4

“เหรอครับ” เขาพูดคล้ายไม่เชื่อ…

“วันนี้เห็นทีหนูแก้วต้องแสดงฝีมือให้พี่เขาดูแล้วล่ะจ้ะ” สันต์ตงิดๆ กับประโยคของมารดา เมียเขาอายุห่างกับเขายี่สิบกว่าปี ให้มาเรียกเขาว่าพี่

ฟังเหมือนตาแก่หลอกเด็ก ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีเมียเด็กขนาดนี้!!!     

พับผ่าสิวะ!!!

“อุ๊ย!” ดอกแก้วอุทานเมื่อหันไปเจอร่างสูงของคนเป็นสามียืนพิงกรอบประตูมองเธออยู่ก่อนแล้ว เธอไม่เห็นสาวใช้คนอื่น มัวแต่ทำกับข้าวเพลิน เลยไม่รู้ว่าคนอื่นๆ เขาออกไปจากห้องครัวตอนไหน

เขาเดินเข้ามาหา เธอถอยหนีตามสัญชาตญาณ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่รู้ๆ คือสายตาเขาไม่น่าไว้วางใจ

“อุ๊ย! อื้อ...” ดอกแก้วตาโตเมื่อเขาคว้าแขนเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงไปหา และที่ทำให้เธอตกใจอย่างที่สุดก็คือ เขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ หอมแรงๆ อย่างที่ไม่กลัวว่าแก้มเธอจะช้ำเลย

“แก้มไม่เห็นหอมเลย” เขาพูดแล้วเดินจากไปหน้าตาเฉย เธอกุมแก้มตัวเอง มองตามร่างสูงของเขาไปด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก คนบ้าอะไรมาหาว่าแก้มเธอไม่หอม แล้วเขามาหอมแก้มเธอทำไมกันล่ะ หึ!

ดอกแก้วสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากสมอง เธอเร่งมือทำอาหารเย็น ก่อนที่สาวใช้คนอื่นๆ จะมาช่วย ทุกคนที่นี่ต้อนรับเธอเป็นอย่างดี และไม่มีใครรังเกียจเธอเลย นั่นทำให้ดอกแก้วใจชื้นขึ้นมาหน่อยว่าเธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลก เพราะอย่างน้อยบิดามารดาของสามีก็เอ็นดูเธอเป็นที่สุด

ดอกแก้วยอมรับว่าโล่งใจที่สามีไม่สนใจเธอ มันก็ดีแล้วที่เขาไม่ใช้สิทธิ์ในห้องหอหรือแม้แต่จะเรียกร้องอะไรจากเธอ

เธอนอนคนเดียวสบายกายสบายใจ และไม่เกร็งด้วย อยากให้เขาหายหน้าหายตาไปนานๆ เลยยิ่งดี

อาหารเย็นมื้อนี้นอกจากจะมีคุณสันติกับคุณนภา บิดามารดาของสามีแล้ว สันต์ก็มาร่วมรับประทานอาหารด้วย เขาหายไปทำงานหลายวัน ไม่กลับมารับประทานอาหารที่บ้านเลย เธอจึงนึกแปลกใจอยู่มิน้อยที่จู่ๆ วันนี้เขากลับโผล่มา

แต่คิดว่าอีกสองวันจะจัดงานเลี้ยงฉลองสมรสของเธอกับเขา บิดามารดาของเขาคงเรียกตัวกลับมาตระเตรียมงาน

เธอนั่งรับประทานอาหารเงียบๆ และบนโต๊ะอาหารก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย มีถามบ้างเล็กน้อย ส่วนใหญ่จะทานกันอย่างเงียบเชียบ เธอพอจะเข้าใจว่าพวกคนมีเงินเขาคงมีมารยาทไม่พูดคุยกันเสียงดังบนโต๊ะอาหาร

ดอกแก้วพยายามทำตัวไม่ให้มีปัญหา รวมถึงไม่สร้างปัญหาอะไร มีงานอะไรที่พอทำได้เธอก็ทำ แม่สามีบอกว่าให้เธอช่วยดูแลบ้านก็พอ งานหนักหรืองานนอกบ้านเป็นหน้าที่ของผู้ชาย เธอรับคำและปฏิบัติตามด้วยความเต็มใจ

คุณนภาค่อนข้างจะหัวโบราณ เธอคิดเช่นนั้น และค่อนข้างจะเจ้าระเบียบไปสักนิด แต่เป็นคนสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ฝุ่นแค่นิดเดียวหากเจอตรงไหนของบ้าน เธอเห็นสาวใช้วิ่งกันให้วุ่น

ถามว่าเธออึดอัดไหม ก็มีบ้าง แต่ไม่ใช่เรื่องความเป็นระเบียบของคุณนภาหรอก แต่เพราะเธอไม่ชินกับบ้านของคนอื่น เพราะกลัวจะทำตัวไม่ถูกใจใครๆ

