Novels by Ferylin79

ท่ามกลางบรรยากาศอบอ้าวยามเย็น ชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อเหลากำลังนั่งตบมือเชียร์ตามจังหวะเพลงด้วยความเบื่อหน่าย เมินทุกสายตาของเหล่ารุ่นพี่และเพื่อนร่วมชั้นปี ราวกับพวกเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ“ดังอีก! เสียงมีแค่นี้เหรอวะ!!!”รุ่นพี่ปีสองที่สถาปนาตัวเองเป็นพี่ว้ากตะโกนออกมาเสียงดัง ทั้งที่จะใช้โทรโข่งก็ได้แต่กลับไม่ทำ คงเพราะต้องการให้รุ่นน้องได้เห็นถึงความน่าเกรงขามของตัวเอง ทว่าในสายตาเขามันกลับดูเหมือนฝูงลิงที่กำลังร้องแรกแหกกระเชอมากกว่า“ไอ้ฝุ่น รุ่นพี่กำลังมองมึงนะ ตั้งใจหน่อย”ทัพ เพื่อนสนิทที่ตามมาเรียนด้วยกันเอนตัวมากระซิบเสียงเบา ส่วนใบหน้ายังคงยิ้มแย้มประหนึ่งว่าชอบไอ้กิจกรรมนี่นักหนา“เออ”ไต้ฝุ่นถอนหายใจ เปล่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิมอีกเล็กน้อย ย้ำว่าเล็กน้อย เรื่องอะไรที่เขาต้องมาคอแตกกับกิจกรรมบ้านี่ด้วย ไม่นึกว่ายุคนี้ก็ยังต้องโดนบังคับมาทำกิจกรรมรับน้องอยู่อีกอยากรู้จริง ๆ ว่าที่ประเทศอื่นมีกิจกรรมแบบนี้กันไหม นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องอยู่ช่วยงานพี่ฝน เขาก็ไม่คิดจะเร

ขึ้นชื่อว่าวันสงกรานต์ แน่นอนว่าต้องเล่นน้ำอยู่แล้ว!วันนี้ผมและเดอะแก๊ง รวมถึงไต้ฝุ่นกับทัพจึงนัดกันมาเล่นน้ำใจกลางกรุงเทพ ผู้คนจากทุกสารทิศพากันหลั่งไหลมารวมตัวกันที่นี่อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง แม้แต่นักท่องเที่ยวต่างชาติที่ตั้งใจบินมาเล่นน้ำที่ไทยก็มีเยอะมาก“ทำหน้าดี ๆ หน่อย” ผมยิ้มกว้าง พลางยกมือไปหยิกแก้มไต้ฝุ่นเบา ๆคุณชายที่ไม่ชอบความแออัดกลับทำหน้าบูดยิ่งกว่าเดิม “กลับกัน”“อะไรวะ เพิ่งมากันเองนะ” ทัพพูดขึ้นมา ก่อนหันไปเล่นกับพวกเซฟ เลิกสนใจพวกผมที่ยืนง้องอนกันอยู่ “พวกกูจะไปทางนู้นนะ”“เฮ้ย ไปด้วยดิ” ผมดึงมือไต้ฝุ่นที่ไม่ค่อยเต็มใจนักให้รีบตามไปแม้ร่างกายจะเคล็ดขัดยอกบ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเล่นของผมหรอกนะส่วนสาเหตุที่เคล็ดขัดยอกน่ะเหรอ ก็เพราะไอ้คนด้านข้างนี่ไงล่ะ!พอผมบอกว่าจะไปเล่นน้ำกับเพื่อน นอกจากจะไม่ยอมให้ไปแล้ว ยังจับผมกินไปอีกหลายยกจนหนำใจตอนจะออกจากบ้าน พอเห็นว่าผมใส่แค่เสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงขาสามส่ว

