียวประกาศเลิกเลย คงได้เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ประวัติติดตัวตลอดชีวิตแน่นอน

ถ้าไต้ฝุ่นบอกเลิกผม ก็เหมือนเขาเป็นคนใจง่ายคบแล้วทิ้ง ถ้าผมบอกเลิกไต้ฝุ่น คนก็คงมองว่าเขาแย่ จนผมทนไม่ได้แล้วขอเลิกอะไรทำนองนี้แน่นอน ไม่ว่ามองจากมุมไหนคนที่เสียเปรียบสุด ๆ ก็คือไต้ฝุ่น

สุดท้ายในเมื่อเรื่องราวมันเป็นแบบนี้ ผมที่โคตรรู้สึกผิดก็เลยตกลงกับไต้ฝุ่นว่าจะคบ (หลอก ๆ) กับเขาต่อไป แต่ก็ยังมีเรื่องหนักใจอีกอย่างคือ วันนั้นที่ผมสตรีมกับเพื่อน คนที่รู้เห็นมีเป็นพัน เรื่องนี้ยังไงก็ปิดไม่มิดแน่นอน

[นายก็บอกไปสิว่าชอบฉันจริง ๆ]

“หา!”

[หรือนายมีคำแก้ตัวอื่น]

“ไม่มี”

เป็นอย่างที่ไต้ฝุ่นว่านั่นแหละ คำตอบอะไรก็ไม่ดีเท่ากับผมต้องบอกไปว่าผมชอบเขาอยู่แล้ว แต่ผมก็โกหกไม่เก่งด้วยสิ เอาเป็นว่าถ้าไม่โดนเค้น ผมก็จะไม่พูดแล้วกัน

[ในเมื่อตกลงได้แล้วก็รับด้วย]

“รับอะไร”

[เข้าเฟx]

ผมเข้าแอปสีฟ้าตามที่อีกคนบอก ครั้งนี้ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าช่องแจ้งเตือนขึ้นมา 99+ ทว่าอะไรก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของผมไปได้เท่ากับคำขอขึ้นสถานะที่อยู่บนสุดนั่นหรอก

เชี่ย

ไต้ฝุ่นมันจะเล่นใหญ่ไปไหนวะ แบบนี้ก็เหมือนประกาศเปิดตัวเลยนะ ไหนว่าคบหลอก ๆ ไง แล้วจะเลิกกันยังไงเนี่ย

[รับ]

“...เอ้อ”

คำพูดสั้น ๆ ทำให้ผมตอบรับเสียงเบา นิ้วเลื่อนไปกดยอมรับสถานะอย่างจำยอม ผมจะไปทำอะไรได้ล่ะ หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ เขาใจดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เอาผมมาประจานให้คนรุมสาปเนี่ย

กดตอบรับเสร็จ ได้เห็นหน้าไทม์ไลน์เด้งชื่อแอ็กของผมกับไต้ฝุ่นว่าคบกัน ผมก็ราวกับคนโดนน้ำร้อนสาดหน้า รีบร้อนบอกปลายสายว่ากดรับแล้วเรียบร้อย ตอนนี้ง่วงมาก ขอไปนอนก่อนนะ แล้วก็รีบกดวางสายไปโดยที่ไต้ฝุ่นยังไม่ทันได้พูดอะไร

ผมปิดโทรศัพท์อย่างปอดแหก ไม่กล้าดูผลลัพธ์หลังจากนั้น ก่อนปิดจอก็ยังทันเห็นว่ามีคนกดไลก์แล้วด้วย

ยังไม่ถึงสิบวิเลยนะ พวกเขาไม่นอนกันหรือไง!

“ฮู่ว”

ผมพ่นลมหายใจออกมาเสียงดัง ยกมือขึ้นจับหน้าอก สัมผัสได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แบบนี้แย่แน่ มีแต่เรื่องทำให้ตกใจเต็มไปหมด

ผมนอนครุ่นคิดถึงแจ้งเตือนที่มองผ่าน ๆ ก่อนหน้านี้แต่ไม่ได้กดเข้าไปดู เดาว่ามันต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับไต้ฝุ่นแน่นอน แล้วยิ่งผมกับเขาขึ้นสถานะด้วยกัน ไม่ต้องเดาเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็คนที่ผมไปคบด้วยเป็นถึงคนดังเลยนะเว้ย

ถามว่าทำไมถึงดังน่ะเหรอ

แค่หน้าตาดีอย่างเดียวอาจไม่ทำให้เขาดังได้ขนาดนี้หรอก แต่ที่ทำให้ดังน่ะมาจากครอบครัวเขาล้วน ๆ

บ้านของไต้ฝุ่นเป็นตระกูลที่ทำธุรกิจอยู่ในแวดวงอสังหาฯ พี่สาวคนโตเป็นดีไซเนอร์ชื่อดัง พี่สาวคนรองเป็นนักแสดงหน้าใหม่มาแรงอยู่ที่จีน ส่วนตัวเขาก็เป็นนายแบบประจำให้กับแบรนด์เสื้อผ้าของพี่คนโต

สรุปสั้น ๆ เลยก็คือ ครอบครัวนี้เป็นคนดังและรวยมาก รวยแบบต้องย้ำถึงสามครั้ง! รวย รวย รวย!

