Masukตาปรือของขนมจ้องมองใบหน้าคมคายที่มองหน้าเธอนิ่ง ๆ เพื่อดูปฏิกิริยา เมื่อถูกเขาปรนเปรอพลางแทรกนิ้วนางเข้าไปเพิ่มในร่องสวาทของคนตัวเล็กจนร่างกายกระตุกเกร็ง
" อ๊ะ! "
" หึ~ เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย โดนเอาจริง ๆ จะตายห่าไหมเนี่ย " คำพูดเย้ยปนล้อของเด็กหนุ่มโพล่งออกมาเมื่อใบเห็นว่าใบหน้าสวยเหยเกหนักกว่าเดิม พลางจิกเล็บลงไปที่เนื้อข้างหลังตน
" ไม่มีใครโดนเอาแล้วตายหรอก อ้ะ! " ไต้ฝุ่นแกล้งกระแทกนิ้วไปในร่องสวาทแรงๆจนเธอสะดุ้งร้องเสียงหลงก่อนร่างสูงจะโดนฝ่ามือเรียวของร่างเล็กฟาดเข้าให้ที่แผลงอก
ป้าบ!!
" ฝุ่นอย่าแกล้ง! ไม่ให้เอานะงั้น "
" ใครอยากเอากันแน่....ละหยุดตอนนี้จะทันหร้อ? " ไต้ฝุ่นชักนิ้วออกมาจากร่องใจกลางความเป็นสาวพร้อมกับชูนิ้วที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำสีใสหนืดอยู่ที่นิ้วของตนต่อหน้าขนมก่อนจะเอาเข้าปากตวัดเลียน้ำหล่อลื่นจนหมดเกลี้ยง ขนมตกใจกับการกระทำของเด็กหนุ่มที่โลมเลียน้ำของเธออย่างไม่รู้รังเกียจจนแอบเขินแปลกๆแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไต้ฝุ่นตอนนี้ฮ็อตเป็นบ้า
ไม่รอช้าเด็กหนุ่มเคลื่อนตัวลงด้านล่างจับขาของขนมขึ้นพาดบ่าก่อนจะคลี่ดอกไม้งามตรงหน้าให้เบ่งบานและค่อยๆดูดน้ำหวานตรงนั้นเบา ๆ
" อ๊าา~ ฝุ่น " สัมผัสวาบหวามทำให้มือเรียวยกขึ้นขยุ้มผมของเขาโดยอัตโนมัติพลางบิดเร้าร่างกายไปมาเมื่อโดนจู่โจมจากปากหนาที่ตะบมดูดดึงติ่งเกสรไปมาเหมือนแกล้ง
จ้วบ! จ้วบ! จ้วบ!
เสียงน้ำลายผสมน้ำหล่อลื่นที่ถูกหลั่งออกมาจากร่างกายผสมปนเปเกิดเป็นเสียงดังก้องห้องน้ำมันกลับสร้างอารมณ์ดิบให้กับไต้ฝุ่นเป็นอย่างดี
" อ้ะ! ท่าทางจะเย อ่า..เก่งนะ " คำชมปนเสียงครางของขนมตะกุกตะกักก่อนจะเป็นเปลี่ยนเป็นครางเสียงหลงเมื่อลิ้นหนาตวัดตรงร่องสวาทรัวเร็วพร้อมกับนิ้วที่ขยี้ปุ่มกระสันของเธอจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
" อ้ะ อ้ะ อ้ะ! อื้อ..ฝุ่น " เรียวขาที่พาดตรงบ่าถูไถไปกับแผ่นหลังของเขาเมื่อความเสียวซ่านเข้ามาแทรกแซงมือก็ขยุ้มผมเด็กหนุ่มจนไม่เป็นทรง
" อืม~ " รสชาติน้ำหวานก็ทำให้ไต้ฝุ่นพอใจอยู่ไม่ใช่น้อยจนต้องส่งเสียงครางออกมาเหมือนกัน เขาสอดนิ้วนางและนิ้วกลางเข้าไปอีกรอบก่อนจะชักเข้าออกในรูคับแคบเป็นจังหวะ
" ซี๊ด~อ้าา~ "
แจ๊ะ~ แจ๊ะ~ แจ๊ะ~
"อ้าา! อิ๊ อ้ะ...พี่เสียว " เสียงครางระงมดังก้องกังวานไปทั่วห้องน้ำ เด็กหนุ่มยกยิ้มมุมปากกับอากัปกิริยาของเธอ นิ้วก็คอยทำหน้าที่ของมันไปเรื่อย ๆ ปากก็คอยดูดงับเต้านมทั้งสองข้างอย่างมูมมาม
" อื้อออ~เร็วหน่อยฝุ่น "
