Novels by ธนัชญา(แอล)

"อื้อ~" เสียงครางหงิงๆ น่ารักของร่างเล็กเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนา ยืดแขนบิดขี้เกียจ เมื่อแสงแดดจากนอกระเบียงสาดส่องเข้ามาจนเธอรู้สึกตัวโดยอัตโนมัติ พร้อมกับค่อยปรือตาขึ้นเบาๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชัดเจนขึ้น ก่อนจะหันไปอีกฝั่งข้างๆ ตัวเธอที่มีร่างกำยำของแฟนหนุ่มเท้าแขนมองหน้าเธออยู่จุ๊บ~เปรี้ยวหวานคลี่ยิ้มบาง พร้อมกับเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ชนก ก่อนจะกดจูบยังริมฝีปากหนา"ทำไมไม่ปลุกคะ?""เห็นหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เขาว่าพร้อมกับยกมือขึ้นปัดผมที่ตกลงมาปรกตาเธออย่างอ่อนโยน"....หายโกรธแล้วเหรอคะ?""อยากโกรธต่อแหละ เธอจะได้ง้อฉันแบบเมื่อวาน" มือใหญ่ยังคงลูบผมเธออยู่แบบนั้น พลางจ้องมองใบหน้าเล็กเรียวของแฟนสาวไม่วางตา"หึ~ จะโกรธไม่โกรธเปรี้ยวก็ทำได้ค่ะ ถ้าบอสต้องการ" รอยยิ้มสดใสฉายชัดบนใบหน้าจิ้มลิ้ม ก่อนที่เธอจะก้มไปงับยังติ่งไตบนหน้าอกแกร่งหยอกล้อเขาเบาๆ "เปรี้ยวรักบอสนะคะ รักมากๆ ถ้ามีเรื่องอะไรที่เปรี้ยวทำให้บอสไม่สบายใจเปรี้ยวขอโทษ แต่เปรี้ยวก็อยากให้บอสไว้ใจ " เธอพูดเสียงอ่อน ช้อนตาอ้อนคนตัวโต พลางจับมือที่ลูบผ

ปึก! ปึก! ปึก!"อ้ะ...อ้ะ...อึก~" เสียงเนื้อกระทบกันของคนทั้งสองสลับกับเสียงครางระงมของคนตัวเล็กที่อ้าปากหายใจกระเส่า เมื่อคนด้านหลังขยับสะโพกแทงเอ็นใหญ่เข้ามาในช่องทางรักของเธออย่างต่อเนื่อง"อ่า~" ชนกก้มมองแผ่นหลังเนียนที่โยกคลอนตามแรงกระแทกของเขา ก่อนจะก้มไปโลมเลียดูดดุนเนื้อขาวจนผิวเนียนขึ้นรอยแดงเป็นจ้ำ ในขณะที่มือใหญ่ก็เลื่อนขึ้นไปบีบเคล้นเต้านมเต่งตึงทั้งสองข้างของเปรี้ยวหวาน ซึ่งห้อยโตงเตงเสียดสีกับกระจกโต๊ะทำงาน ที่ใช้เป็นสนามรักของคนทั้งสอง"อื้อ~ ปะ..เปรี้ยวชอบบอสโหมดนี้จังเลยค่ะ" คนตัวเล็กพูดเอาใจอีกคน ที่สาละวนอยู่กับแผ่นหลังของเธอ พร้อมกับช่วยเบี่ยงผมออกให้เขาได้ลงลิ้นเต็มที่ ปากหนาเลื่อนขึ้นไปยังหลังคอ ก่อนงับตรงใบหูเล็กเบาๆให้อีกคนเสียวเล่น"ทำมาเอาใจนะ" เขากระซิบเสียงแผ่ว"อ้ะ อ้ะ..ปะเปล่าเอาใจซะหน่อย เปรี้ยวพูดจริงๆ" ใบหน้าสวยเอี้ยวมาหาคนด้านหลังทันที เขายังคงกระแทกแก่นกายเข้าหาไม่มีพัก พร้อมใบหน้าสาดเสียวปิดไม่มิด ขณะเดียวกัน ใบหน้าสวยก็เหยเกด้วยความเสียวซ่านไม่ต่าง มองแฟนหนุ่มกลับอย่างเชิญชวนให้ลงแรงหนักๆช

