ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 1

ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’

EP.1

เราท้องกับปราณ

         สิบนาทีต่อมา

         แม้ไม่เหมาะจะรับแขกในเวลานี้ แต่ช่วยไม่ได้ที่เจ้าบ้านจำใจต้องพาหญิงสาวเข้าด้านในอย่างไม่มีทางเลือก

ผ้าขนหนูถูกส่งต่อให้ผู้มาเยือนซึ่งนั่งคางสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบดัง ‘กึก’‘กึก’ ก่อนเจ้าตัวจะรีบคว้าเสื้อผ้าชุดใหม่จากกระเป๋าเดินทางใบโตผละเข้าห้องน้ำตามการชี้บอกทาง

เมื่อคนที่ว่าลับสายตา ปราณที่พยายามข่มความรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่นานก็ถึงกับเข่าอ่อนหย่อนกายนั่งลงบนเตียง ยิ่งได้เห็นกระเป๋าเดินทางราคาแพงเปิดอ้า ด้านในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแน่นขนัดเขาก็ยิ่งรู้สึกประสาทเสีย

ระยะหลังพ่อแม่แทบย้ายสำมะโนครัวไปนอนที่บ้านสวน น้องสาวคนเดียวก็แต่งงานย้ายไปอยู่บ้านสามีได้หลายปี โชคยังดีที่ปัจจุบันเขาอยู่บ้านหลังนี้แค่คนเดียว มิเช่นนั้นเห็นทีคงได้แตกตื่นกันยกบ้านเป็นแน่

เวลาไม่นานคนตัวเล็กก็เดินกลับเข้ามาในสภาพสวมใส่ชุดนอน บนหัวมีผ้าขนหนูหุ้มเรือนผมเปียกหมาดราวกับให้การอนุญาตตัวเองนอนที่นี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพียงแค่สองสายตาประสานกัน เจ้าบ้านก็ต้องรู้สึกน้ำท่วมปาก

แม้รู้ดีว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวแทบเป็นไปไม่ได้ ด้วยเขามีการป้องกันเสมอเมื่อมีเพศสัมพันธ์ หากแต่เหตุการณ์ช่วงก่อนหน้าทำให้เกิดความสับสนไม่น้อย และปฏิเสธไม่ได้ว่าระหว่างคนทั้งคู่มีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนจริง

นัยน์ตาคมยังคงจ้องนิ่ง พยายามไม่เผยอารมณ์ใดให้คู่สนทนาได้เห็นตอนเอ่ยถามย้ำเพื่อความชัวร์

“เธอตรวจดีแล้ว?”

“เราตรวจหลายรอบ” ดวงหน้าผ่องขาวพยักหน้ารับ ยืนยันด้วยการดึงหลักฐานบางอย่างออกจากกระเป๋าถือราคาแพง

“สัปดาห์ก่อนเรารู้สึกเหนื่อย เอาแต่นอนเพราะเพลีย ประจำเดือนก็ขาด แถมยังคลื่นไส้ตลอดเวลา… เลยลองซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ และมันขึ้นแบบนี้”

“…”

ไร้แววแห่งความตื่นตระหนกฉายบนดวงหน้าหล่อเหลา มีเพียงความเคร่งเครียดเท่านั้นที่แผ่กระจายไปทั่วทุกอณู ปราณรับเอาที่ตรวจครรภ์ซึ่งผ่านการตรวจเรียบร้อยแล้วมาดู ก่อนจะหลับตาถอนหายใจ

“พรุ่งนี้เราจะพาไปตรวจที่โรงพยาบาลในเมืองอีกรอบ”

“…”

“ถ้าท้องจริงจะได้ฝากครรภ์ให้เรียบร้อย”

“อืม” นรีพยักหน้ารับคำ ทว่าก็ยังไม่คิดขยายความเพิ่มเติม

แม้จะหงุดหงิดกับท่าทางเบื้อใบ้ที่ได้เห็นเต็มที แต่ปราณก็ทำได้เพียงข่มความรู้สึกอยากกระชากเสียงถามด้วยอารามรำคาญใจเอาไว้ การตั้งคำถามใหม่ยังรักษาความสงบนิ่งได้ดี

“เธอบอกพ่อแม่รึยัง?”