พอคิดไปถึงครอบครัวอีกฝ่าย จู่ ๆ ผมก็หน้าซีดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เอ่อ…แล้วเด็กกะโปโลอย่างผมไปคบกับลูกชายคนเล็ก น้องคนเล็กของพวกเขาแบบนี้ มันจะไม่เป็นไรแน่เหรอ

ทายาทชายเพียงคนเดียวคบผู้ชาย แล้วอนาคตอาจจะต้องโดนผู้ชายทิ้งด้วย

เชี่ยแล้ว!

หาเรื่องตายแท้ ๆ เลยนี่หว่า ไอ้พวกเพื่อนเวรเอ๊ย ไม่น่าเล่นตามแฟนคลับเลย

สุดท้าย นายคิรินหนุ่มน้อยผู้น่ารักในสายตาของมารดาก็นอนไม่หลับทั้งคืน

ผมลุกขึ้นมาอาบน้ำด้วยอาการสะโหลสะเหลอย่างคนไม่มีแรง มองหน้าตัวเองผ่านกระจกในห้องน้ำ เห็นวงสีดำเด่นหราขึ้นมาใต้ตา ด้วยความที่ผมเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ผิวเลยค่อนข้างขาวกว่าผิวคนไทยหลายเฉด พอใต้ตาคล้ำมันเลยโคตะระเด่น!

สวัสดี เราชื่อคิริน เป็นหมีแพนด้าสายพันธุ์ใหม่

ถุย! ยังจะมีอารมณ์เล่นอีก 

วันนี้มีคลาสเรียนช่วงเช้า ต่อให้เมื่อคืนนอนไม่หลับและตอนนี้ก็ง่วงจนแทบจะหลับตาเดิน แต่สุดท้ายผมก็ต้องไปเรียนอยู่ดี

“น้องริน ไม่กินข้าวเช้าเหรอลูก”

เสียงแม่บังเกิดเกล้าตะโกนออกมาจากในครัว ผมที่อยู่หน้าประตูบ้านเตรียมจะออกแล้ว จึงหันไปตะโกนกลับด้วยเสียงอย่างกับคนไม่มีแรง

“ไม่กินฮะ”

“ทำไมเสียงแบบนั้นล่ะ”

“นอนไม่ค่อยหลับน่ะ เดี๋ยวรินไปแล้วนะ”

แล้วก็เหมือนเดิม ผมไม่ได้ต้องการให้แม่มาซักไซ้อะไรเพราะรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนโกหกไม่เก่ง โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่แล้วด้วย ผมพูดจบก็รีบเปิดประตูออกจากบ้านไปทันที

Rrrrrr

ระหว่างนั่งเหม่อบนรถประจำทาง โทรศัพท์ที่กลับเข้าสู่โหมดโฟกัสแล้วพลันดังขึ้นมา ผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนควักขึ้นมาดู หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าเป็นชื่อของเซฟ ปกติถ้าเพื่อนโทรมาผมจะรับไวเสมอ แต่ครั้งนี้ผมกลับนั่งจ้องหน้าจอนิ่งอย่างวัวสันหลังหวะ

ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะว่ามันโทรมาด้วยเรื่องอะไร!

สายเรียกเข้าดับไปแล้ว ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถอนหายใจ หน้าจอก็ปรากฏสายเรียกเข้าขึ้นมาอีกครั้ง หนนี้เป็นไต้ฝุ่น

“...”

ทำไมรู้สึกช่วงนี้ฮอตจัง ใคร ๆ ก็โทรหา

คงเพราะได้บอกความจริงกับเขาไปแล้ว จึงทำให้ผมค่อนข้างโล่งอกและไม่กดดันเท่ากับช่วงแรก หากเทียบกันแล้ว ระหว่างคนที่ผมยังไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังอย่างพวกเพื่อนสามคน กับคนที่ผมสารภาพบาปหมดแล้วอย่างไต้ฝุ่น แน่นอนว่าตอนนี้ผมย่อมเลือกจะคุยกับคนหลังก่อน

อันที่จริงผมก็อยากจะบอกพวกเพื่อนไปตรง ๆ เหมือนกันว่า ผมแค่คบกับไต้ฝุ่นแบบหลอก ๆ แต่พอคิดอีกทีผมก็ไม่กล้าบอกอยู่ดี เห็นแบบนี้แต่เพื่อนสามคนนั้นค่อนข้างห่วงผม เหมือนห่วงน้องชายอะไรแบบนั้น

ถ้าบอกไป ผมกลัวว่าพวกมันจะไม่เห็นด้วย แล้วแล่นมาหาเรื่องไต้ฝุ่น ทั้งที่ความจริงแล้วคนผิดก็คือพวกเรานี่แหละ

ผมยังต้องเรียนกับไต้ฝุ่นอีกสองปีกว่า ไหนจะการที่เขามีแฟนคลับเยอะด้วย ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่อยากให้มีเรื่องกันเลย

อีกอย่างมันก็น่าอายอยู่นะ มีแฟนทั้งทีดันเป็นผู้ชายเนี่ย! 

ถึงจะปลอม ๆ ก็เหอะ...