"ไอ้ภัทร" ชนกเรียกชื่อคนมาใหม่อย่างงงงวย เมื่อจู่ๆ เพื่อนของเขาก็เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย นภัทรยิ้มแฉ่งให้กับเจ้าของโรงแรม ก่อนจะเดินไปยังโซฟาภายในห้อง"ทำไรอยู่วะเพื่อน?" นภัทรหย่อนสะโพกลงบนโซฟา แล้วยกขาขึ้นพาดโต๊ะกระจกเล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าอย่างวางมาด พร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างขึ้นวางที่พนักพิง"มึงเข้ามาได้ไงเนี่ย...อึก...แล้วเลขาหน้าห้องไปไหน ทำไมปล่อยให้มึงเข้ามาได้?" ร่างสูงที่กำลังถูกปรนเปรอจากคนตัวเล็ก เอ่ยถามอีกคนเสียงกระท่อนกระแท่น สลับกับเหลือบมองแฟนสาว ที่ไม่ได้สนใจโลกอะไรใดๆ ว่าภายในห้องมีอีกหนึ่งชีวิตไม่ได้รับเชิญเข้ามานั่งหัวโด่อยู่ในนี้ มัวแต่ยุ่งกับไอติมแท่งโปรดอย่างเมามัน"กูจะไปรู้เร๊อะ เดินเข้ามาก็ไม่เห็น ไปเข้าห้องน้ำมั้ง....ทำไมวะ? กูเข้ามาไม่ได้เหรอ กูก็ไม่เห็นมึงทำไรเลยหนิ""อ่า...ไม่ทำก็เหี้ยละ มึงเข้ามาไงกูเลยไม่ทำ มึงออกไปก่อนไป" ชนกหลุดเสียงครางออกมาเล็กน้อย เมื่อเปรี้ยวหวานเริ่มดูดแก้มให้ตอบรัดแก่นกายเพิ่มมากขึ้น และดูดดุนชักขึ้นลงอย่างโชกโชน จนคนที่ถูกปรนเปรอไม่สามารถเก็บอาการไว้ได

ร่างเล็กอรชรพยายามพยุงร่างของตัวเองให้ทรงตัวอยู่ได้บนรองเท้าส้นสูงปลายแหลม โดยมีแฟนหนุ่มอย่างชนกช่วยประคองร่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่น สะลึมสะลือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เดินออกมาจากลิฟต์ของโรงแรมเมื่อถึงชั้นเพ้นท์เฮ้าส์ของเขาใบหน้านิ่งขรึมก้มมองแฟนสาวเป็นระยะๆ พร้อมกับอารมณ์ขุ่นมัวบวกหัวเสียที่คนตัวเล็กดื่มหนักจนเมาแอ๋ แต่เรื่องดื่มจนไม่มีสติขนาดนี้คงไม่ใช่ประเด็นหลักสักเท่าไหร่ เขาหงุดหงิดกับคนที่มาแจมด้วยเสียมากกว่า เขาสังเกตอยู่ตลอดเวลาการสนทนาของคนตัวเล็กและณัฐชามีสายตาของไอ้เพื่อนเจ้าของคลับนั่นจ้องคนของเขาไม่วางตา แถมยังคอยรินเหล้าส่งให้เธออยู่เรื่อยๆ ส่วนคนของตนก็ไม่มีท่าทีจะปฏิเสธเลยสักนิด พอเขาเตือนก็อ้างว่านานๆ ที จนสภาพเป็นแบบนี้นึกแล้วน่าโมโหชะมัด…ฟุ่บ!!เปรี้ยวหวานถูกปล่อยลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ตามแรงโน้มถ่วง ก่อนจะแน่นิ่งไปเมื่อหลังสัมผัสกับเตียง ชนกเท้าสะเอวมองแฟนสาวที่เมาไม่รู้เรื่อง พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำในห้องน้ำบิดหมาด ก่อนเดินมาที่เตียงอีกรอบ

