ผลลัพธ์เท่ากับรัก

ผลลัพธ์เท่ากับรัก

last updateLast Updated : 2025-03-13
By:  ACHICHIOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
53Chapters
3.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เราท้อง" คนฟังหันขวับทันทีที่ได้ยินที่ได้ยินคำว่า ท้อง นรีรู้อยู่แล้วว่า พ่อของลูก จะต้องตกอยู่ในสภาวะช็อกหนักเช่นนี้ ตัวเธอเองก็อึ้งกับผลตรวจเมื่อไม่กี่วันก่อนไปหลายชั่วโมง ริมฝีปากระริกสั่นเอ่ยย้ำซ้ำอีกครั้งโดยไม่ต้องมีใครร้องขอที่จะฟัง "เราท้องกับปราณ"

View More

Chapter 1

ผลลัพธ์เท่ากับรัก บทนำ

Chapter 1

“Say Trent… Are you gonna miss me if I ever go somewhere far?” the boy asked his friend as they laid down the bed, a supposedly hypothetical question that he knows deep inside is happening faster than he had anticipated.

“Why? Are you going away?” The innocent green eyes lit up in attention at what his bestfriend had just said. He’s confused as to why he would be asked this—and it made his heart skip a beat just thinking how he’d be apart from his bestfriend.

Ashley just giggled and shook his head “No, just a question.”

“Well if you’re not going away then I won’t miss you.” The boy mumbled, a bit flustered.

“You’re definitely gonna miss me.” Ashley whispered with a small smile—a sad one before he shook his head and pointed at the star that they can see from the small window of the boy's room. "Look, it's our star again."

Trent, still caught up in the previous conversation, just nodded, the sad smile he just saw from his best friend not leaving his mind. "Yeah, that's our star. I heard you can buy stars and name it."

"Really?" Ashley asked, eyes twinkling at the idea."Then let's earn lots of money and buy that one!"

"It'll take like a million hundred dollars!" Trent said. "But I'm sure we'll be a able to buy it if we work hard together."

"Yeah. Together."Ashley replied, the sad smile reappearing, making Trent feel something fuzzy inside him, it's as if he can't breath. 

And little did Trent know that it’ll be the last time he’ll see Ashley before he completely disappeared from his life without a trace.

----

Trent’s POV (Trent Xavier Easton)

Morning wood?

Check.

Dirty and disgusting mouth that seemed to smell like the depths of hell itself?

Check.

Horns?

Check.

Fangs?

Of fucking course.

That god damn dream that kept replaying in my mind for the past 20 years?

Yeah, sure it’s all there. All peachy fuzzy.

What a normal morning for a demon like me and yep—You heard it right. You probably thought that this is a normal story about two protagonist doing heroic work or two people falling in love—oh no Romeo, this ain’t the story for you.

Waking up at nine in the morning is just a normal thing for me to do. As well as rushing and stubbing my toe into every corner of my room so I could get to work on time. Of course included in that is the rushed shower and since I can’t afford to wait for the water to heat up, I have to dance around under the unforgiving icy cold water—I should blame myself but nah, I’ve too much pride to admit that it’s my own fault.

“Fuck.” I cursed as I almost stepped outside with my horns still out for the world to see. I flicked my finger and fixed my hair with my hand, running my fingers over my black locks as I open the door of my sleek black Reventon. What can I say? I like sweet rides. What is being a demon if you can’t put it to good use? Right? Right?

I live in a relatively nice neighborhood, the same one as I had when I was just a little kid. I could tell you my whole childhood experience but it would take some time so let’s skip on that.

One thing I can tell you though is that even as a kid, I am already quiet a look to behold. Surprising right? Nobody thought a demon could be a kid. Well surprise bitches, we are not manufactured like cookies or some robot in a factory to come out as perfect as we are—well not as perfect as I am.

Yep. Conceited, I’m quiet informed.

I made my way inside the massive building of my company. The Potent Club Brewery.

As a 27 year old demon-slash-handsome CEO, I already had quite an achievement. I have money to my name that isn’t out of magic but from my pure hard work as business man. I handcrafted this brewery and distillery from my own hands and no one—NO ONE but me takes credit for it.

“Good morning Sir.” My secretary, Ram, greets me as I went inside the company.