" อืม~ " นิ้วเรียวยาวของไต้ฝุ่นเร่งจังหวะชักเข้าออกเร็วขึ้นตามคำร้องขอของขนม ความกระสันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างเมื่อฝั่งฝันของเธอใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เล็บยาวสีแดงจิกลงกลางหลังเด็กหนุ่มจนเป็นรอยในจังหวะที่ความเร็วของการกระแทกรัวเร็วขึ้น
แจ๊ะ~ แจ๊ะ~ แจ๊ะ~ แจ๊ะ~
" อ้ะ อ้ะ อ้ะ อ้ะ อ้ะ อ้าาาายยยยยยยย " ขนมกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเธอได้แตะขอบสวรรค์สมใจ ร่างกายกระตุกเกร็งสองสามครั้งพร้อมกับปล่อยน้ำรักในตัวหลั่งไหลออกมาเป็นสายจนเปื้อนฝ่ามือไต้ฝุ่นยิ่งกว่าเดิม เสียงหอบหายใจหนักของขนมดังอยู่ตรงแผงอกแกร่งของคนตรงหน้า ใบหน้าสวยซบลงอย่างหมดแรงก่อนจะเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะพาเธอขึ้นไปถึงปลายสวรรค์เมื่อสักครู่และโน้มคอร่างสูงมาจูบอย่างดูดดื่มโดยที่อีกคนก็ตอบสนองกลับเป็นอย่างดี ลิ้นทั้งสองตวัดสู้รบกันอย่างไม่มีใครยอมใครก่อนที่ไต้ฝุ่นจะเป็นคนผลักเธอออกเบาๆ
" เอาสดหรือถุง "
" ...มีเหรอ "
" ไม่มีแล้วจะเอาสดไหมล่ะ? "
" พี่ตามใจฝุ่น " พูดจบร่างเล็กก็โดนอีกคนอุ้มกระเตงขึ้น แขนเรียวรีบโอบรอบคอเขาทันทีก่อนที่ไต้ฝุ่นจะย่างกายออกจากห้องน้ำพาเธอเดินไปยังเตียงขนาดคิงไซซ์และวางร่างเล็กลงอย่างแรง เขาเดินไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงพร้อมกับหยิบซองสี่เหลี่ยมขนาดเล็กที่ขนมรู้จักเป็นอย่างดีก่อนจะเอ่ยถามอีกคนไป
" นึกว่าจะสดซะอีก "
" ก็บอกว่าตามใจ ร้ายอย่างพี่ผมไม่เสี่ยงหรอก "
" ดูถูกกันเกินไปละนะ แล้วจะถามทำไมตั้งแต่ทีแรก " ร่างสูงใหญ่ไม่ได้สนใจในน้ำเสียงกระเง้ากระงอดของขนมที่บึนปากมองเขา ซองขนาดเล็กถูกฉีกด้วยฟันคม มือก็ชักรูดแก่นกายตนเองให้พร้อมใช้งาน การกระทำตรงหน้าตกอยู่ในสายตาของขนมจนอาการงอนเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนเป็นเขินแทนซะงั้นเพราะขนาดลำแท่งที่ใหญ่ยาวโอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดกำลังถูกครอบด้วยถุงยางชนิดบางพิเศษก่อนที่ไต้ฝุ่นจะคลานเข่าเข้ามาอยู่หว่างขาของขนมและจับขาเธอให้แหกมากกว่าเดิม
หลังออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน น้ำหนึ่งก็ทำหน้าที่โทรรายงานคนที่ไหว้วานเธอทันที ปลายสายถูกรับแทบจะในวินาทีแรก ' พี่หนึ่ง ฝุ่นเป็นยังไงบ้าง เขาโอเคไหม? ' เสียงของขนมรีบร้อนจนแทบหายใจไม่ทัน น้ำหนึ่งถอนหายใจ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ " อาการไม่ได้แย่ลง พักฟื้นอีกสักพักก็กลับบ้านได้ แต่รอยช้ำยังเยอะอยู่...มีแค่มือนั่นแหละที่น่าจะต้องเข้าเฝือกเป็นเดือน " ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ รู้สึกผิดกับอาการสาหัสเพิ่มของเขาที่เธอเป็นคนทำก่อนหน้า ' หนมทำฝุ่นเองแหละ ' เธอเอ่ยเสียงอ่อน ' แล้วใครทำร้ายล่ะคะ รู้หรือยัง? ' " ...