สันต์มีลูกติดหนึ่งคน ชื่อนิรชา พอกินข้าวกินปลาเสร็จ ก็เข้านอน ทำการบ้านเงียบๆ คนเดียว ไม่ค่อยจะสุงสิงกับใคร เธอเองไม่กล้าเข้าไปยุ่งวุ่นวายนัก แต่เห็นว่าเด็กน้อยแอบมองเธออยู่เงียบๆ แต่พอเธอหันไปมองและสบตาด้วย กลับหลบวูบทันที

หลังรับประทานอาหารเสร็จเธอขอตัวเข้าห้อง เห็นสามีนั่งคุยกับบิดามารดาของเขาอยู่ คิดว่าเดี๋ยวเขาคงกลับไปเพราะไม่ได้นอนบ้านใหญ่ เธอจึงรีบหลบเข้าห้องนอน ไม่อยากเข้าไปวุ่นวายให้ใครบางคนรำคาญตา

นภาให้เธอนอนห้องของสันต์เพราะเป็นภรรยาของเขา ห้องนอนของเขาอยู่ซีกซ้ายของตัวบ้านเป็นห้องนอนใหญ่ แต่เขาไม่ค่อยได้นอนบ้านใหญ่เพราะมีบ้านอีกหลังอยู่ในไร่ บางทีเขาก็นอนในเมือง

ครอบครัวของสันต์ทำนา ทำสวนผลไม้ ทำไร่ข้าวโพด มันสำปะหลัง และโรงเลื่อย เขารับซื้อต้นไม้มาแปรรูปและส่งขาย ธุรกิจโรงเลื่อยนั้นทำเงินได้เยอะ เพราะเขาทำฟอร์นิเจอร์ขายด้วย

ส่วนนาข้าวนั้นเขาปลูกข้าวเพื่อสุขภาพ เป็นข้าวไรซ์เบอร์รี่  ข้าวสังข์หยด และข้าวหอมมะลิ เป็นข้าวซึ่งได้รับความนิยม ทำให้มีรายได้มากกว่าการปลูกข้าวชนิดอื่น

นอกจากนี้สวนผลไม้ก็มีผลไม้ตามฤดูกาล มีการปลูกไม่ล้มลุกพวกข้าวโพด อ้อยและกล้วยเพื่อตัดไปแปรรูปส่งขาย

วันก่อนแม่สามีนำกล้วยฉายมันฉาบมาให้เธอรับประทาน รสชาติ หอม หวาน มัน กรอบอร่อย และแพ็กเกจสวยงาม ถือว่าเป็นสินค้าที่ทำรายได้อีกอย่างหนึ่งให้ครอบครัว

เด็กสาวเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอาบท่าเหมือนทุกวัน เธอมีความสุขที่ได้ครอบครองห้องนี้เพียงลำพัง แต่ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นร่างสูงเปิดประตูห้องเข้ามา เธอตาโต.. ก่อนจะหน้าแดง กระชับผ้าขนหนูที่นุ่งออกมาจากห้องน้ำแน่น

ตกใจน่ะสิ! จู่ๆ เขาก็โผล่เข้ามาในห้องเสียอย่างนั้น!!!

เขาปิดประตูเบามือ แต่ในความรู้สึกของเธอมันดังก้องเข้าไปในโสตประสาท

ตาสองคู่สบกัน เธอเห็นแต่ความเฉยชา ดอกแก้วใจเต้นระทึก ไม่เคยอยู่ในสภาพแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน

เธอเดินแทบขาพันกัน รีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เขาเองก็เดินไปหยุดมุมห้อง เธอเห็นจากหางตา ว่าเขากำลังจะถอดเสื้อผ้า

“ทะ... ทำอะไรคะ” เธออ้าปากค้างเมื่อเห็นเขาปลดกระดุมเสื้อ…

“แกะกระดุมเสื้อไม่เห็นหรือไง หรือว่าตาบอด” ดูสามีเธอพูดเข้า ดอกแก้วค้อนควัก...

“แกะทำไมคะ”

“แปลกคน ฉันจะอาบน้ำ ไม่แกะกระดุมจะให้อาบทั้งชุดนี้เลยเหรอไง” เขาเท้าสะเอวมองเธออย่างรำคาญตา คนโดนมองหน้าแดง...

“อ๋อ... ค่ะ” เธอกะพริบตาปริบๆ หันไปที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเอง คว้าเสื้อชั้นในกับกางเกงชั้นในและชุดนอนด้วยมืออันสั่นเทา ถ้าเขาเข้าห้องน้ำ เธอจะถือโอกาสแต่งตัวเสียเลย

ดอกแก้วรีบเข้านอน เธอคลุมโปงอยู่ใต้ผ้าห่ม ใจสั่นระทึกไปหมด ได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำไหลซู่ๆ เธอจะทำยังไงดีนะ ถ้าเขาเกิดจะนอนในห้องด้วยคืนนี้

เธอมองประตูตู้เสื้อผ้าของตัวเอง แล้วมองชุดนอน คิดในใจว่ามันอาจจะน้อยไปก็ได้ จึงรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเอาชุดนอนมาใส่อีกหลายตัว

ใส่หลายๆ ชั้นจะได้ปลอดภัย…

ที่สำคัญมันอาจจะถอดยาก…

เขาจะได้หงุดหงิดไม่อยากถอด…

เพราะเขาขี้หงุดหงิดจะตายไป...