“Morning Ram, run me through my schedule today.” I said while fixing my cuff links after I shrug out of my jacket that is definitely just for show to my employees that I am a proper boss that can dress nicely. If it we’re me, I’d be coming to work in pajamas.

“You have a lunch meeting at 12:00 with the farm owners for the new expansion and a video conference with the architect you have requested for your office in Metropolis branch at 14:00 then at 16:00 some papers from the HR will be delivered for review. That’s all for the day.” My secretary said as he trails before me with an iPad in hand—making sure to check my schedule once again before nodding. “Anything you want to include in that schedule, Sir?” He asked and I shook my head.

“I’m good for the day. A coffee would be nice.”

“Right away sir.” He said before retrieving me my cup of my favorite Arabica beans coffee.

I sat down on my chair, trying to get myself a bit composed as I eyed all the paper works and contracts I have to go over with a sigh. My mind is torturing me a lot, replaying back to my dreams about my childhood and this certain boy I used to play with—my best friend who I fucking don’t know where or how to find now.

That dream isn’t a good dream. It’s a nightmare. It’s supposed to be a fluffy squishy dream of two boys playing—but no. It was a dream that makes me want to go back in time and grab my best friend so I can keep him with me. We promised and now, we are still yet to fulfill that promise and I hate it from the bottom of my heart.

“Fucking star isn’t even a star. It’s Venus.” I grumbled under my breath after thanking my secretary for the warm cup of black coffee—and no, I don’t especially like coffee as black as my soul but it’s the only thing strong enough to wake me up so we’re here. On some days, I might even need Robusta so I could palpitate to heaven but those are the bad days. Now, I ought to forget all my nightmares and enjoy my office life like a normal 27 year old CEO.

“Sir?” My secretary called out and I looked up from my cup. “Sir Cameron is here.”

“Send him up.” I said and placed my cup.

A few moments later, a man—nope, a Demon, yep… a muscular one that looks like a Calvin Klein model ripped out of every woman’s fantasy came strutting into my office.

“Leviathan.” I greeted and he rolled his eyes and planted his ass on my desk. “Get your ass off of my desk.”

“As cordial as ever, Crocell.” He said with a huff before planting his ass on the leather couch. “Is that a way to greet your friend?”

“Damn it it’s too early for your bullshit Lev, what brings you here?” I asked with a bored look. Leviathan is my friend—yep, a demon that as far as I’ve heard is in a very high position back in hell or so it seems. Not like I really care—I don’t care about the underworld’s democracy or what-shit-not. Anyway, this idiot was the one who turned me into a demon after failing my wish and latched onto me and I guess we became friends.

“Goodness gracious you look like a grumbling little elf on Santa’s factory. Too busy to get laid?”

“Damn right. I’m too lonely to be functioning.” I said, turning my attention back to my paper works. “How are things back in underworld?”

“Eh, peachy. Just a bit blurry about heir’s thingy.” The demon drawled out and crossed his legs. “Beelzebub is looking for you. Again. He’s saying how you should be on the council’s meeting along with the higher demons since you’re the reincarnation of Crocell.”

“I don’t get that guy’s obsession with me and meetings. I mean—I may be Crocell in the flesh but I have always made it known that I am not interested in the power struggle down there, I’m comfortably living here.” I took a sip of my coffee and crossed my arms. “Besides, you idiot still haven’t granted my I quote, ‘deepest, darkest desire’ so you don’t get to tell me anything.” I huffed, imitating his voice and throwing my fingers in the air to quote him.

“You are so annoying. It’s not my fault the contract didn’t work and for the nth time Trent, a demon cannot overpower Fates—or along the lines of that. I tried and it simply won’t work.” Lev rested his chin elegantly on his hands and looked at me. “Anyway, I am here to tell you that I may or may not have granted a friend’s wish and placed a certain signage on your lot…”

“Lot—fucking hell, what did you do Leviathan?” I stood up and Lev immediately jumped and backed away from me.

“Okay now big boy, calm down.” He said as I slowly closed our gap. “You told me how lonely you are so I took the initiative to find you some roomie or along the lines of that. Bonus part, it’s a human, so yay?”

“A what!?” I asked in disbelief and rubbed my temples. “I am a demon—I can’t be living with a human!”

“Everything has been done and you can’t say no anymore.” Leviathan said and crossed his arms. “Do this favor for me, Trent. He’s a good friend of my friend and you can always use some company. Didn’t you longed for one—maybe this is the chance for you to meet other people besides those from work.”

