ตอนที่ 10 ความตื่นเต้นเข้ามาหาไม่หยุดเลย

ก่อนที่สายเรียกเข้าจะตัดไป ผมก็กดรับเอาในวิสุดท้ายพอดี

“ฮัลโหล”

[อยู่ไหน]

อีกฝ่ายยังคงเป็นไต้ฝุ่นคนเดิม พูดน้อย ไม่อ้อมค้อม ยิงเข้าประเด็นทันที ผมเริ่มจะชินแล้วละ

“อ่า เอ่อ แถว xx”

ด้วยความที่ขึ้นรถมาผมก็เอาแต่เหม่อ เลยไม่ได้ดูว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงไหนแล้ว พอชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ถึงได้เห็นว่ายังมาได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ ช่วงเวลาเร่งด่วนกับรถเมล์ ยังไงก็ไม่มีทางเร็วไปกว่ารถเล็กได้

[ลงป้ายหน้า]

“หา?” ผมเผลอร้องออกมาเสียงดัง จนป้าที่นั่งด้านข้างหันมามอง ผมได้แต่ก้มหัวขอโทษท่านเล็กน้อย พอตั้งสติได้เลยพอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร “วันนี้มีเรียนเช้าเหรอ”

[ไม่มี อาจารย์ยกคลาส] ไต้ฝุ่นตอบกลับสั้น ๆ ก่อนถามย้ำอีกรอบ [ลงหรือยัง]

“ให้ลงทำไม จะมารับ?” ผมแกล้งยียวน

[อืม]

ชิบ นี่ก็ตรงเกิน

“ไม่ใช่แฟนกันจริง ๆ สักหน่อย ไม่ต้องดูแลขนาดนี้ก็ได้มั้ง” ผมบ่นเสียงเบา ทว่ามือก็เอื้อมไปกดออด แล้วลงที่ป้ายรถเมล์อย่างที่อีกฝ่ายต้องการ

[ฉันไม่เคยทำอะไรเล่น ๆ แล้วก็ไม่ชอบหลอกใครด้วย]

“...”

ประโยคนี้มันหลอกด่าผมปะวะ

ลงจากรถเมล์มาได้ไม่นาน รถยุโรปเงาวับคุ้นตาก็ขับเข้ามาจอดเทียบท่าทันที ไม่ต้องรออีกฝ่ายลงมาเปิดประตูเชิญแบบในละคร ผมก็รีบกระโดดขึ้นไปทันทีอย่างรู้งาน

อย่างที่ไต้ฝุ่นบอกว่าวันนี้เขาไม่มีเรียน ชุดที่ใส่เลยเป็นชุดลำลองอย่างเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสามเม็ด กับกางเกงยีนสีเข้มขาดตรงเข่า เครื่องประดับอะไรก็ไม่มี เรียกว่าโคตรง่าย โคตรสบาย แต่โคตรหล่อฉิบหาย

น่าหมั่นไส้จริง!

“มาไวจัง อย่างกับมาดักรอ”

ผมแซวออกไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ในใจคิดว่าไต้ฝุ่นน่าจะไปทำธุระทางนี้ละมั้ง ถึงได้แวะมารับ ผมหันไปดึงสายเบลต์มาคาด พอทุกอย่างเรียบร้อยถึงได้ยินเขาตอบกลับ

“อืม”

“ฮะ?”

ผมหันขวับไปมองหน้าอีกฝ่ายอย่างตกใจ รอยยิ้มแห้งลง ผมแค่แซวเล่นนะเว้ย อย่าจริงจังขนาดนั้นดิ ใจไม่ดี

“จะไปรับที่บ้านแต่คลาดกันก่อน ดีที่นายยังไปไม่ไกล”

“...”

คำตอบนี้ทำเอาผมรีบก้มหน้างุด ไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย ริมฝีปากเม้มแน่น แล้วก็ไม่ล้อเล่นต่อแล้วด้วย แม่ง

“เป็นอะไร”

“เปล่า ง่วงนิดหน่อย” ผมเฉไฉ

“เช้า ๆ แบบนี้รถค่อนข้างติด ถ้าง่วงก็นอนก่อน เดี๋ยวปลุก”

ไม่ต้องอธิบายต่อว่าผมง่วงเพราะอะไร ก็เมื่อคืนตอนตีสองเรายังคุยกันอยู่เลย และต่อให้ไม่ได้คุยกัน แค่เห็นวงสีดำใต้ตา ถ้าตาไม่บอดก็ต้องรู้ว่าผมไม่ได้นอนเลย

ครั้งนี้ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองโชคดีขึ้นมานิด ๆ แล้วที่ไต้ฝุ่นมารับ เพราะถ้ายังอยู่บนรถเมล์ ต่อให้ง่วงแทบตายก็ไม่กล้าหลับอยู่ดี

แต่ก็นะ คนที่โชคดีที่สุดก็คือไอ้หน้าหล่อด้านข้างคนนี้นี่แหละ เมื่อคืนเขาบอกว่านอนไม่หลับ วันนี้ก็ไม่มีเรียน ทำธุระอะไรเสร็จก็คงกลับไปนอนอุตุต่อที่บ้าน น่าอิจฉาชะมัด!