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ผมและผองเพื่อนนัดกันไว้ว่าจะไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกัน แน่นอนว่ารวมท่านชายไต้ฝุ่นด้วย รายนั้นต่อให้ไม่ชวนก็พาตัวเองตามมาประกบผมไม่ห่างอยู่แล้วทว่าเมื่อมาถึงทางเข้า ผมก็ได้รับข่าวร้ายโอบต้องไปติวหนังสือให้รุ่นน้องที่มาขอร้องกะทันหัน เปาต้องไปต่างจังหวัดกับที่บ้าน ส่วนทัพรายนี้ไม่ได้ตกลงมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่ผม ไต้ฝุ่น และเซฟ“ฉิบ” ผมสบถเสียงเบาเราสามคนยืนมองหน้ากันไปมาอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ลำพังถ้าผมมาแค่กับไต้ฝุ่นสองคนหรือมากับเซฟแค่สองคนก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนนี้ตรงหน้าผมราวกับมีเสือสองตัวอยู่ด้วยกันอย่างไรอย่างนั้นถึงทั้งสองคนจะไม่ได้ด่ากันให้ผมได้ยินนานแล้ว แต่ลึก ๆ ผมก็มองออกว่าพวกเขายังคงมีเขม่นกันอยู่บ้าง โดยเฉพาะไต้ฝุ่นที่ไม่รู้ทำไมถึงดูตั้งแง่กับเซฟนัก“เปลี่ยนไปกินข้าวแล้วแยกย้ายไหมล่ะ เหลือแค่นี้จะไปสนุกอะไร” เซฟกอดอก แม้ไม่ได้พูดออกมาแต่ดูก็รู้ว่าไม่อยากอยู่กันสามคนแบบนี้ส่วนไต้ฝุ่นรายนี้ไม่ต้องไปสนใจหรอก เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับผมล้วน ๆ ถ้าผมก

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด ร่างกายระบมตั้งแต่หัวยันนิ้วเท้ากันเลยทีเดียว ผมยกมือขยี้หัวอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มาเวลาบนหน้าจอคือสิบเอ็ดโมง ส่วนคนที่โทรมาก็เป็นเซฟ“ฮัลโหล” ผมกรอกเสียงแหบ ๆ ลงไป[ทำไมเสียงเป็นงั้นวะ]ผมกระแอมคอเล็กน้อย “มึงมีอะไร”[จะมีอะไรล่ะ ก็จะโทรมาชวนไปกินข้าวเที่ยงเนี่ย อย่าบอกนะว่ามึงยังไม่ตื่น]“อือ” ผมตอบกลับตามตรง ก็ยังไม่ตื่นจริง ๆ นี่[นอนบ้าอะไรขนาดนั้นวะ แล้วไต้ฝุ่นล่ะ] เซฟทำน้ำเสียงเหลือเชื่อ“...” ผมเงียบไปเล็กน้อย ดวงตาเหลือบมองคนรักที่กำลังนอนกอดเอวตัวเองอยู่ “ไต้ฝุ่นก็นอน เมื่อคืนเมามาก”ใครจะไปบอกล่ะวะว่าเมื่อคืนตัวเองเข้าหอกับไต้ฝุ่นไปจนเกือบเช้า ถ้าพวกมันรู้เข้าละก็ มีหวังผมต้องโดนล้อแน่[แต่เมื่อคืนมันไม่ได้ดูเมาขนาดนั้นนี่หว่า คนที่เมาน่าจะมีแค่มึงนี่] เซฟยังคงพูดต่อแล้วมึงจะสงสัยอะไรนักหนาวะ บอกว่าเมาก็คือเมาสิ!“มันเมาไม่แสด

ผมกับไต้ฝุ่น รวมทั้งแก๊งเพื่อน จัดปาร์ตี้กันเหมือนคนตายอดตายอยาก กินกันไม่ยั้งชนิดที่อาหารทะเลไม่พอจนต้องไปซื้อเพิ่มกันเลยทีเดียว แถมไม่รู้ใครมันเอาเหล้าขึ้นมาอีกด้วยหนุ่มวัยรุ่นที่บรรลุนิติภาวะแล้วย่อมที่จะพุ่งใส่เหมือนเสือกระหาย กินกันเละเทะ จากที่เป็นคนอยู่ดี ๆ ก็เริ่มกลายร่างเป็นหมากันเลยทีเดียว“ม่ายอาว จา กิน อีก เอิ๊ก” ผมโวยวาย แข้งขาอ่อนแรง ตาเริ่มโฟกัสเบื้องหน้าไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าคนที่ลากตัวเองอยู่คือคนรัก เพราะจำกลิ่นน้ำหอมของเขาได้“พอเถอะ นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ” ไต้ฝุ่นถอนหายใจ ผมเห็นราง ๆ ด้วยซ้ำว่าเขาหันไปเตะเซฟที่ยืนพิงทัพอยู่ “ใครใช้ให้เอาเหล้ามา”“กูใช้เอง” เซฟตอบเสียงยานคาง ดวงตาปรือปรอย ยังคงมีสติอยู่มากทีเดียว ไม่ได้มีทีท่าว่าจะโกรธที่โดนไต้ฝุ่นเตะ “พวกมึงก็กินกันอร่อยนี่”พูดไปแล้วก็จริงนั่นแหละ พวกผมกินกันสนุก แม้แต่ไต้ฝุ่นก็ยังกระดกไปหลายแก้วเลย เห็นแบบนั้นเขาจึงไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง แต่ลากผมกลับเข้าห้องด้วยความรวดเร็วไต้ฝุ่นเพิ่งป