“Are you telling me I am socially inept?” I gasped with a regal brow raised, offended.

“You get what I mean already.” Lev clicked his tongue. “It’s gonna be a good experience, I swear.”

“I hate you, Lev.” I sighed in defeat.

I hope I don’t have to pray to God for this one.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Wannee
Wannee
แนะนำให้อ่าน “ตกหลุมรักเธออึกสักที” ก่อน เรื่องนี้เหมือนเป็นภาคต่อของพี่ชายนางเอก น่ารักมากทั้ง 2 เรื่อง
2025-12-01 21:05:39
2
0
53 Chapters
ผลลัพธ์เท่ากับรัก บทนำ
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’บทนำกลางดึก ฝนคะนองฟ้าส่งเสียงคำรามกึกก้องกลางดึกกลางดื่นยังไม่น่ารำคาญใจเท่าไอ้ปีโป้ หมาพันธุ์บางแก้วที่เขาเลี้ยงไว้กำลังส่งเสียงหอนเห่าไม่หยุดมาร่วมสิบนาทีเข้าให้แล้ว ชายหนุ่มสะบัดผ้าห่มออกจากตัวอย่างหงุดหงิด พาร่างกึ่งเปลือยย่ำโครมลงจากชั้นสองของตัวบ้าน บ้าน ซึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยวหลังเดียว รอบด้านเป็นผืนนาเขียวขจีมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา กลางวันคงมีทัศนียภาพชวนให้คนมองรู้สึกสบายอารมณ์ แต่นี่เกือบเที่ยงคืนเข้าให้แล้วจะเห็นได้ก็เพียงความเปลี่ยวโล่งของรอบบริเวณดึกป่านนี้ไอ้โป้มันเห่าอะไร หมาเขาไม่ตื่นเสียงฟ้าร้อง ปกติก็อยู่ของมันได้ แต่วันนี้เป็นอะไร?“ไอ้โป้!”ปราณ ใช้เสียงตะโกนนำหน้าสบถด่าในลำคอ พลางคลำมือหาสวิตช์ไฟ ตบจนติดสว่างได้กลับต้องหงุดหงิดกว่าเดิม เพราะหลอดไฟนีออนเกิดหรี่แสงลง ติด ๆ ดับ ๆ ก่อนภาพตัวบ้านจะมืดดับลงเป็นสัญญาณว่าพรุ่งนี้คงต้องเข้าตลาดไปหาซื้อหลอดใหม่มาเปลี่ยนอีกครั้งร่างโปร่งสูงเดินตัดผ่านความสลัวรางอาศัยแสงสายฟ้าที่ยังคงสว่างวาบอย่างต่อเนื่องที่ด้านนอกเพื่อมองดูทางเดิน ก่อนเปิดประตูออกสู่ภายนอก ปากก็ตะโกนด่าไอ้โป้ไปด้วยสาย
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 1
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.1เราท้องกับปราณ สิบนาทีต่อมา แม้ไม่เหมาะจะรับแขกในเวลานี้ แต่ช่วยไม่ได้ที่เจ้าบ้านจำใจต้องพาหญิงสาวเข้าด้านในอย่างไม่มีทางเลือกผ้าขนหนูถูกส่งต่อให้ผู้มาเยือนซึ่งนั่งคางสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบดัง ‘กึก’‘กึก’ ก่อนเจ้าตัวจะรีบคว้าเสื้อผ้าชุดใหม่จากกระเป๋าเดินทางใบโตผละเข้าห้องน้ำตามการชี้บอกทางเมื่อคนที่ว่าลับสายตา ปราณที่พยายามข่มความรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่นานก็ถึงกับเข่าอ่อนหย่อนกายนั่งลงบนเตียง ยิ่งได้เห็นกระเป๋าเดินทางราคาแพงเปิดอ้า ด้านในเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแน่นขนัดเขาก็ยิ่งรู้สึกประสาทเสียระยะหลังพ่อแม่แทบย้ายสำมะโนครัวไปนอนที่บ้านสวน น้องสาวคนเดียวก็แต่งงานย้ายไปอยู่บ้านสามีได้หลายปี