หลายวันผ่านไป"เปรี้ยว อยากเริ่มทำงานเลยไหม ฉันจะได้ให้คนเอาโต๊ะเข้ามาไว้ในห้อง" ชนกถามคนตัวเล็กที่นั่งสไลด์หน้าจอสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ ซึ่งเขาเพิ่งถอยให้เธอหมาดๆ"ได้เลยค่ะ แล้วแต่บอสเลย" เปรี้ยวหวานตอบกลับแฟนหนุ่ม แต่ตายังคงจดจ้องสิ่งของในมือ ชนกมีสีหน้าเรียบตึงทันที เมื่อคนตัวเล็กมีปฏิกิริยาแบบนั้นเหมือนตอบกลับเขาส่งๆ"ในโทรศัพท์มันมีอะไรน่าสนใจกว่าฉันงั้นเหรอ?" เขาละมือที่ค้ำกับโต๊ะทำงานเอนตัวพิงหลังลงกับเก้าอี้ และวางมือลงกับที่พักแขนอย่างวางมาด พร้อมกับส่งสายตาเรียบตึงไปหาคนตัวเล็ก"แฮ่~ กะ..ก็...โทรศัพท์ใหม่เปรี้ยวก็ต้องลองใช้ให้ชินมือสิคะ" เปรี้ยวหวานตอบกลับอีกคนติดๆ ขัดๆ และรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย ที่เอาแต่สนใจอย่างอื่น ในขณะที่อีกคนให้ความสนใจกับเรื่องของเธออยู่"....""งือออ~บอสอ่าา~ อย่างอนสิคะ เปรี้ยวขอโทษ" ใบหน้าเล็กง้ำงออย่างรู้สึกผิด เธอหยัดตัวลุกขึ้นเดินมาหาอีกคน เขานั่งหน้าเรียบตึงก่อนหย่อนสะโพกงอนลงยังหน้าตักของแฟนหนุ่ม"เปรี้ยวขอโทษนะ นะคะ น

"ชู่ววว~ เสียงดังทำไม ฉันเอง" เปรี้ยวหวานพยายามดึงฝ่ามือที่ปิดปากของตนออกแล้วลืมตาขึ้น เมื่อรับรู้ถึงเสียงคุ้นหูตรงหน้า"บอส!! ทำอะไรเนี่ย เปรี้ยวตกใจหมด" เปรี้ยวหวานทำหน้าบูดบึ้งพลางฟาดมือไปตรงอกแกร่งของแฟนหนุ่ม ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิดที่ทำให้เธอตกใจกลัว แถมยังยิ้มขำเธออีก"หึ~ นึกว่าผีรึไง?" เขาผละตัวออก ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเทใส่แก้ว ใบที่เปรี้ยวหวานพึ่งวางลงเมื่อสักครู่และยกขึ้นดื่ม"กลัวจะเป็นโจรมากกว่า เล่นอะไรก็ไม่รู้" หน้าง้ำงอเบือนหนีแฟนหนุ่ม ขณะยกแขนขึ้นกอดอก ทำให้หน้าเต้าอวบถูกแขนดันขึ้นจนเห็นเป็นเนินขาวโผล่พ้นเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มที่เธอยืมใส่นอน เพราะไม่ได้เตรียมตัวว่าต้องมาค้างที่นี่ชนกยกยิ้มพร้อมกับไล่มองเนินนมและสัดส่วนที่ต้องแสงไฟจากข้างนอก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางยาวปกปิดแค่ส่วนสงวนของหญิงสาว ทำให้เปรี้ยวหวานยิ่งดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก คนตัวเล็กหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย จู่ๆ ก็เงียบไปนานแถมเอาแต่มองเรือนร่างเธอ จนเริ่มรู้สึกเขินอายกับสายตาเจ้าเล่ห์นั่น"มองอะไรคะ?" เธอแสร้งถาม ทั้ง

หลังออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นาน น้ำหนึ่งก็ทำหน้าที่โทรรายงานคนที่ไหว้วานเธอทันที ปลายสายถูกรับแทบจะในวินาทีแรก ' พี่หนึ่ง ฝุ่นเป็นยังไงบ้าง เขาโอเคไหม? ' เสียงของขนมรีบร้อนจนแทบหายใจไม่ทัน น้ำหนึ่งถอนหายใจ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ " อาการไม่ได้แย่ลง พักฟื้นอีกสักพักก็กลับบ้านได้ แต่รอยช้ำยังเยอะอยู่...มีแค่มือนั่นแหละที่น่าจะต้องเข้าเฝือกเป็นเดือน " ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ รู้สึกผิดกับอาการสาหัสเพิ่มของเขาที่เธอเป็นคนทำก่อนหน้า ' หนมทำฝุ่นเองแหละ ' เธอเอ่ยเสียงอ่อน ' แล้วใครทำร้ายล่ะคะ รู้หรือยัง? ' " ...คุณธาวิน " น้ำหนึ่งตอบสั้น ๆ ' ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย ' เธอพึมพำแผ่วเบา นึกโกรธอยู่ลึก ๆ แม้จะยังไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด " แต่แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ เรื่องคดียัยฟ้าจัดการแล้ว มีคนเห็นเหตุการณ์เค้าเลยถ่ายหลักฐานไว้ชัดเลย " น้ำหนึ่งนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ " ส่วนเรื่องอาการเด็กนั่น ยิ่งไม่ต้องห่วง เอลินดูแลไม่ห่าง...ป้อนข้าวป้อนน้ำถึงขอบเตียงเลยล่ะ " คำบอกเล่าที่หวังให้ขนมหมดห่วงบวกกับตัดใจ ทำเอาปลายสายเงียบสนิท ไม่มีคำถามต่อ มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่ดังผ่านสายโทรศัพท์ ' ...

ขนมร้อนรนกับเรื่องราวที่เพื่อนสาวบอกให้รู้ เธอจ้องมองข้อความและรูปภาพที่ฟ้าใสส่งเข้ามาในแชตส่วนตัว ภาพของไต้ฝุ่นที่หน้าบวมช้ำ นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนป่วย มือที่เคยบาดเจ็บก่อนหน้ายังถูกพันผ้าไว้เหมือนเดิม แต่สภาพกลับดูหนักกว่าเดิมมาก ปลายนิ้วเรียวเลื่อนขยายภาพซ้ำไปมา ราวกับหวังว่ามันจะไม่จริง ดวงตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน ความเป็นห่วงตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งกังวล แต่กลับทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเธอตัดสินใจกดโทรหาน้ำหนึ่ง ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดเท่าที่รู้ให้อีกคนฟัง เสียงของขนมสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยขอร้องให้ผู้จัดการสาวให้ช่วยเข้าไปเยี่ยมเขาแทนในวันพรุ่งนี้ ถึงน้ำหนึ่งจะไม่ค่อยชอบเด็กหนุ่มเท่าไหร่นัก แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงกังวลของขนม เธอก็ยอมรับปาก แม้ในใจจะยังรู้สึกขัดอยู่เล็กน้อย หลังวางสาย ห้องทั้งห้องก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองกับความกังวลที่เอ่อล้นจนน้ำตาคลอเบ้า วันต่อมา ไต้ฝุ่นนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แดดตอนสาย ๆ ส่องลอดผ้าม่านบางเข้ามาแตะใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ มือข้างหนึ่งยังพันผ้าแน่น ขณะที่อีกข้างกำสมาร์ตโฟนไว้ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวความหวั

ทันทีที่ประตูปิดลง แม่ของไต้ฝุ่นก็รีบเดินเข้ามาใกล้เตียง สีหน้าที่เก็บความกังวลมาทั้งวันเริ่มคลายลง " ขวัญเอ๊ยขวัญมา...แม่เป็นห่วงแทบแย่ " เธอยกมือขึ้นลูบไหล่ลูกชายเบา ๆ อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้เขาเจ็บซ้ำ แววตาเต็มไปด้วยความโล่งอกปนสะเทือนใจ เมื่อเห็นลูกชายลืมตามองตอบได้อีกครั้ง ไต้ฝุ่นฝืนยิ้มจาง แม้ทั้งตัวจะยังหนักอึ้ง แต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่รายล้อมอยู่รอบตัว ...ยกเว้นเพียงคำถามหนึ่ง ที่ยังค้างอยู่ในใจเขา ก่อนเอ่ยเรียกพี่สาวอีกครั้งหวังจะได้คำตอบที่ถามไปก่อนหน้า " พี่ฟ้า แล้ว... " " พ่อว่าพักให้หายก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันนะ " ชายสูงอายุที่สุดในห้องเอ่ยเสียงนุ่ม พลางวางมือลงบนขาของลูกชายเบา ๆ ก่อนหันไปบอกทุกคนในห้อง " ไหน ๆ ไต้ฝุ่นก็ฟื้นแล้ว ให้เขาได้พักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวมีอะไรพ่อจะให้ฟ้าใสอัปเดตให้อีกที " จอห์นกับพีชพยักหน้ารับเข้าใจ แล้วเดินเข้ามาขนาบข้างเตียง สีหน้าทั้งคู่ยังเต็มไปด้วยความเป็นห่วง " หายไว ๆ นะมึง มีอะไรโทรหาพวกกูได้ตลอดเลย " พีชพูดทิ้งท้าย ไต้ฝุ่นพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งสองคนจะขอตัวลาคนอื่น ๆ ในห้องแล้วก้าวเท้าเดินออกไปพ

เวลาผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงเย็น ไต้ฝุ่นยังคงนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง ขณะที่คนในห้องยังไม่มีใครยอมกลับไปไหน ต่างนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ไม่ห่าง จอห์นกับพีชนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ชิดผนังห้องข้างกันกับอลิซ ฟ้าใสคอยลุก ๆ นั่ง ๆ อย่างเป็นกังวล ส่วนพ่อกับแม่ของเขานั่งเงียบอยู่ที่โซฟาเป็นระยะ เอลินยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง มือวางอยู่ใกล้ ๆ แขนของไต้ฝุ่น เธอมองเขาแทบตลอดเวลาเหมือนกลัวว่าจะพลาดอะไรไป จนกระทั่ง... เปลือกตาที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ ขยับ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ไต้ฝุ่นเริ่มรู้สึกตัว " ฝุ่น? " เอลินเรียกเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นโน้มตัวเข้าไปใกล้ " พี่ฟ้า! ฝุ่นลืมตาแล้วค่ะ! " ทุกคนในห้องหันมามองพร้อมกัน ก่อนจะรีบกรูเข้ามาล้อมเตียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ " ฝุ่น ได้ยินพี่ไหม? " ฟ้าใสถาม น้ำเสียงทั้งลุ้นทั้งโล่งใจ " ลูก...เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? " แม่ของเขาเอ่ยตามมาติด ๆ ไต้ฝุ่นกะพริบตาช้า ๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัว เขาพยายามปรับโฟกัส ไล่มองใบหน้าทีละคนอย่างมึนงง คนแรกที่เห็นชัดคือเอลิน ที่ยืนอยู่ข้างเตียงเขาไม่ห่าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง จากนั้นภาพของคนอื่น ๆ ก็เริ่มชัดขึ้น จอห์น พีช ฟ้