“เสร็จแล้วเหรอ” ผมถามพลางมองเขาที่แต่งตัวเต็มยศแล้วเรียบร้อยใบหน้าที่ปกติก็หล่อเหลาอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกแต่งด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ เส้นผมที่เคยปรกหน้าผากถูกเสยเก็บขึ้นไปอย่างเรียบร้อย ขับให้วงหน้าของเขาดูหล่อคมมากกว่าเดิม ไม่เหมือนคนอายุยี่สิบ แต่กลับเหมือนนักธุรกิจไฟแรงแทนร่างกายสูงโปร่ง มีความกำยำจากการออกกำลังกายเป็นประจำ พอมาอยู่ในชุดสูททางการสีขาวแล้วโคตรเข้ากันสุด ๆ ให้ตายสิ ผมชักจะหวงแล้วนะ“อืม” ไต้ฝุ่นยืนล้วงกระเป๋าพลางพยักหน้า“เอ่อ น้องคิรินก็ใกล้จะเสร็จแล้วจ้ะ ไต้ฝุ่นไปหาที่นั่งรอก่อนนะจ๊ะ” พี่คนหนึ่งพูดขึ้นด้วยอาการเหงื่อตก ท่าทางหวั่นเกรงเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้พวกเขาเมาท์แฟนผมกันโขมงโฉงเฉงเลยนี่นา“รีบหน่อยนะครับ คิรินต้องกินข้าวก่อนถ่ายรูป” ไต้ฝุ่นพยักหน้า พูดจบก็เดินออกไปทันที“แหม ประเสริฐเหลือเกินพ่อคุณ” คล้อยหลังไต้ฝุ่นไป เหล่าช่างแต่งหน้าที่เมื่อกี้เกร็งจนแทบลืมหายใจก็พากันจีบปากจีบคอต่อ ทั้งยังหันมาคุยกับผมด้วย “ผัวพี่ไม่เห็นดูแลด

พอเดินวนดูสถานที่จัดงานจนครบแล้ว เหล่าแม่ ๆ ก็จับพวกผมไปขังในโรงแรม และถูกบังคับให้เข้าคอร์สอาบน้ำใหญ่ต่อผมยืนเอามือปิดหน้าอกตัวเองพลางกระโดดไปทั่วห้อง นั่นก็เพราะตอนนี้ผมโดนกลุ่มหญิงวัยกลางคนจับถลกหนังจนเกือบล่อนจ้อนเหลือแต่กางเกงในแล้วนั่นเอง“ที่ตัวไม่ต้องก็ได้ครับ! ถึงยังไงก็ต้องใส่ชุดสูท นอกจากหน้ากับคอ ผิวส่วนอื่นก็อยู่ใต้ร่มผ้าหมด ไม่ต้องขัดหรอก!” ผมหลับหูหลับตาตะโกน“ไม่ได้ค่ะ คุณหญิงสั่งให้พวกเราดูแลคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ต่อให้เป็นจุดซ่อนเร้นก็ต้องได้รับการดูแลค่ะ” หญิงวัยกลางคนที่มีผมสีดอกเลาแซมครึ่งศีรษะพูดด้วยรอยยิ้มหวานหยด “มาเถอะค่ะ ไม่ต้องอายหรอก ฉันเห็นมาบ่อยแล้ว”จากนั้นพนักงานคนอื่นที่อายุพอ ๆ กัน ก็พุ่งเข้ามาล็อกแขนล็อกขาแล้วลากผมเข้าห้องน้ำไป“เฮ้ย! ปล่อยนะโว้ยยยย” ผมกรีดร้องประหนึ่งคนโดนเชือดก็ไม่ปานเกิดมายี่สิบกว่าปี อยู่มาสองโลก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกอับอายขนาดนี้!สุดท้ายผมก็ถูกทารุณกรรม (ทางจิตใจ) จนใบหน้าและลำตัวแดงก่ำอย่างกับกุ้งต้ม