โชคยังดีที่ปัจจุบันเขาอยู่บ้านหลังนี้แค่คนเดียว มิเช่นนั้นเห็นทีคงได้แตกตื่นกันยกบ้านเป็นแน่เวลาไม่นานคนตัวเล็กก็เดินกลับเข้ามาในสภาพสวมใส่ชุดนอน บนหัวมีผ้าขนหนูหุ้มเรือนผมเปียกหมาดราวกับให้การอนุญาตตัวเองนอนที่นี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพียงแค่สองสายตาประสานกัน เจ้าบ้านก็ต้องรู้สึกน้ำท่วมปากแม้รู้ดีว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวแทบเป็นไปไม่ได้
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 2
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.2ไม่มีงานแต่งวันต่อมาโรงพยาบาลแม้เป็นโรงพยาบาลเอกชน แต่ด้วยจำนวนสถานพยาบาลในต่างจังหวัดมีไม่มากเหมือนอย่างในกรุงเทพฯ ส่งผลให้มีคนไข้เยอะพอสมควร บุคลากรทางการแพทย์ในชุดปฏิบัติการเดินกันขวักไขว่ คนไข้หลายช่วงวัยเดินกันว่อนเต็มรอบบริเวณปราณเริ่มเวียนหัว เขาไม่ชอบความวุ่นวายเท่าไรนัก ปกติก็อยู่แต่ในสวนทุเรียนของที่บ้าน ใช้ชีวิตไกลสุดแค่ละแวกตลาดแถวบ้าน ซึ่งเป็นศูนย์กลางรวบรวมสารพัดร้านรวงทุกรูปแบบตลอดจนสถานที่สำคัญต่าง ๆ แต่บ้านเขาเป็นเพียงอำเภอเล็ก ๆ ที่นั่นไม่มีโรงพยาบาลเอกชน มีเพียงอนามัยชุมชน กับโรงพยาบาลรัฐประจำอำเภอแห่งเดียวไม่ต้องพูดถึงจำนวนคนไข้มหาศาล และการรอคิวเป็นวัน ๆ แค่ขึ้นชื่อว่า เป็นโรงพยาบาลรัฐเขาก็ค่อนข้างแน่ใจว่า ‘คนบางคน’ คงไม่พอใจที่จะใช้บริการ สุดท้ายจึงขับรถพาคนที่ว่าเข้าเมืองตั้งแต่เช้าชายหนุ่มเงยหน้าหลับตา พักสองแขนเข้ากับพนักพิง อ้าปากหาวด้วยความง่วงงุนเหลือประมาณ ส่งผลให้คนซึ่งนั่งอยู่ข้างกันหันมองผ่านแว่นดำ สองสายตาประสานกันเพียงแค่ครู่นรีก็เป็นฝ่ายละกลับมาก็มาด้วยกันแท้ ๆ แต่ยังไม่มีคำใดหลุดลอดจากปากใครสักคนแม้แต่คำก็ดี ปราณไม่
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 3
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.3เก็บเป็นความลับกระบะรุ่นเก่าสภาพสมบุกสมบันเน้นใช้งานมากกว่าเน้นความสะดวกสบายแล่นลิ่วด้วยความเร็วพอประมาณไปตามถนนเส้นรอง บรรยากาศบนรถสงัดเงียบมีเพียงเสียงเครื่องยนต์รถกำลังทำงาน กับเสียงถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าของคนนั่งตำแหน่งคนขับเท่านั้นไม่ใช่แค่ปราณที่ไม่อยากคุยกับนรี หญิงสาวเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน ตั้งแต่กลับออกมาจากสวน ต่างฝ่ายต่างก็ตกอยู่ในอาการปั้นปึ่งด้วยกันทั้งคู่ ในระหว่างความเงียบน่าอึดอัดใจ ตากลมโตก็บังเอิญสังเกตเห็นเข้ากับอะไรบางอย่างที่ข้างตัวมันคือกล่องถุงยางอนามัยชนิดยกโหลซึ่งถูกแกะใช้ไปแล้วบางส่วนวางไว้อย่างเปิดเผยในช่องเก็บของระหว่างเบาะที่ไม่มีฝาปิด ความเป็นชายแท้ของอีกฝ่ายทำเอานรีพูดไม่ออก แม้รู้ว่าเธอเห็น เขาก็ไม่คิดที่จะเก็บให้พ้นสายตานรีไม่แปลกใจในความเป็นบุรุษเพศที่ได้เห็น หากไม่นับเรื่องความไม่ลงรอยระหว่างคนทั้งคู่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าปราณเป็นผู้ชายประเภทที่สาว ๆ ชื่นชอบ สมัยเรียนเขาเป็นหนุ่มหล่อขวัญใจรุ่นพี่รุ่นน้องทุกชั้นปี เป็นนักกีฬาของมหา’ลัย เป็นนักกิจกรรมตัวยง ซ้ำยังได้เป็นประธานรุ่นอีกต่างหาก กระทั่งตอนนี้ผ่านมาร่วมสิบปี เธอก