“เราอยากมาหาปราณก่อน”

“บินมาไกลถึงนี่เพราะแค่อยากเจอเราก่อน? แล้วดึกขนาดนี้จ้างใครมั่วซั่วให้มาส่งได้ไง?” เขาอดไม่ได้ที่จะตำหนิให้สักที นรีไม่รู้หรืออย่างไรว่ามันอันตรายกับการจ้างใครก็ไม่รู้ให้เข้ามาส่งกลางดึก “ถ้าเธอโดนข่มขืนขึ้นมาจะทำไง?”

“กว่าจะมาถึงก็ดึกแล้ว รถก็ไม่มี ปราณจะให้เราทำยังไง?”

นรีพูดความจริง เธอบินตรงมาจากกรุงเทพฯ กว่าเครื่องจะลงจอดก็ดึกดื่น ผู้โดยสารสายการบินส่วนใหญ่มีคนไปรอรับด้วยกันทั้งนั้น หากเธอไม่ใช้วิธีเหมารถจะเดินทางมาถึงบ้านเขาได้อย่างไร

อีกทั้งข้อมูลที่อยู่ซึ่งได้มาจากคนรู้จักไม่ได้บอกว่าจุดหมายปลายทางจะห่างไกลจากตัวเมืองขนาดนี้ หากได้คนซึ่งชำนาญเส้นทางขับมาส่งคงดีกว่าต้องนั่งคลำหาทางเอาเอง แต่อาจเป็นความผิดเธอด้วยส่วนหนึ่งที่ขาดความรอบคอบในการตรวจสอบให้ดีก่อนเดินทาง

กระนั้นเจ้าของบ้านก็ยังคงมีสีหน้าข้องใจ หัวคิ้วยังขมวดชิดเช่นเดิม “โทร. ให้เราไปรับก็จบ แค่นี้เธอคิดไม่ได้รึไง?”

“เราไม่มีเบอร์ปราณสักหน่อย”

“ไม่มีก็แค่ถามคนอื่น มันยากตรงไหน?” การที่นรีรู้ที่อยู่ของเขา แน่นอนว่าต้องหาข้อมูลจากเพื่อนหรือคนรู้จักสักคน แค่หาเบอร์โทรศัพท์ไม่น่าใช่เรื่องยากเย็น

แต่ตัวหญิงสาวเองก็มีเหตุผลในการกระทำ หากเธอโทร. จริงทำอย่างกับว่าเขาจะไปรับถึงสนามบิน อีกทั้งการโผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัว จะได้เห็นกับตาด้วยว่า จะได้รับการตอบสนองแบบใด

นรีรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเธอในวันนี้สร้างความตื่นตระหนกให้อีกฝ่ายไม่น้อย แต่ในสถานการณ์ที่ต้องทำการตัดสินใจแบบปัจจุบันทันด่วน ไม่มีทางเลือกใดดีไปกว่านี้อีกแล้ว

“ปราณจะบ่นอะไรนัก อย่างน้อยเราก็มาถึงโดยสวัสดิภาพไม่ใช่รึไง?” ริมฝีปากอิ่มโค้งคว่ำก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“…”

         คนฟังก็ถึงกับระบายลมหายใจเสียงดัง ตวัดตามองไปทางอื่นเช่นเดียวกัน นอกจากจะต้องเคร่งเครียดกับข่าวที่นรีนำมาบอกแล้ว นาทีนี้เขายังต้องฝืนข่มความรำคาญในท่าทางขัดหูขัดตาของเจ้าตัวด้วยอีกอย่าง

ปราณไม่กล้าตั้งคำถามตามตรงด้วยซ้ำว่า ‘แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าเป็นลูกของเขา?’ บรรยากาศตึงเครียดขนาดนี้คงไม่ต้องบอกว่าทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ให้บอกว่าเป็นเพื่อนยังกระดากปาก

แต่นรีไม่ใช่ผู้หญิงประเภทรักสนุก หลักฐานคือเขาได้พิสูจน์มาแล้วว่า เจ้าตัวยังบริสุทธิ์ตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อน อีกทั้งแน่ใจว่าเขาไม่ได้เป็นที่น่าพึงพอใจสำหรับเธอ ฉะนั้นไม่มีเหตุผลใดให้ต้องโกหก นรีอาจกำลังตั้งท้องลูกของเขาจริง ๆ

ในระหว่างความเงียบมีเพียงเสียงเม็ดฝนยังคงสาดสายอยู่ที่ข้างนอก สองหนุ่มสาวไม่มีใครคิดหันมองหน้ากันนานกว่านาที กระทั่งเจ้าของบ้านจำต้องหยัดกายขึ้นยืนในที่สุด ก่อนเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบน่าอึดอัดใจ