แน่นอนว่าผมที่ง่วงจนตาเปิดได้แค่ครึ่งเดียว ย่อมต้องรับน้ำใจนี้แบบไม่เล่นตัว แขนยกกระเป๋าเป้ขึ้นมากอดแล้วฟุบหน้าลงไป สติหายวูบภายในสามวิเพราะง่วงมาก

ท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำ ผมถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง พอหันออกไปด้านนอกก็เห็นว่าตอนนี้พวกเรามาถึงมหาวิทยาลัยแล้วเรียบร้อย ผมเบนสายตามองไปยังนาฬิกาดิจิทัลหน้ารถ เป็นเวลาแปดโมงสี่สิบแล้ว อีกยี่สิบนาทีก็จะเริ่มคลาสเรียน ถือว่ามาเร็วกว่าปกติเล็กน้อย

“ขอบใจนะ”

ผมหันไปพูดกับคนขับรถกิตติมศักดิ์ มือคว้ากระเป๋าเป้กำลังจะลงจากรถ ทว่า เสียงจากคนด้านข้างกลับทำเอาผมชะงักไป

“วันนี้มีเรียนแค่ช่วงเช้าใช่ไหม เดี๋ยวตอนเที่ยงมารับ”

ผมทำตาโตมองไต้ฝุ่น แค่มาส่งตอนเช้านี่ก็เกินพอแล้วมั้ง “จะมารับทำไม”

“ก็ไม่ทำไม แค่ว่าง”

“...”

เออ รู้ว่าว่าง

แต่คำตอบนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากรู้เลยสักนิด ผมไม่เข้าใจเขาจริง ๆ ถึงเราจะขึ้นสถานะคบกันแล้วก็เถอะ แต่พวกเราต่างรู้ดีว่ามันเป็นแค่การคบหลอก ๆ เท่านั้น ทำไมไต้ฝุ่นจะต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย

“ลงไปได้แล้ว ไม่ไปเรียนหรือไง” ไต้ฝุ่นเอ่ยเสียงเรียบ

“อะ เอ้อ ไปสิ”

ผมลงจากรถมาด้วยอาการใจลอย ความง่วงแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง ระหว่างเดินขึ้นตึกเรียน จู่ ๆ ก็มีกลุ่มคนมาขวางหน้าเอาไว้

ผมที่เอาแต่เดินหาเศษเหรียญบนพื้นชะงักเท้า พอเงยขึ้นมาเห็นหน้าพวกมัน ก็ทำเอาอยากวิ่งหนีไปเสียเดี๋ยวนั้นเลย

“ไง ไอ้คิรินลูกพ่อ” เปาทักทายด้วยรอยยิ้มเย็น

“กล้ามากนะไม่รับสายกู” เซฟกดเสียงต่ำ สายตาที่มองมามีแต่แววข่มขู่

“เมื่อกี้มีคนมาส่งเหรอ?” โอบชะเง้อคอมองออกไปด้านนอก

นี่ท่าทางคงเห็นกันหมดแล้วสินะ

“แหะ แหะ”

ผมยิ้มแหยให้เพื่อนสนิทต่างคณะ คอแทบจะหดเข้าไปในเสื้ออยู่แล้ว อุตส่าห์กะว่าจะหลบหน้าเพื่อทำใจก่อน ใครจะไปคิดว่าพวกมันดันจับมือกันมาดักรอแบบนี้!