คุณธาวิน " น้ำหนึ่งตอบสั้น ๆ ' ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย ' เธอพึมพำแผ่วเบา นึกโกรธอยู่ลึก ๆ แม้จะยังไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด " แต่แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ เรื่องคดียัยฟ้าจัดการแล้ว มีคนเห็นเหตุการณ์เค้าเลยถ่ายหลักฐานไว้ชัดเลย " น้ำหนึ่งนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ " ส่วนเรื่องอาการเด็กนั่น ยิ่งไม่ต้องห่วง เอลินดูแลไม่ห่าง...ป้อนข้าวป้อนน้ำถึงขอบเตียงเลยล่ะ " คำบอกเล่าที่หวังให้ขนมหมดห่วงบวกกับตัดใจ ทำเอาปลายสายเงียบสนิท ไม่มีคำถามต่อ มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่ดังผ่านสายโทรศัพท์ ' ...
ขนมร้อนรนกับเรื่องราวที่เพื่อนสาวบอกให้รู้ เธอจ้องมองข้อความและรูปภาพที่ฟ้าใสส่งเข้ามาในแชตส่วนตัว ภาพของไต้ฝุ่นที่หน้าบวมช้ำ นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนป่วย มือที่เคยบาดเจ็บก่อนหน้ายังถูกพันผ้าไว้เหมือนเดิม แต่สภาพกลับดูหนักกว่าเดิมมาก ปลายนิ้วเรียวเลื่อนขยายภาพซ้ำไปมา ราวกับหวังว่ามันจะไม่จริง ดวงตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน ความเป็นห่วงตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งกังวล แต่กลับทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเธอตัดสินใจกดโทรหาน้ำหนึ่ง ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดเท่าที่รู้ให้อีกคนฟัง เสียงของขนมสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยขอร้องให้ผู้จัดการสาวให้ช่วยเข้าไปเยี่ยมเขาแทนในวันพรุ่งนี้ ถึงน้ำหนึ่งจะไม่ค่อยชอบเด็กหนุ่มเท่าไหร่นัก แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงกังวลของขนม เธอก็ยอมรับปาก แม้ในใจจะยังรู้สึกขัดอยู่เล็กน้อย หลังวางสาย ห้องทั้งห้องก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองกับความกังวลที่เอ่อล้นจนน้ำตาคลอเบ้า วันต่อมา ไต้ฝุ่นนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แดดตอนสาย ๆ ส่องลอดผ้าม่านบางเข้ามาแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ มือข้างหนึ่งยังพันผ้าแน่น ขณะที่อีกข้างกำสมาร์ตโฟนไว้ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวความหวั
ทันทีที่ประตูปิดลง แม่ของไต้ฝุ่นก็รีบเดินเข้ามาใกล้เตียง สีหน้าที่เก็บความกังวลมาทั้งวันเริ่มคลายลง " ขวัญเอ๊ยขวัญมา...แม่เป็นห่วงแทบแย่ " เธอยกมือขึ้นลูบไหล่ลูกชายเบา ๆ อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้เขาเจ็บซ้ำ แววตาเต็มไปด้วยความโล่งอกปนสะเทือนใจ เมื่อเห็นลูกชายลืมตามองตอบได้อีกครั้ง ไต้ฝุ่นฝืนยิ้มจาง แม้ทั้งตัวจะยังหนักอึ้ง แต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่รายล้อมอยู่รอบตัว ...ยกเว้นเพียงคำถามหนึ่ง ที่ยังค้างอยู่ในใจเขา ก่อนเอ่ยเรียกพี่สาวอีกครั้งหวังจะได้คำตอบที่ถามไปก่อนหน้า " พี่ฟ้า แล้ว... " " พ่อว่าพักให้หายก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันนะ " ชายสูงอายุที่สุดในห้องเอ่ยเสียงนุ่ม พลางวางมือลงบนขาของลูกชายเบา ๆ ก่อนหันไปบอกทุกคนในห้อง " ไหน ๆ ไต้ฝุ่นก็ฟื้นแล้ว ให้เขาได้พักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวมีอะไรพ่อจะให้ฟ้าใสอัปเดตให้อีกที " จอห์นกับพีชพยักหน้ารับเข้าใจ แล้วเดินเข้ามาขนาบข้างเตียง สีหน้าทั้งคู่ยังเต็มไปด้วยความเป็นห่วง " หายไว ๆ นะมึง มีอะไรโทรหาพวกกูได้ตลอดเลย " พีชพูดทิ้งท้าย ไต้ฝุ่นพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะขอตัวลาคนอื่น ๆ ในห้องแล้วก้าวเท้าเดินออกไปพ
เวลาผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงเย็น ไต้ฝุ่นยังคงนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง ขณะที่คนในห้องยังไม่มีใครยอมกลับไปไหน ต่างนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ไม่ห่าง จอห์นกับพีชนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ชิดผนังห้องข้างกันกับอลิซ ฟ้าใสคอยลุก ๆ นั่ง ๆ อย่างเป็นกังวล ส่วนพ่อกับแม่ของเขานั่งเงียบอยู่ที่โซฟาเป็นระยะ เอลินยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง มือวางอยู่ใกล้ ๆ แขนของไต้ฝุ่น เธอมองเขาแทบตลอดเวลาเหมือนกลัวว่าจะพลาดอะไรไป จนกระทั่ง... เปลือกตาที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ ขยับ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ไต้ฝุ่นเริ่มรู้สึกตัว " ฝุ่น? " เอลินเรียกเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นโน้มตัวเข้าไปใกล้ " พี่ฟ้า! ฝุ่นลืมตาแล้วค่ะ! " ทุกคนในห้องหันมามองพร้อมกัน ก่อนจะรีบกรูเข้ามาล้อมเตียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ " ฝุ่น ได้ยินพี่ไหม? " ฟ้าใสถาม น้ำเสียงทั้งลุ้นทั้งโล่งใจ " ลูก...เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? " แม่ของเขาเอ่ยตามมาติด ๆ ไต้ฝุ่นกะพริบตาช้า ๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัว เขาพยายามปรับโฟกัส ไล่มองใบหน้าทีละคนอย่างมึนงง คนแรกที่เห็นชัดคือเอลิน ที่ยืนอยู่ข้างเตียงเขาไม่ห่าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง จากนั้นภาพของคนอื่น ๆ ก็เริ่มชัดขึ้น จอห์น พีช ฟ้