“นี่ห้องนอนน้องสาวเรา เธอนอนนี่ไปก่อน”

“…”

         “พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

เขาคิดว่าคุยพรุ่งนี้คงดีกว่า นั่งจับเข่าตอนนี้เห็นทีคงคุยกันไม่รู้เรื่อง อีกทั้งหากนรีท้องจริงเจ้าตัวก็ควรรีบเข้านอน ตาคมหลุบลงมองคนซึ่งยังนิ่งเงียบก่อนถามย้ำอีกที

“นอนได้รึเปล่า?”

“ได้สิ” นรีเองก็พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย แม้ห้องหับจะไร้ความหรูหรามีระดับแบบเดียวกับบ้านหลังโตของเธอที่กรุงเทพฯ แต่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยรวมถึงการจัดตกแต่งด้วยโทนสีอ่อนสบายตาก็คิดว่าน่าจะนอนได้สบาย

“นอนได้ก็นอน” ปราณทิ้งสายตาที่กระเป๋าเดินทางใบโตอีกอึดใจก็ตั้งท่ายุติบทสนทนา ทว่าจังหวะกำลังจะก้าวพ้นประตู เสียงจากทางด้านหลังก็ทำให้ต้องชะงักอีกครั้ง

“ฝากครรภ์เรียบร้อยแล้ว เราอยากขออยู่ที่นี่สักพัก” จบคำ เจ้าของเสียงก็เบนหน้าหันหนี นรีรู้สึกกระดากอายไม่น้อย

เธอไม่คิดว่าจะมีวันที่ต้องมาขออยู่อาศัยบ้านคนอื่น ซ้ำยังเป็นบ้านของคนที่เหม็นหน้ากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ผู้ชายห่าม ๆ แบบปราณที่เมื่อสิบปีก่อนนิสิตสาวรุ่นพี่รุ่นน้องกรี๊ดกร๊าดกันนักหนา กระทั่งตอนนี้เธอก็ยังมองไม่เห็นว่า เจ้าตัวมีอะไรดีนอกจากหน้าตา แต่นาทีนี้คงไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

ไม่ใช่แค่นรีที่ทำการพิจารณาอีกฝ่ายอยู่ในใจ ชายหนุ่มก็ตกอยู่ในอาการเดียวกัน…

นอกจากหน้าตาแล้ว ‘นรีไม่มีอะไรดี’ นี่คือสิ่งที่ปราณท่องมาตั้งแต่เคยได้เห็นพิษสงของคนตัวเล็กเมื่อนานมาแล้ว ตัวเท่าลูกหมาแต่ปากยิ่งกว่ากรรไกรตัดหญ้า เจอหน้าทีไรเขาคันปากอยากจะปะทะคารมมันทุกที

ไม่รู้ผีห่าซาตานที่ไหนเข้าสิงเขาและเธอในคืนนั้นถึงได้มองอีกฝ่ายเป็นนางฟ้าเทวดาสวรรค์ไปได้ ที่เห็นตรงหน้าก็คนคนเดิม ยังไร้ความน่าพิศวาสเหมือนเดิม

“ว่าไง?” นรีจำต้องเงยหน้าขึ้นมองอีกทีเมื่อคู่สนทนายังคงเงียบเสียง พลันสายตาไร้อารมณ์ของปราณก็เบนมองไปทางอื่นก่อนตอบกลับเสียงเรียบ

“ตรวจเสร็จจะพาไปหาพ่อแม่เรา คุยเสร็จจะบินไปกรุงเทพฯ ไปคุยกับพ่อแม่เธอ” แม้ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ผู้หญิงหิ้วกระเป๋ามาถึงบ้านเขาขนาดนี้ก็ค่อนข้างชัดว่าต้องการอะไร

ทว่านรีกลับมีสีหน้าอึดอัดที่ได้ฟัง เธอไม่ต้องการให้บิดามารดารับรู้ถึงความผิดพลาดใหญ่หลวงในครั้งนี้ อย่างน้อยก็ตอนนี้…

“เรายังไม่อยากบอกคุณพ่อคุณแม่” น้ำเสียงที่แปรเปลี่ยนไปทำเอาคนฟังถึงกับหรี่ตามอง

“จะไม่บอกได้ไง?”