ผมต้องการให้พวกเราแต่งงานพร้อมกันสองคู่ ซึ่งพี่กันต์ก็ตามใจอย่างว่าง่ายด้วยความร้อนใจ วันถัดมาผมเลยนัดพี่ตินกับคีย์ออกมาทานข้าวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ตอนที่คนในร้านรวมถึงพนักงานเห็นพวกผมสี่คนเดินเข้ามา ทุกคนก็พากันมองตามไม่ละสายตา แต่กลับไม่มีใครมาชี้นิ้วด่า หรือนินทาเสีย ๆ หาย ๆ อย่างที่บริษัทคู่แข่งต้องการคนทั่วไปมักชอบเสพข่าวลับ ๆ ของคนดังกันทั้งนั้น ถ้าไม่อยากถูกจับผิด ก็แค่ต้องทำทุกอย่างให้เปิดเผย แค่นี้ก็จะไม่มีข่าวลับอะไรให้พวกเขาเล่นงานแล้วเสียก็แต่นักแสดงในวงการกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์นั้นไม่กล้าเปิดเผยตัวเองเพราะกลัวแฟนคลับหนีหาย แต่นั่นมันไม่ใช่กับพวกผมร้านอาหารแห่งนี้ไม่มีห้องส่วนตัว ทำให้สามารถมองเห็นหน้าลูกค้าคนอื่นได้ ทว่าระยะห่างแต่ละโต๊ะนั้นไกลกันพอสมควร เลยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาได้ยินบทสนทนา หลังจากนั่งลงและสั่งอาหารเรียบร้อย ผมก็เอ่ยเข้าประเด็นทันที“พวกนายจะแต่งงานกันไหม”“...!”“...?”ทั้งสองคนมีสีหน้าตกใจระคนงุนงง ไม่มีใครตอบอะไรกลับมา ราวกับยังตั้งสติไม่ไ

ไคถูกจับได้ว่าหักหลังบริษัทของตัวเอง แน่นอนว่าเส้นทางในสายอาชีพนักแสดงของเขาย่อมมาถึงทางตันแล้ว ตัวเขาเองก็คงจะรู้ดีเลยไม่ได้ขอร้องอ้อนวอนอะไร“ถึงนายจะจำเป็นต้องทำแบบนี้ แต่นั่นมันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ในเมื่อนายทำผิดก็ต้องรับผลที่ตามมา ทางบริษัทจะยกเลิกสัญญากับนาย และนายต้องเป็นคนจ่ายค่าปรับจากการผิดสัญญาเป็นจำนวนเงินสิบเท่า” พี่กันต์ทำสีหน้าเย็นชา“...” ใบหน้าของไคเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีผมเดาว่าเงินที่เขาได้จากการหักหลังบริษัทคงจะไม่พอจ่ายค่าปรับแน่ ๆ งานนี้ไคก้าวพลาดแล้วล่ะทุกคนในที่นี้ไม่มีใครเห็นใจชายหนุ่มสักคน แม้กระทั่งคีย์ที่ปกติเป็นคนหัวอ่อนก็ยังเอาแต่ยืนเม้มปากเงียบ สีหน้าผิดหวังสุด ๆส่วนผมที่ไม่ได้สนิทกับไค ยิ่งไม่รู้สึกอะไรกับสถานการณ์นี้เลย ทว่าผมกลับมีความคิดหนึ่งซึ่งมันอาจจะช่วยให้ไคไม่ต้องจ่ายค่าปรับ ส่วนผู้เสียหายอย่างผม พี่กันต์ และคีย์ ก็ยังได้เอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วย“ผมคิดว่าในเมื่อ Q Entertainment ต้องการเล่นงานพวกเราด้วยข่าวฉาว งั้นทำไมพวกเราไม่เอาคืนเขาบ้างล่ะครับ&r

ผมนั่งไถโทรศัพท์อ่านคอมเมนต์อย่างคนไม่มีอะไรจะทำ การเสพเนื้อหาลบ ๆ และท็อกซิกไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่ผมรู้ว่าเรื่องที่พวกเขาด่ามันไม่เป็นความจริง เลยไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรในขณะที่กำลังเพลิดเพลิน พลันมีสายเรียกเข้าดังขึ้น ส่วนคนที่โทรเข้ามาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็น ‘ไค’ นั่นเองผมกดรับสาย “ว่าไง”[คุณเมลเห็นข่าวหรือยังครับ]“เห็นแล้วล่ะ”[ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณเมลพลอยถูกด่าไปด้วย ไม่คิดเลยว่าแค่ออกไปซื้อของก็จะเกิดเรื่องแบบนี้ได้ คุณเมลอย่าคิดมากนะครับ เดี๋ยวผมจะโพสต์แก้ข่าวให้]น้ำเสียงของไคดูจะรู้สึกผิดมากทีเดียว“ฉันไม่ได้คิดมากหรอก พวกเราต่างก็รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร อีกไม่นานทุกคนก็จะรู้ความจริงเองนั่นแหละ พี่กันต์กำลังไปจัดการเรื่องนี้” ผมพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ[งะ...งั้นเหรอครับ แบบนี้ก็ดีเลย]ไคถามไถ่ผมต่ออีกสองสามคำ ก่อนจะวางสายไปหลังจากนั้นไม่นาน แอ็กเคานต์ของไคก็โพสต์แก้ข่าว‘ผมกับคุณเมลเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันในบริษัทเท่านั