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 4
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.4คนในใจบรรยากาศหน้าตลาดตอนเที่ยงวันไม่คึกคักเหมือนในตอนเช้าอาจเพราะไอแดดแผดแสงจ้าผู้คนจึงเลือกที่จะอยู่บ้านกันเสียมากกว่า ร้านค้าที่ตั้งร้านขายบริเวณอาคารด้านหน้าปากทางถนนตัดเข้าสู่ตลาดสดมองดูเงียบเหงาไม่น้อย ทว่าร้านหนึ่งยังคงมีลูกค้านั่งรับประทานมื้อกลางวันอย่างเนืองแน่นไม่ต่างไปจากทุกทียังไม่ทันที่ร่างสูงจะเดินถึงตัวคนที่มาด้วยกัน นรีก็ล่วงหน้าไปนั่งที่โต๊ะซึ่งยังว่างเว้นจากการจับจอง สายตาหลายคู่หันมองเจ้าตัวจนปราณลังเลที่จะเดินเข้าหา แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเลือกขณะที่หญิงสาวเอ่ยปากสั่งอาหารกับลูกจ้างร้านซึ่งกำลังยืนรอรับออร์เดอร์เขาก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม นอกจากสายตาสนอกสนใจในความสวยชวนมองของลูกค้าไม่คุ้นหน้าแล้ว ยังมีสายตาแปลกใจชำเลืองมองเขาด้วยอีกคน“อะไรพี่วีระ?” ชายหนุ่มโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ ทำทีชวนคนรู้จักพูดคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “ไอ้เหนือไม่เข้าร้าน?”วีระ เป็นลูกจ้างของเพื่อนสนิทเขาซึ่งเป็นเจ้าของร้านข้าวมันไก่ชื่อดังประจำอำเภอที่มีทั้งลูกค้าประจำและลูกค้าขาจร รวมถึงลูกค้ารายใหญ่รายย่อยที่สั่งอาหารอื่น ๆ สำหรับจัดเลี้ยงนอกสถานที่ในทุกเทศกาล
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 5
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.5ไม่ใช่เมียวันต่อมาเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ ปราณส่งนรีที่บ้านเรียบร้อยก็กลับออกไปในทันที กว่ากระบะคันเดิมจะจอดสนิทลงที่หน้าตัวบ้านก็ปาไปเกือบสี่ทุ่ม แน่นอนว่าทั้งสองไม่ได้เจอกันวันนี้เจ้าของบ้านเข้าสวนตั้งแต่หัวรุ่ง หญิงสาวตื่นมาไม่เจอใครจึงอดคิดไม่ได้ว่า หากเขาไม่ได้ไปทำงานเช้าเป็นปกติ ก็คงไม่พ้นเลี่ยงที่จะเจอหน้ากันตัวบ้านเงียบเชียบได้ยินเพียงเสียงแว่วมาจากที่ไกล ๆ ไอแดดยามสายสาดจ้าผ่านทางช่องแสงที่มีอยู่หลายจุดทั่วทั้งบ้าน มองผ่านหน้าต่างบานกระจกเห็นเพียงผืนนาขจีเขียวสดมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ใบหญ้าไหวลู่พลิ้วเอนตามกระแสลมนรีหยุดยืนนิ่งทอดสายตามองทัศนียภาพด้านนอกนานกว่านาทีโดยไม่รู้ตัว ทุกสิ่งให้ความรู้สึกถึงความเป็นชนบทของจริง ยิ่งย้ำเตือนในเรื่องที่ว่าเธอจะต้องใช้ชีวิตที่นี่ต่อไปอีกหลายเดือนนรีเกิดและโตที่กรุงเทพฯ อีกทั้งเป็นคนประเภทชื่นชอบการใช้ชีวิตท่ามกลางแสงสีเสียง โปรดปรานความหรูหราสะดวกสบาย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเดินทางออกต่างจังหวัดครั้งสุดท้ายตั้งแต่เมื่อไร รู้แค่ว่านานมากพอจะทำให้ความทรงจำครั้งที่ว่าเลือนหายไปกับกาลเวลา