“เรายังไม่อยากบอก”

“เธอมาหาเราถึงนี่ มาบอกว่าท้อง มันก็ชัดว่าต้องการเก็บ… ลูกไว้…”

“ถ้ากระดากปากที่จะเรียกว่า ‘ลูก’ ไม่ต้องเรียกก็ได้ เราไม่ได้อยากให้ปราณมารับผิดชอบ แค่อยากหาที่ซ่อนตัวชั่วคราว”

คำถากถางไร้อารมณ์ของนรีทำเอาลมหายใจติดขัดเมื่อครู่ของปราณระอุร้อนขึ้นในฉับพลัน เขาเพิ่งรู้ตัวว่าจะต้องเป็นพ่อคนเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ขอเวลาให้ตกใจบ้างไม่ได้หรือไง?

“ทำไมจะไม่ต้องการเรียกว่าลูก? ถ้าเธอบอกว่านั่นลูกเรา เราก็ต้องรับผิดชอบ”

“ช่างเถอะ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร เราแค่ขออยู่ด้วยจนกว่าจะคลอดก็พอ” นรีไม่ได้ประชดประชัน เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ แต่คนฟังก็ยังคงขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

“อะไรของเธอ?”

“เราอยากคุยกับคุณพ่อคุณแม่ของปราณ ส่วนเรื่องที่บ้าน เราจะจัดการเอง ปราณไม่ต้องยุ่ง”

คนซึ่งสูงแค่ระดับอกของชายหนุ่มก้าวเดินไปพิงวงกบประตูคล้ายจะส่งสัญญาณไล่แขกทั้งที่นี่ก็บ้านเขาแท้ ๆ สายตาถือดี การวางท่าเป็นนางพญาเหมือนที่เคยได้เห็นเมื่อนานมาแล้วยังคงเดิม แม้ในท้องจะเป็นลูกเขาจริง แต่ไอ้ปราณคงได้อกแตกตายในเร็ววันแน่หากต้องมีเมียเป็นนรี

ร่างสูงยุติบทสนทนาด้วยการเดินออกจากห้องด้วยสภาวะอารมณ์หงุดหงิดไม่คิดปิดบัง และไม่กี่วินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงปิดกระแทกประตูโครมใหญ่ทำเอาอีกคนถึงกับสะดุ้งตกใจ

ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเข้าหากัน ก่อนลมหายใจจะระบายออกในอีกวินาที เสียงทอดถอนใจของนรีฟังดูสิ้นหวังเกินกว่าจะบรรยาย ทั้งประกายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นอีกแบบเมื่อไร้บุคคลอื่น

เพราะยังไม่อยากให้ใครล่วงรู้เรื่องลูก รวมถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ สุดท้ายเธอจึงเลือกที่จะมาขอความช่วยเหลือจากฝ่ายชายอย่างช่วยไม่ได้

แม้ไม่ได้ต้องการให้ปราณรับผิดชอบลูกในท้อง กระนั้นระหว่างที่เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากยาวนานหลายเดือนก็คิดว่าเขาควรต้องช่วยรับผิดชอบในส่วนนี้ด้วยเหมือนกัน

นาทีนี้นรีไม่พร้อมตอบคำถาม ไม่พร้อมรับมือกับความกดดันทั้งจากทางครอบครัว หรือกระทั่งคำถามล้วงลึกของบรรดาเพื่อนฝูง  ประกอบกับความดิ่งลึกในอารมณ์ ทำให้เธอต้องการปลีกวิเวกออกจากสังคมเดิมเพื่อจัดการกับตัวเอง

การตัดสินใจบินลัดฟ้ามาหาพ่อของลูกที่ระหว่างเขาและเธอพลาดท่าได้เสียกันเป็นเรื่องสุ่มเสี่ยงพอตัว นรีไม่รู้ว่าเขาจะปฏิบัติกับเธออย่างไร ไม่รู้กระทั่งเขาจะปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเธอหรือไม่

แต่แม้ปราณไม่ใช่ผู้ชายแบบที่เธอชอบ อย่างน้อยก็ยังดีที่เมื่อชั่วโมงก่อนอีกฝ่ายไม่คิดขับไล่ไสส่งกันเหมือนที่ได้เห็นในละครหลังข่าว แต่แน่อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้เต็มใจ

เราก็แค่ตกกระไดพลอยโจน…