นอกจากข่าวฉาวของพี่กันต์กับคีย์ ตอนนี้ดันมีข่าวของผมกับรุ่นน้องที่บริษัทโผล่เพิ่มเข้ามาอีก เรื่องราวชักจะวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว!คุณแม่ของพี่กันต์ต่อสายหาใครสักคน ส่งเสียงแว้ดใส่ปลายสายให้รีบหาหลักฐานมา นอกจากของพี่กันต์ก็ยังมีของผมเพิ่มเข้าไปอีกด้วย เนื่องจากท่านเปิดลำโพง ทุกคนเลยได้ยินกันหมดปลายสายเองก็รีบร้อนลนลานบอกว่าขอเวลาหน่อย เนื่องจากมันกะทันหันเกินไป หลักฐานบางชิ้นอย่างพวกกล้องวงจรปิด จะต้องดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมาย ไม่สามารถเอามาได้ทันที“ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็ต้องได้หลักฐานของทั้งตากันต์และหนูเมลภายในวันพรุ่งนี้ เรื่องเงินไม่เกี่ยง ขอแค่ผลลัพธ์เท่านั้น” คุณแม่พี่กันต์แว้ด ๆ แล้วก็วางสายด้วยอาการหอบเหนื่อย ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางยับยู่ไปหมด“อีกไม่นานลูก ๆ ของเราก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ใครมันช่างทำกันได้” แม่ของผมเองก็ฟึดฟัดฮึดฮัดไม่หยุด “คุณพี่ต้องลากตัวคนทำออกมาให้ได้นะคะ”“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ พี่ไม่ยอมหรอก เห็นกันอยู่ว่าลูก ๆ เรารักกันขนาดนี้ พี่ไม่ยอมให้ใครมาทำลายทั้งสองคนแน่

ปลายสายวางไปแล้ว ผมเลยหันไปบอกฝนว่าไม่ต้องเตรียมมื้อเที่ยง เดี๋ยวจะออกไปทานข้าวกับเพื่อนข้างนอกแทน“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหมคะ”“ไม่ต้องหรอก” ผมรีบโบกมือปฏิเสธ มีคนคอยประกบตอนอยู่ในบ้านก็แล้วไปเถอะ แต่ออกไปข้างนอกนี่มันก็ดูจะประหลาดไปหน่อยนะ“แต่คุณผู้หญิงบอกให้ฉันคอยดูแลคุณเมลนะคะ ถ้าฉันปล่อยคุณไปคนเดียวต้องโดนท่านว่าแน่เลยค่ะ”“เมื่อก่อนผมก็ไปไหนมาไหนเองคนเดียวตลอด แค่ไปห้างเอง” ผมไม่ใช่ชนชั้นสูงหรือลูกมาเฟียที่ต้องมีคนคอยตามรับใช้สักหน่อย“ฉันว่าฉันไปด้วยดีกว่าค่ะ!” ฝนทำเสียงหนักแน่น หน้าตาจริงจังเอ้าแล้วเธอจะถามความเห็นทำไมแต่แรกฮะ!“งั้นก็ไปเถอะ แต่ก่อนไปก็เปลี่ยนเป็นชุดไพรเวตด้วยนะ ไม่ต้องใส่ชุดนี้ไป” ผมชี้นิ้วไปที่เครื่องแบบแม่บ้านขาวดำของเธอ ถึงชุดจะไม่ได้ดูเว่อร์เหมือนในละคร แต่คนมีตาก็มองออกกันทั้งนั้นแหละว่าเป็นชุดแม่บ้านกระทั่งเธอไปเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ผมกับฝนก็นั่งรถของบ้านพี่กันต์ตรงไปยังห้างทันที โชคดีที่ห้างนี้ไม่ได้อยู่ไ