ผลั๊วะ! ก่อนที่เขาสวนหมัดเข้าใส่เต็มแรงจนศีรษะของไต้ฝุ่นสะบัดตามแรงกระแทก ร่างทั้งร่างเซถลา แต่ยังถูกลูกน้องทั้งสองจับยึดไว้ไม่ให้ล้มลง " ปากดีเหมือนเดิมเลยนะมึง!! " ธาวินยกมือขึ้นบีบคางอีกฝ่าย เอ่ยเสียงเข้มด้วยความโมโหที่อัดแน่นอยู่ในทุกถ้อยคำ ไต้ฝุ่นหายใจแรง พยายามสะบัดหน้าหนี ธาวินสะบัดมือที่บีบคางไต้ฝุ่นออกอย่างแรง แล้วถอยก้าวออกมาจากตัวเขา ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปที่มือซึ่งถูกพันผ้าไว้อย่างดี เขาหรี่ตาลง จ้องมันราวกับกำลังคิดอะไรสนุก ๆ อยู่ในหัว " กดตัวมันลง " ลูกน้องทั้งสองออกแรงกดร่างไต้ฝุ่นให้ทรุดลง " อึก! ปล่อย!! " ก่อนจะบังคับให้นอนคว่ำไปกับพื้นถนน ความหยาบกระด้างของพื้นซีเมนต์ทำให้เขาขยับตัวลำบากยิ่งกว่าเดิม" ดึงมือมันออกมา " หนึ่งในนั้นปลดแขนที่คล้องสายพยุงไว้ออกมา ไต้ฝุ่นพยายามดึงกลับ แต่แรงที่มีกลับไม่พอจะต้าน ธาวินก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้เท้าเหยียบลงไปที่มือซึ่งยังพันผ้าอยู่ซ้ำ ๆ อย่างจงใจ " อ๊าาาา " ไต้ฝุ่นกัดฟันแน่น คำรามด้วยความเจ็บปวดจนเสียงหลง เสียงหายใจสะดุดหลุดออกมา แม้จะพยายามข่มความเจ็บไว้แต่ร่างกายที่ถูกกดตรึงก็ทำให้เขาได้แค่เกร็งตัวต้านอย่างไร้ทา
ถนนตอนค่ำคืนค่อนข้างโล่ง ไต้ฝุ่นขับรถออกมาจากคอนโดของขนมได้ไม่นานก็สังเกตเห็นไฟหน้ารถคันหนึ่งตามมาติด ๆ ในกระจกมองหลัง ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นเพียงรถที่ใช้เส้นทางเดียวกัน จนกระทั่งรถคันนั้นเร่งเครื่องขึ้นมา ก่อนจะขับเบียดเข้ามาขนาบข้างอย่างจงใจ " อะไรของมันวะ… " เขาสบถบ่น พลางเหลือบมองรถคันที่ขับเบียดอยู่ข้างตัว แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ รถอีกคันก็พุ่งปาดเข้ามาด้านหน้า ก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหัน เขารีบหักพวงมาลัยหลบ จนล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนเสียการทรงตัวเล็กน้อย จำต้องเบี่ยงหัวรถเข้าไปในซอยแคบด้านข้างถนนหลักแทน แต่รถทั้งสองคันก็ยังตามเข้ามา คันหนึ่งปิดหัว อีกคันปิดท้าย ไต้ฝุ่นเหยียบเบรกเต็มแรง จนรถหยุดกระชากกลางซอย ประตูรถคันหน้าถูกผลักเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มจะก้าวลงมาอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางนิ่งเฉยราวกับควบคุมสถานการณ์ไว้ทั้งหมด เดินตรงมายังรถของไต้ฝุ่นที่จอดนิ่งอยู่ " ไอ้ธาวิน! " เขากัดฟันเอ่ยชื่อคนตรงหน้า ขณะที่ธาวินแสยะยิ้มก้าวตรงเข้ามา แววตาเย็นเฉียบเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ไต้ฝุ่นผลักประตูรถเปิดออกแรง ๆ ก่อนก้าวลงไปยืนประจันหน้าอย่างไม่คิดถอย สีหน้าฉุนเฉ