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 6
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.6พยายามปรับตัว แพขนตาเรียงตัวสวยกะพริบช้า ก่อนเปลือกตาบางจะขยับเปิดในที่สุดหลังจากเป็นลมหมดสติไปครู่ใหญ่ นรีตั้งท่าจะลุกขึ้นในทันทีที่สติกลับคืน ทว่าคนซึ่งนั่งชันเข่าอยู่ที่พื้นข้างโซฟาก็ดันไหล่ให้ล้มลงนอนตามเดิม ทั้งอีกฝ่ายยังจ่อยาดมไว้ใต้จมูกของเธออีกครั้ง “เรามาอยู่บ้านได้ไง?”เสียงหวานพึมพำถามเจ้าของบ้าน ไม่ลืมที่จะดึงเอายาลมยาหอมมาถือไว้เอง นรีเพิ่งเห็นก็ตอนนี้ว่านอกจากพัดลมตั้งพื้นแล้ว คนตรงหน้ายังโบกพัดสานเป็นจังหวะช้า ๆ ให้เธออีกด้วย แต่การกระทำที่ว่ากลับหยุดลงเมื่อเขาเห็นเธอมองด้วยความพิศวงเหลือประมาณสองหนุ่มสาวประสานสายตากันเงียบเชียบ แม้ไร้แววแห่งความโรแมนติกใด ๆ แต่แค่ปราณไม่หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่นรีก็นับได้ว่าดีมากแล้ว นัยน์ตาสงบนิ่งไร้อารมณ์ยังคงทอดมอง เป็นหญิงสาวเองที่ละจากการจดจ้องทว่าผ่านไปกว่านาที บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ก็ยังคงเงียบจนน่าอึดอัดใจ นรีจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคุยอีกครั้ง“ปราณพาเรากลับเหรอ?” เธอจำได้ว่าได้เห็นหน้าเขาก่อนสติจะดับวูบลง“เธอเดินออกไป?” ปราณตั้งคำถามแทนที่จะตอบกลับ แม้พอเดาสถานการณ์ออก แต่เขาอดคิดไม่ได
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 7
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.7เป็นห่วง“เราว่าอากาศกำลังดี อยากยืนต่ออีกหน่อย” นรีบอกจุดประสงค์ในตอนที่ร่างสูงก้าวเข้าใกล้ นัยน์ตาสีอ่อนกวาดมองไปรอบตัวที่มีเพียงความมืดมิด “ที่นี่เงียบสงบดี ดาวก็ชัด…”“เข้าบ้านไป เราจะปิดบ้าน” ปราณพยักพเยิดบอกอีกครั้ง ส่งผลให้คนฟังเริ่มขมวดคิ้วด้วยความข้องใจ“ปราณก็เข้าไปสิ เดี๋ยวเราปิดให้เองก็ได้” แน่นอนว่านรีสามารถจัดการเองได้จริง อย่างไรก็ต้องล็อกประตูจากด้านใน แต่ปราณก็ยังคงเอ่ยย้ำในคำเดิม“เข้าบ้าน”“ก็เราบอกว่า…”“จะยืนล่อเสือล่อตะเข้เพื่ออะไร?” คิ้วหนากดต่ำทั้งสีหน้าคล้ายจะตำหนิ “กลางคืนมีเรา แต่กลางวันเธอต้องอยู่คนเดียว ไม่กลัว?”เพราะเหตุผลข้อนี้เองทำให้นรีถึงกับชะงัก หันมองซ้ายขวาด้วยแววตาหวั่นวิตก กระแสเสียงกรุ่นกังวลพึมพำแผ่วเบา รีบก้าวเข้าหาคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว“อย่าพูดแบบนี้สิ” “คิดได้แล้วก็รีบเข้าไป”ปราณพูดจบก็เดินนำเข้าสู่ตัวบ้านในทันที หากเขาขู่ขนาดนี้แล้วยังดื้อด้านยืนต่อก็ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรเหมือนกัน แน่นอนว่าในจังหวะถัดมาคนที่ว่าก็ยอมกลับเข้าด้านในแต่โดยดี ทว่าหลังจากต้องกลับเข้าบ้านตามคำสั่ง นรีก็ยังคงยืนกอดอกรออ