ผลั๊วะ! ก่อนที่เขาสวนหมัดเข้าใส่เต็มแรงจนศีรษะของไต้ฝุ่นสะบัดตามแรงกระแทก ร่างทั้งร่างเซถลา แต่ยังถูกลูกน้องทั้งสองจับยึดไว้ไม่ให้ล้มลง " ปากดีเหมือนเดิมเลยนะมึง!! " ธาวินยกมือขึ้นบีบคางอีกฝ่าย เอ่ยเสียงเข้มด้วยความโมโหที่อัดแน่นอยู่ในทุกถ้อยคำ ไต้ฝุ่นหายใจแรง พยายามสะบัดหน้าหนี ธาวินสะบัดมือที่บีบคางไต้ฝุ่นออกอย่างแรง แล้วถอยก้าวออกมาจากตัวเขา ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปที่มือซึ่งถูกพันผ้าไว้อย่างดี เขาหรี่ตาลง จ้องมันราวกับกำลังคิดอะไรสนุก ๆ อยู่ในหัว " กดตัวมันลง " ลูกน้องทั้งสองออกแรงกดร่างไต้ฝุ่นให้ทรุดลง " อึก! ปล่อย!! " ก่อนจะบังคับให้นอนคว่ำไปกับพื้นถนน ความหยาบกระด้างของพื้นซีเมนต์ทำให้เขาขยับตัวลำบากยิ่งกว่าเดิม" ดึงมือมันออกมา " หนึ่งในนั้นปลดแขนที่คล้องสายพยุงไว้ออกมา ไต้ฝุ่นพยายามดึงกลับ แต่แรงที่มีกลับไม่พอจะต้าน ธาวินก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้เท้าเหยียบลงไปที่มือซึ่งยังพันผ้าอยู่ซ้ำ ๆ อย่างจงใจ " อ๊าาาา " ไต้ฝุ่นกัดฟันแน่น คำรามด้วยความเจ็บปวดจนเสียงหลง เสียงหายใจสะดุดหลุดออกมา แม้จะพยายามข่มความเจ็บไว้แต่ร่างกายที่ถูกกดตรึงก็ทำให้เขาได้แค่เกร็งตัวต้านอย่างไร้ทา

ถนนตอนค่ำคืนค่อนข้างโล่ง ไต้ฝุ่นขับรถออกมาจากคอนโดของขนมได้ไม่นานก็สังเกตเห็นไฟหน้ารถคันหนึ่งตามมาติด ๆ ในกระจกมองหลัง ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นเพียงรถที่ใช้เส้นทางเดียวกัน จนกระทั่งรถคันนั้นเร่งเครื่องขึ้นมา ก่อนจะขับเบียดเข้ามาขนาบข้างอย่างจงใจ " อะไรของมันวะ… " เขาสบถบ่น พลางเหลือบมองรถคันที่ขับเบียดอยู่ข้างตัว แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ รถอีกคันก็พุ่งปาดเข้ามาด้านหน้า ก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหัน เขารีบหักพวงมาลัยหลบ จนล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนเสียการทรงตัวเล็กน้อย จำต้องเบี่ยงหัวรถเข้าไปในซอยแคบด้านข้างถนนหลักแทน แต่รถทั้งสองคันก็ยังตามเข้ามา คันหนึ่งปิดหัว อีกคันปิดท้าย ไต้ฝุ่นเหยียบเบรกเต็มแรง จนรถหยุดกระชากกลางซอย ประตูรถคันหน้าถูกผลักเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มจะก้าวลงมาอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางนิ่งเฉยราวกับควบคุมสถานการณ์ไว้ทั้งหมด เดินตรงมายังรถของไต้ฝุ่นที่จอดนิ่งอยู่ " ไอ้ธาวิน! " เขากัดฟันเอ่ยชื่อคนตรงหน้า ขณะที่ธาวินแสยะยิ้มก้าวตรงเข้ามา แววตาเย็นเฉียบเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ไต้ฝุ่นผลักประตูรถเปิดออกแรง ๆ ก่อนก้าวลงไปยืนประจันหน้าอย่างไม่คิดถอย สีหน้าฉุนเฉ