ดูท่าผมจะหนีไม่รอดแล้วละ

เซฟยืนกอดอก “กูว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาว”

“พวกมึงไม่มีเรียนเหรอ” ผมถามออกไป พยายามหาทางรอดที่มีอันน้อยนิด

“กูโดด/โดด/โดดสิ” สามเสียงประสานออกมาพร้อมเพรียง

ผมมองพวกมันตาเหลือก ลำพังเซฟกับเปาก็พอเข้าใจได้ แต่ไอ้โอบนี่ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าที่หมอฟันโดดเรียนแบบนี้จะไม่เป็นไรแน่เหรอ

สุดท้ายสามเสียงย่อมชนะอยู่แล้ว ผมโดนบังคับลากตัวไปที่คาเฟ่เจ้าประจำ ซึ่งตั้งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย ภายในร้านตกแต่งสไตล์มินิมอลขาวล้วน เป็นที่ชื่นชอบของนักศึกษามาก ๆ

เช้าตรู่แบบนี้จึงยังไม่มีคนเข้ามานั่ง จะมีก็เพียงแค่ชาวออฟฟิศหรือนักศึกษาที่แวะมาซื้อกาแฟเท่านั้น

“อ้าว เช้านี้ไม่มีเรียนกันเหรอจ๊ะ”

พี่เจ้าของร้านเดินมารับเมนู พลางทักทายพวกผมอย่างสนิทสนม สายตาที่มองกลุ่มพวกเรามีแต่ความเอ็นดู อย่างว่าแหละ ผมก็ไม่ได้อยากจะอวดหรอกนะ แต่พวกเราก็หน้าตาดีกันทั้งแก๊งจริง ๆ นั่นแหละ

“โดดน่ะครับ” เซฟตอบอย่างไม่ปิดบัง “พวกเราเอาแบบเดิมครับ”

“แหม รู้จักโดดเรียนกันด้วย” พี่เจ้าของร้านยิ้มกว้าง

ไม่! ผมไม่ได้อยากโดดสักหน่อย ผมโดนบังคับ

ขอโทษนะครับแม่ วันนี้ผมเป็นเด็กไม่ดีซะแล้ว

ผมมองไปที่พี่เจ้าของร้านตาละห้อย ในใจอัดอั้นไปหมด ท่าทางอย่างกับคนโดนลักพาตัว จนเซฟแอบหยิกเอวผมทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้

“โอ๊ย” ผมลูบเอวที่โดนหยิก หันไปค้อนใส่เพื่อนวงใหญ่

“น้อย ๆ หน่อย ทำอย่างกับถูกพวกกูลักพาตัว”

“...”

แล้วไม่ใช่เหรอวะ

ประโยคนี้ผมพูดแค่ในใจ ไม่กล้าเอ่ยออกไปมากกว่านี้ แค่นี้ดวงตาเพื่อนทั้งสามก็แทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว

“สรุปว่ายังไง เล่ามาให้หมด” เปาเอ่ยขึ้นอย่างไม่รอช้า สองแขนกอดอก หลังเอนพิงโซฟา ท่าทางอย่างกับพ่อกำลังเค้นลูกชายที่แอบหนีเที่ยว

ไม่ต้องถามว่าให้เล่าเรื่องอะไร เพราะมีเรื่องเดียวนี่แหละที่ผมยังไม่ได้บอกสามคนนี้

“เอ่อ มันก็ยาวอยู่” ผมอ้อมแอ้มพูดออกไป นิ้วชี้เขี่ยโต๊ะไปมาอย่างลีลา จนโดนโอบที่นั่งอยู่ตรงข้ามเตะขาเข้าให้หนึ่งที “โอ๊ย เล่าแล้ว ๆ”

ขืนยังชักช้าผมน่าจะเจ็บตัวกว่านี้แน่นอน

ผมไม่โกรธเพื่อนหรอกที่พวกมันมีท่าทางแบบนี้กัน ถึงจะชอบแกล้งผมบ่อย ๆ แต่กลับเป็นพวกมันที่ห่วงผมที่สุด

ที่ผมไม่กล้าบอกเพื่อนตั้งแต่แรก ทั้งที่พวกมันเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ส่วนหนึ่งก็เพราะตกใจ คิดเอาว่าจะไปจัดการเรื่องนี้เองเงียบ ๆ แต่ไม่ทันรู้ตัว คนนอกดันเข้าใจว่าผมคบกับไต้ฝุ่นไปแล้วเนี่ยสิ แถมยังบานปลายจนไปขึ้นสถานะบนโซเชียลกันอีกด้วย!

ทั้งสามคนนี้คือเพื่อนสนิทที่สุด ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นการปิดบังและโกหก เพราะหากพวกมันมารู้ทีหลัง อาจจะเสียความรู้สึกเอาได้

ผมตั้งใจว่าสักวันยังไงก็ต้องบอกอยู่แล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าพวกนี้กลับทนไม่ไหว มาดักลักพาตัวกันไวขนาดนี้!

ให้ทำใจก่อนก็ไม่ได้!