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 8
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.8แขกไม่ได้รับเชิญวันต่อมาแม้คืนวานที่ผ่านมานรีจะเสนอตัวจัดการเรื่องผ้าห่มด้วยตนเอง แต่ปราณคิดว่าเขาทำเองน่าจะเหมาะกว่า ขืนปล่อยให้คนท้องทำอะไรที่ต้องใช้แรงหากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะลำบากวันนี้เขาไม่เข้าสวน อันที่จริงไม่จำเป็นต้องไปก็ย่อมได้ แต่เพราะความเคยชินจึงติดเป็นนิสัย อีกทั้งพ่อแม่อยู่ประจำที่นั่นทำให้บ้านหลังนั้นเปรียบได้ประหนึ่งบ้านหลังที่สองของครอบครัวฟ้ายังไม่ทันสว่างปราณก็ลุกจากเตียงไม่ต่างจากทุกวัน หลังออกไปหาซื้อข้าวเช้าเตรียมไว้ให้แม่ของลูกเรียบร้อย เขาก็หอบเอาผ้าห่มซึ่งหนากว่าผืนที่หญิงสาวใช้ห่มนอนออกจากตู้เก็บเพื่อนำไปซักทำความสะอาดอีกรอบระหว่างที่แสงแดดช่วงสายเริ่มสาดส่อง อาทิตย์เริ่มขยับเคลื่อนขึ้นสูงปราณก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยทันตามเวลาที่ประมาณการไว้ ก่อนจะเดินตรวจตรารอบบริเวณ รวมถึงให้อาหารไอ้ปีโป้หมาซึ่งเขาเลี้ยงไว้เป็นอย่างสุดท้าย และเดินกลับเข้าบ้านจังหวะที่ใครบางคนลงมาจากชั้นสองพอดี“วันนี้ไม่เข้าสวนเหรอ?” นรีเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อนด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นร่างสูงหย่อนกายนั่งที่โซฟาท่าทางไม่เร่งร้อนที่จะออกไปข้างนอก ซ้ำเขายังใส่เพีย
Read more
ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 9
ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’EP.9มีคนสนใจเมียเขา“เจ็บรึเปล่า?”“ไม่”“ทีหลังจะเอาอะไรให้บอกเรา ถ้าล้มแรงกว่านี้จะทำไง?” ปราณเงยหน้ามองคนซึ่งนั่งบนเตียงด้วยสายตาตำหนิ“เราแค่จะหยิบผ้าห่มเตรียมไปซักตามที่คุยกันเมื่อคืนไง เห็นว่าเก้าอี้มันตัวเตี้ย ๆ ก็เลย…” นรีพยายามอธิบายการกระทำของตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับบอกปัด“ไม่ต้อง เราจัดการให้แล้ว เธออยู่เฉย ๆ”“ปราณทำอะไร?”“เราซักผ้าให้แล้ว ไหนลุก”“…”หญิงสาวขยับขึ้นยืนตามคำสั่งแม้ยังคงงุนงงในคำบอกเล่าที่ได้ยิน ปราณไม่ได้สนใจว่าเธอมีสีหน้าอย่างไร เขาจับตัวนรีให้หมุนหันหลัง จดจ้องบริเวณสะโพกผายด้วยสายตาตรง“มองอะไร?” คนตัวเล็กพยายามเบี่ยงตัวหนี สองข้างแก้มผ่าวร้อนเมื่อคู่สนทนาเอาแต่จดจ้องตาไม่กะพริบ“ถอดชุดออกดูว่ามีเลือดรึเปล่า” น้ำเสียงจริงจังทำให้นรีเข้าใจสิ่งที่เขากำลังคิด แม้เธอจะพยักหน้ารับแต่คนออกคำสั่งกลับยังคงนั่งนิ่ง“ปราณออกไปก่อนสิ” พ่อของลูกเงยหน้าขึ้นสบตา พบว่าบัดนี้พวงแก้มของคนตรงหน้าแดงปลั่ง นรีอึกอักต่อในระดับเสียงแผ่วเบา “เดี๋ยวเราดูเอง” “อืม” แม้อยากดูให้เห็นกับตาแต่ปราณไม่มีทางเลือก เขากับนรีไม่ใช่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status